ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 marker
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว:2,647 กิโลเมตร[1] (1,645 ไมล์)
ใช้งาน:1926[1] – ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทิศSouth: US 90 ที่ New Orleans, LA
  I‑10 ที่ New Orleans, LA
I‑12 ที่ Slidell, LA
I-20 ที่ Meridian, MS
I‑65 ที่ Birmingham, AL
I-24 / I-75 ที่ Chattanooga, TN
I-40 in Knoxville, TN
I‑64 / I‑81 ใกล้ Staunton, VA
I-70 / I-81 ใกล้ Hagerstown, MD
I-76 / Penna Turnpike ใกล้ Carlisle, PA
I-80 ใกล้ Bloomsburg, PA
ปลายทิศNorth: Route 223 ที่ Rouses Point, NY
ระบบทางหลวง

ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 (อังกฤษ: U.S. Route 11 ย่อเป็น US 11) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวเหนือ-ใต้ มีระยะทาง 1,645 ไมล์[1] (2,647 กิโลเมตร) พาดผ่านพื้นที่ทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ปลายทางทิศใต้ของทางหลวงสายนี้อยู่ที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 90 ใน Bayou Sauvage National Wildlife Refuge ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ส่วนปลายทางทิศเหนืออยู่ที่เขตแดนแคนาดา-สหรัฐอเมริกา ในเราเซสพอยต์ รัฐนิวยอร์ก เชื่อมต่อกับทางหลวงรัฐควิเบกหมายเลข 223 ทางหลวงหมายเลข 11 สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1926 เส้นทางส่วนมากเป็นไปตามแผนทางหลวงเดิม

จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1929 ทางหลวงหมายเลข 11 มีปลายทางทิศใต้แค่ที่เมืองพิคายูน รัฐมิสซิสซิปปี บริเวณแม่น้ำเพิร์ล เขตแดนรัฐลุยเซียนา และต่อมาได้ขยายเส้นทางไปยังรัฐลุยเซียนา

ทางหลวงหมายเลข 11 ผ่านสะพานเมสตรี ข้ามเลกพอนต์ชาร์เทรน หลังจากหกสัปดาห์ที่พายุเฮอร์ริเคนแคทรีนาพัดถล่ม ทางหลวงหมายเลย 11 นี้เป็นเพียงเส้นทางเดียวที่จะออกจากตัวเมืองนิวออร์ลีนส์ทางด้านทิศตะวันออก เพราะว่ามีโครงสร้างที่แข็งแรง ส่วนสะพานคู่อินเตอร์สเตต 10 และสะพานฟอร์ตไพก์ของทางหลวงสหรัฐหมายเลข 90 ได้ถูกพายุพัดเสียหาย

อินเตอร์สเตต 81 ได้ก่อสร้างขึ้นในยุค 1960 เส้นทางขนานไปกับทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 เมื่อเลยปลายทางทิศใต้ของอินเตอร์สเตต 81 ไปแล้ว ได้มีอินเตอร์สเตตสายอื่นมาขนานกับทางหลวงหมายเลข 11 โดยเฉพาะอินเตอร์สเตต 59 ซึ่งเชื่อมต่อกับอินเตอร์สเตต 81 ด้วยอินเตอร์สเตต 40, อินเตอร์สเตต 75 และอินเตอร์สเตต 24

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]