ข้ามไปเนื้อหา

ถวิล อุดล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ถวิล อุดล
รัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง
17 กันยายน พ.ศ. 2488  31 มกราคม พ.ศ. 2489
นายกรัฐมนตรีหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด
ดำรงตำแหน่ง
พ.ศ. 2480  พ.ศ. 2490
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452
จังหวัดร้อยเอ็ด ประเทศสยาม
เสียชีวิต4 มีนาคม พ.ศ. 2492 (39 ปี)
จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
สาเหตุการเสียชีวิตฆาตกรรมด้วยการยิง
ศาสนาพุทธ
พรรคการเมืองสหชีพ
คู่สมรสบุนทัน อุดล

ถวิล อุดล (3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักการเมือง หนึ่งใน "สี่เสืออีสาน" ซึ่งประกอบด้วยตนเอง, ทองอินทร์ ภูริพัฒน์ เตียง ศิริขันธ์ และจำลอง ดาวเรือง และเป็นรัฐมนตรีที่ถูกสังหารเมื่อปี พ.ศ. 2492 สิริอายุ 39 ปี[1]

ประวัติ

[แก้]

นาย ถวิล อุดล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดร้อยเอ็ด คุณถวิลนั้นเป็นคนร้อยเอ็ดโดยกำเนิด เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 ที่บ้านคุ้มเหนือ จังหวัดร้อยเอ็ด บิดาชื่อนายฟัก มารดาชื่อนางนิ่ม ฐานะทางบ้านดี บิดาทำการค้าขายข้าวเปลือก ในด้านการศึกษาท่านเรียนที่โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยมาก่อนจนถึงมัธยมปีที่ 5 แล้วจึงเข้ามาเรียนต่อในพระนคร ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในชั้นมัธยมปีที 6 จนจบมัธยมปีที่ 8 จากนั้นจึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนกฎหมายของกระทรวงยุติธรรม จบเป็นเนติบัณฑิต ขณะที่มีอายุได้ 21 ปี เมื่อ พ.ศ. 2473 เรียนจบแล้วก็ไปมีอาชีพเบื้องต้นเป็นทนายความ ชีวิตสมรสของท่านนั้นมีภรรยาชื่อนางบุนทัน อุดล

นายถวิลดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดร้อยเอ็ด 2 สมัย เป็นหัวหน้าเสรีไทย จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเคยเดินทางไปติดต่อขอความร่วมมือจาก ประเทศจีน แนวคิดทางการเมืองที่สำคัญ คือ เงินภาษีที่เก็บจากประชาชน ต้องเป็นประโยชน์กลับคืนสู่ประชาชนทั้งหมด

ถวิล อุดล ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2488 ในรัฐบาลของนายทวี บุณยเกตุ[2] รัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช[3]

การเสียชีวิต

[แก้]

นายถวิล อุดล เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2492 หลังเหตุการณ์กบฏแบ่งแยกดินแดน โดยถูกจับกุมพร้อมกับ อดีตรัฐมนตรีอีสานอีก 3 คน คือ นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายจำลอง ดาวเรือง และนายทองเปลว ชลภูมิ และถูกนำตัวไปที่บริเวณ ทุ่งบางเขน ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 14 โดย กรมตำรวจ ในเวลานั้นอ้างเหตุว่า มีโจรคอมมิวนิสต์มลายู มาชิงตัว 4 อดีตรัฐมนตรี และเกิดการต่อสู้ขึ้น จนทำให้ทั้ง 4 คน ถูกลูกหลงเสียชีวิตทั้งหมด แต่ไม่ใคร่จะมีใครเชื่อข้ออ้างดังกล่าวนัก เนื่องจากไม่มีตำรวจเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]

ดูเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  • ชาญวิทย์ เกษตรศิริ, ประวัติการเมืองไทย 2475-2500, มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, พิมพ์ครั้งที่ 4, โรงพิมพ์เรือนแก้ว, พ.ศ. 2549, หน้า 352