ข้ามไปเนื้อหา

ตำแหน่ง (เรขาคณิต)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เวกเตอร์รัศมี แทนตำแหน่งของจุด เทียบกับจุดกำเนิด O ในระบบพิกัดคาร์ทีเซียน

ในเรขาคณิต ตำแหน่ง หรือ เวกเตอร์ตำแหน่ง (อังกฤษ: position หรือ position vector) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เวกเตอร์ที่ตั้ง หรือ เวกเตอร์รัศมี คือเวกเตอร์แบบยุคลิดที่ใช้แทนจุด P ในปริภูมิ ความยาวของมันแทนระยะทางเทียบกับจุดกำเนิดอ้างอิง O และทิศทางของมันแทนการวางตัวเชิงมุมเทียบกับแกนอ้างอิงที่กำหนด มักเขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ x, r, หรือ s ซึ่งสอดคล้องกับส่วนของเส้นตรงจาก O ไปยัง P กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือการกระจัดหรือการเลื่อนขนานที่จับคู่จุดกำเนิดไปยังจุด P:[1]

คำว่า เวกเตอร์ตำแหน่ง ส่วนใหญ่ถูกใช้งานในสาขาเรขาคณิตเชิงอนุพันธ์, กลศาสตร์ และบางครั้งในแคลคูลัสเวกเตอร์ บ่อยครั้งที่มีการใช้สิ่งนี้ในปริภูมิสองมิติหรือปริภูมิสามมิติ, แต่ก็สามารถขยายความทั่วไปไปยังปริภูมิแบบยุคลิดและปริภูมิสัมพรรคในทุกมิติได้อย่างง่ายดาย[2]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ คำว่า การกระจัด มักใช้ในกลศาสตร์ ในขณะที่ การเลื่อนขนาน ใช้ในเรขาคณิต
  2. ↑ Keller, F. J., Gettys, W. E. et al. (1993), p. 28–29.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  • วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Position (geometry)