ตะกั่ว (แก้ความกำกวม)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

คำว่าตะกั่ว นัอกจากหมายถึงโลหะที่มีสัญลักษณ์ Pb แล้ว ในภาษาไทยโบราณยังอาจหมายถึง[1]

  • ตะกั่วป่า เป็นคำไทยโบราณหมายถึง ดีบุก ภายหลังใช้เป็นะะชื่อเมืองและแม่น้ำ
  • ตะกั่วเกรียบ เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกสารประกอบระหว่างตะกั่วกับสังกะสี มีสีขาว เมื่อแผ่ให้เป็นแผ่นบางจะกรอบ เรียกอีกชื่อว่าสังขวานร
  • ตะกั่วนม เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกตะกั่วบริสุทธิ์
  • ตะกั่วแดง หรือ เสน เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกสารประกอบออกไซด์ของตะกั่ว

อ้างอิง[แก้]

  1. ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 4 เครื่องยาธาตุวัตถุ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2556.