ดนตรีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
 | บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากแหล่งที่มาใด |
ดนตรีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (อังกฤษ: Renaissance music) โดยทั่วไปหมายถึงดนตรีในยุโรปช่วงศตวรรษที่ 15 และ 16 ซึ่งถือว่ามาช้ากว่าสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในศาสตร์แขนงอื่น ๆ แทนที่จะเริ่มต้นจากศตวรรษที่ 14 ตอนต้นในยุคนวศิลป์ (ars nova) ช่วงต้นศตวรรษที่ 14 นักดนตรีวิทยามองว่าดนตรีเตรเชนโต ว่าเป็นบทส่งท้ายของดนตรีสมัยกลาง และยุคใหม่เริ่มต้นเมื่อเกิดการใช้เสียงสามระดับ (triadic harmony) อย่างแพร่หลาย รวมถึงการแพร่กระจายของสไตล์ contenance angloise จากหมู่เกาะอังกฤษไปสู่สกุลดนตรีบูร์กอญ จุดเปลี่ยนสำคัญที่ใช้แบ่งจบยุคนี้คือการเริ่มใช้แนวเบสต่อเนื่อง (basso continuo) ในช่วงต้นของยุคบารอก
ยุคดนตรีนี้สามารถแบ่งคร่าว ๆ ได้เป็น 3 ช่วง ได้แก่ยุคต้นตรงกับช่วงชีวิตของ กียอม ดูว์ ฟาอี (ราว ค.ศ. 1397–1474) ซึ่งมีลักษณะเด่นคือการใช้สไตล์กันตีเลนา (cantilena) ในยุคกลางอยู่ภายใต้อิทธิพลของสกุลดนตรีฝรั่งเศส-เฟลมมิช ซึ่งนิยมใช้เนื้อดนตรี 4 แนว โดยมีนักประพันธ์คนสำคัญ เช่น โฌอานเนอ อ็อกเกอเฌิม (ค.ศ. 1410 หรือคริสต์ทศวรรษ 1420–1497) และฌ็อซแก็ง เดอ แพร (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1450–1521) และมาถึงจุดสุดยอดในช่วงการปฏิรูปศาสนา โดยมีรูปแบบทำนองสัมพันธ์อันหรูหราของโจวันนี ปีแอร์ลุยจี ดา ปาเลสตรีนา (ป. 1525) และสกุลดนตรีโรมัน