ข้ามไปเนื้อหา

ฌ็อง ฟีโยซา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฌ็อง ฟีโยซา
เกิด4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906
ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต27 ตุลาคม ค.ศ. 1982 (75 ปี)
ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติฝรั่งเศส
อาชีพนักภารตวิทยา, จักษุแพทย์
มีชื่อเสียงจากผู้อำนวยการสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ
บุตรปีแยร์-ซิลแว็ง ฟีโยซา, เรมี ฟีโยซา, ฌักลีน แวร์ เอก-ฟีโยซา

ฌ็อง ฟีโยซา (ฝรั่งเศส: Jean Filliozat; 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906 – 27 ตุลาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักภารตวิทยาชาวฝรั่งเศส

หลังศึกษาแพทยศาสตร์และประกอบอาชีพเป็นจักษุแพทย์ เขาก็หันมาศึกษาบูรพคดีศึกษาอย่างจริงจัง เขาเป็นผู้ประพันธ์ผลงานจำนวนหนึ่งว่าด้วยการศึกษาอินเดียและปรัชญาอินเดีย[1]

เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำสาขาภาษาและวรรณคดีอินเดียที่กอแลฌเดอฟร็องส์ (Collège de France) ตั้งแต่ ค.ศ. 1952 ถึง ค.ศ. 1978 และดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ (EFEO) ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง ค.ศ. 1977

ชีวประวัติ

[แก้]

ฌ็อง ฟีโยซาเกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906 ที่กรุงปารีส เขาศึกษาที่ลีเซอ็องรีที่ 4 (Lycée Henri-IV) และลีเซหลุยส์-เลอ-กร็อง

เขาหันไปศึกษาแพทยศาสตร์และสำเร็จเป็นแพทยศาสตรบัณฑิตในปี ค.ศ. 1930 จากนั้นจึงศึกษาต่อเฉพาะทางจักษุวิทยา และออกตรวจรักษาที่โรงพยาบาลลาแอนเนก (Hôpital Laennec) เขาเปิดคลินิกจักษุวิทยาของตนเองและประกอบอาชีพอยู่ที่นั่นจนถึงปี ค.ศ. 1947[2]

อย่างไรก็ตาม ตลอดช่วงที่ศึกษาแพทยศาสตร์ เขาหลงใหลในบูรพคดีศึกษามาโดยตลอด

เขาเรียนรู้ภาษาสันสกฤต ภาษาบาลี ภาษาทิเบต และภาษาทมิฬ ฌ็อง ฟีโยซาสำเร็จปริญญาลิซ็องส์สาขาอักษรศาสตร์ในปี ค.ศ. 1936 พร้อมประกาศนียบัตรด้านการศึกษาอินเดีย (ค.ศ. 1932) ประวัติศาสตร์ศาสนา (ค.ศ. 1933) ชาติพันธุ์วิทยา (ค.ศ. 1936) และประกาศนียบัตรจากโรงเรียนภาษาตะวันออกแห่งชาติ (Institut national des langues et civilisations orientales) (ภาษาทมิฬ, ค.ศ. 1935)

เขาเข้าศึกษาและได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันการศึกษาชั้นสูงเชิงปฏิบัติ (École pratique des hautes études, EPHE) ในปี ค.ศ. 1934 และได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันภาษาและอารยธรรมตะวันออกแห่งชาติในปี ค.ศ. 1935

เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการที่สถาบันการศึกษาชั้นสูงเชิงปฏิบัติตั้งแต่ ค.ศ. 1941 ถึง ค.ศ. 1978 และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขาอักษรศาสตร์ในปี ค.ศ. 1946 จากวิทยานิพนธ์เรื่อง La doctrine classique de la médecine indienne

ในปี ค.ศ. 1947 ฌ็อง ฟีโยซาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการสาขาภาษาศาสตร์อินเดียประจำหมวดที่ 4 ของ EPHE ซึ่งเขาสอนอยู่ที่นั่นจนถึงปี ค.ศ. 1977 ต่อมาในปี ค.ศ. 1952 เขาเข้าสู่กอแลฌเดอฟร็องส์และสอนอีกตำแหน่งหนึ่งที่นั่นจนถึงปี ค.ศ. 1978

ฌ็อง ฟีโยซาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของ EFEO ในปี ค.ศ. 1948

เขาก่อตั้งสถาบันฝรั่งเศสแห่งปุฑุเจรี (Institut français de Pondichéry) ในปี ค.ศ. 1955 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศจนถึงปี ค.ศ. 1977 เป็นสมาชิกสถาบันจารึกและอักษรศาสตร์ (Académie des inscriptions et belles-lettres) ในปี ค.ศ. 1966 และรองประธานสมาคมเอเชีย (Société asiatique) ในปี ค.ศ. 1974[3]

กิจกรรมหลักด้านการจัดระบบงานศึกษาบูรพคดีของเขาคือการดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ EFEO ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง ค.ศ. 1977 ควบคู่ไปกับการดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันฝรั่งเศสแห่งปุฑุเจรี

เขาทำให้สถาบันแห่งนี้กลายเป็นศูนย์กลางความร่วมมือทางวิชาการระหว่างฝรั่งเศสกับอินเดีย และจัดตั้งโครงการรวบรวมต้นฉบับไศวะ (manuscrits çivaïtes) ขนาดใหญ่ รวมถึงจัดตั้งคลังภาพถ่ายขึ้นที่นั่นด้วย

เขาได้รับพระราชทานเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นอัศวิน

ฌ็อง ฟีโยซาเป็นบิดาของปีแยร์-ซิลแว็ง ฟีโยซา[4] ผู้เป็นนักภารตวิทยาที่มีชื่อเสียงในตัวเอง, เรมี ฟีโยซา นักจิตวิทยาและนักการศึกษาแนวมนุษยนิยม[5] ซึ่งถูกกล่าวหาว่าเคยถูกบิดาเฆี่ยนตีตั้งแต่เด็กด้วยแส้ขี่ม้าที่บังคับให้เลือกเองเพื่อสร้างความอัปยศ[6] และของฌักลีน แวร์ เอก-ฟีโยซา[7] ผู้เชี่ยวชาญด้านบาลี ภรรยาของเขาถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 2005

ฌ็อง ฟีโยซามีลูกศิษย์คืออาริออน โรชู (Arion Roșu) ผู้สืบสานงานของเขาต่อไป และเขาเป็นปู่ของอีซาแบล ฟีโยซา

ผลงานและสิ่งตีพิมพ์

[แก้]

หนังสือ

[แก้]
  • (ร่วมกับหลุยส์ เรอนู) L'Inde classique. Éd. Maisonneuve, Manuel des études indiennes, Tome I, ปารีส ค.ศ. 1985, พิมพ์ซ้ำ ค.ศ. 2004 ISBN 2-7200-1035-9
  • La doctrine classique de la médecine indienne. Ses origines et ses parallèles grecs. ปารีส, Imprimerie Nationale, พิมพ์ครั้งที่ 2, EFEO, ค.ศ. 1975
  • Laghu-prabandhāḥ. Éd. Brill Archive, ค.ศ. 1974 ISBN 9789004039148
  • Le Tirumurukârrupatai. ปุฑุเจรี, Institut français d'indologie (PIFI, 49), ค.ศ. 1973
  • Les philosophies de l'Inde. ปารีส, PUF, vol. 932, ค.ศ. 2006
  • Les relations extérieures de l'Inde. ปุฑุเจรี, Institut français d'indologie (PIFI, 2), ค.ศ. 1956
  • Magie et médecine. ปารีส. Presses Universitaires, Collection Mythes et Religions, ค.ศ. 1943

บทความและงานศึกษา

[แก้]
  • Etude de démonologie indienne. Le Kumâratantra de Râvana et les textes parallèles indiens, tibétains, chinois, cambodgiens et arabes. ปารีส. Cahiers de la Société Asiatique, IV, ค.ศ. 1937
  • (ร่วมกับ เจ. อ็องเดร), L'Inde vue de Rome. Textes latins de l'antiquité relatifs à l'Inde. ปารีส, Les Belles Lettres, ค.ศ. 1986
  • La théorie grecque des humeurs et la médecine indienne, Revue Hippocrate, ค.ศ. 1933
  • La force organique et la force cosmique dans la philosophie médicale de l'Inde et dans le Veda, Revue Philosophique, พ.ย.–ธ.ค. ค.ศ. 1943
  • La doctrine des brâhmanes d'après Saint Hippolyte, Revue de l'Histoire des Religions, ค.ศ. 1945
  • Les inscriptions de Vîrapatnam, C.R.Ac. des Inscr. et B.L., ค.ศ. 1947
  • Alexandre et l'Inde, L'information historique, ค.ศ. 1947
  • Le sommeil et les rêves selon les médecins indiens et les physiologues grecs, Journal de Psychologie, ค.ศ. 1947
  • Le sanskrit analogue du latin dans l'Inde ancienne et actuelle, Revue Rythmes du Monde, ค.ศ. 1947
  • Les deux Asoka et les conciles bouddhiques, Journal Asiatique, ค.ศ. 1948
  • L'interprétation occidentale de la pensée indienne, Revue Éducation, ค.ศ. 1949
  • Taoïsme et Yoga, Revue Dân Viêt Nam, ค.ศ. 1949
  • Pensée antique et science moderne, Revue France-Asie, ค.ศ. 1950
  • Continence et sexualité dans le bouddhisme et dans le Yoga, Études carmélitaines, ค.ศ. 1951
  • Laghu-prabandhā, choix d'articles d'indologie, คำนำโดยกอแล็ต กายาและลุดวิก สแตร์นบัค เสริมด้วยรายการผลงานของฌ็อง ฟีโยซา, ไลเดิน, ค.ศ. 1974, Brill éditeur ISBN 9789004039148[8]
  • Yogaçataka. Texte médical attribué à Nâgârjuna. ปุฑุเจรี, Institut français, d'indologie, (PIFI, 62), ค.ศ. 1979

บรรณานุกรม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Jean Filliozat (1906-1982)". data.bnf.fr (ภาษาฝรั่งเศส). สืบค้นเมื่อ 2021-04-20.
  2. ↑ Filliozat, Pierre-Sylvain (1984). "Jean Filliozat, 1906-1982". Bulletin de l'École française d'Extrême-Orient. 73 (1): 1–30. สืบค้นเมื่อ 2021-04-20.
  3. ↑ "Jean Filliozat". aibl.fr (ภาษาฝรั่งเศส).
  4. ↑ "Pierre-Sylvain Filliozat". efeo.fr..
  5. ↑ Psychologies.com (2020-08-26). "Rémy Filliozat, un psychologue et pédagogue humaniste". www.psychologies.com (ภาษาฝรั่งเศส). สืบค้นเมื่อ 2023-01-30.
  6. ↑ Zyneb Dryef (2023-04-26). "Isabelle Filliozat, le bon filon de l'éducation positive". เลอมงด์. สืบค้นเมื่อ 2025-06-20.
  7. ↑ "Jacqueline Ver Eecke-Filliozat". efeo.fr..
  8. ↑ อ่านตัวอย่างออนไลน์

ดูเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ฌ็อง_ฟีโยซา&oldid=13160392"