ฌัก แนแกร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฌัก แนแกร์
หัวหน้ารัฐมนตรีแห่งราชสำนักฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง
16 กรกฎาคม 1789 – 3 กันยายน 1790
กษัตริย์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า บารอนแห่งเบรอเตย
ถัดไป เคานต์แห่งมงมอแร็ง
ดำรงตำแหน่ง
25 สิงหาคม 1788 – 11 กรกฎาคม 1789
กษัตริย์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า อาร์ชบิชอปแห่งบรีแยน
ถัดไป บารอนแห่งเบรอเตย
ผู้กำกับราชการพระคลัง
ดำรงตำแหน่ง
25 สิงหาคม 1788 – 22 กรกฎาคม 1789
กษัตริย์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า ชาร์ล อาแล็กซ็องดร์ เดอ กาลอน
ถัดไป ชาร์ล อาแล็กซ็องดร์ เดอ กาลอน
ดำรงตำแหน่ง
29 มิถุนายน 1777 – 19 พฤษภาคม 1781
กษัตริย์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า หลุยส์ กาบรีแยล ตาบูโร
ถัดไป ฌ็อง-ฟร็องซัว ฌอลี
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 30 กันยายน ค.ศ. 1732(1732-09-30)
เจนีวา, สาธารณรัฐเจนีวา, สวิตเซอร์แลนด์
เสียชีวิต 9 เมษายน ค.ศ. 1804 (71 ปี)
กอแป, รัฐโว, สวิตเซอร์แลนด์
พรรคการเมือง Non-partisan (Reformist)
ศาสนา โปรเตสแตนต์

ฌัก แนแกร์ (ฝรั่งเศส: Jacques Necker) เป็นนายธนาคารชาวสวิสซึ่งกลายเป็นรัฐบุรุษ รัฐมนตรีคลัง และหัวหน้ารัฐบาลของฝรั่งเศสในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 16

แนแกร์เกิดในเจนีวาในยุคที่เจนีวายังเป็นรัฐอิสระ เขาเป็นบุตรของคาร์ล ฟริดริช เน็คเคอร์ ชาวเยอรมันเชื้อสายปรัสเซีย แนแกร์เริ่มมีผลงานด้านกฎหมายระหว่างประเทศ เขาก็เป็นอาจารย์สอนวิชากฎหมายมหาชนที่เจนีวา ต่อมาในปี ค.ศ. 1747 เขาถูกส่งตัวไปเป็นเสมียนที่ธนาคารของเพื่อนบิดาในกรุงปารีส ต่อมาในปี ค.ศ. 1762 เขาได้กลายเป็นหุ้นส่วนในธนาคารแห่งนี้และกลายเป็นเศรษฐีในระยะเวลาอันรวดเร็วจากการเก็งราคา ไม่นานต่อมาเขาก็ร่วมกับปีเตอร์ เธลลุสสัน นายธนาคารชาวสวิส ก่อตั้งธนาคารเธลลุสสันขึ้นในกรุงลอนดอน โดยแนแกร์เป็นหุ้นส่วนที่บริหารสาขาในปารีส ธนาคารแห่งนี้ยังปล่อยเงินกู้จำนวนมากแก่ราชสำนักฝรั่งเศส

ในปี 1777 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้กำกับราชการพระคลัง (เทียบเท่ารัฐมนตรีคลัง)[1] ซึ่งในช่วงแรกเขาได้รับความเชื่อถืออย่างมากจากการปฏิรูปจัดเก็บภาษีรายหัวให้มีความเท่าเทียม และแทนที่จะขึ้นภาษี เขากลับกำหนดอัตราดอกเบี้ยไว้สูง[2] ทำให้ได้เงินฝากมหาศาลมาปล่อยกู้แก่ราชสำนักฝรั่งเศสมาใช้จ่าย เขายังสนับสนุนเงินกู้แก่การมีส่วนร่วมของฝรั่งเศสในสงครามปฏิวัติอเมริกา[3] อย่างไรก็ตาม การก่อหนี้มหาศาลไปกับสงครามในอเมริกาทำให้วิกฤตการคลังขึ้นในปี 1781[4] ขณะเดียวกัน นโยบายปฏิรูปต่าง ๆ ของเขาก็สร้างศัตรูไปทั่วราชสำนักโดยเฉพาะกับพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ซึ่งคอยขัดขวางการปฏิรูปของแนแกร์ฝ่านทางพระราชสวามีมาตลอด แนแกร์จึงตัดสินใจลาออก

แนแกร์ถูกเรียกตัวกลับมาดำรงตำแหน่งหัวหน้ารัฐมนตรี (เทียบเท่านายกรัฐมนตรี) และผู้กำกับราชการพระคลังในปี ค.ศ. 1788 ในห้วงเวลาที่วิกฤติทางการเมืองและสังคมกำลังก่อตัวในสังคมฝรั่งเศส เขาถูกมองว่าจะเป็นผู้ช่วยฝรั่งเศสให้พ้นภัย แต่ความพยายามต่าง ๆ ของเขาก็ไม่สามารถหยุดยั้งการปฏิวัติฝรั่งเศสไว้ได้ เขาถูปลดจากตำแหน่งในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 แต่หลังจากนั้นสามวันก็เกิดการทลายคุกบัสตีย์ขึ้นในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 ทำให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงเรียกตัวเขากลับมาเป็นหัวหน้ารัฐมนตรี

แนแกร์ยอมรับตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลโดยตั้งเงื่อนไขกับพระเจ้าหลุยส์ว่าต้องให้อำนาจยับยั้งชั่วคราว (วีโต) แก่เขา และปฏิเสธที่จะทำงานร่วมกับรัฐบุรุษคนอื่น ๆ อย่างมีราโบ หรือลา ฟาแย็ต เขาได้ออกพระราชกฤษฎีกา 7 พฤศจิกายน ซึ่งเปิดทางให้คณะรัฐมนตรีไม่จำเป็นต้องมาจากการสรรหาและเลือกโดยสภา กฎหมายฉบับนี้เป็นการปิดโอกาสไม่ได้เกิดฝ่ายบริหารที่มีอำนาจมากล้นจนเกินไป อย่างไรก็ตาม ความพยายามต่าง ๆ ของเขาดูจะไร้ผล จนผู้คนเริ่มหมดความเชื่อมั่นและศรัทธาในตัวเขาทำให้เขาตัดสินใจลาออกในปี ค.ศ. 1790[5][6]

อ้างอิง[แก้]

  1. M. Adcock, Analysing the French Revolution, Cambridge University Press, Australia 2007.
  2. Donald F. Swanson and Andrew P. Trout, "Alexander Hamilton, 'the Celebrated Mr. Neckar,' and Public Credit," The William and Mary Quarterly 47, no. 3 (1990): 424.
  3. Nicola Barber, The French Revolution (London: Hodder Wayland, 2004), 11.
  4. George Taylor, review of Jacques Necker: Reform Statesman of the Ancien Regime, by Robert D. Harris, Journal of Economic History 40, no. 4 (1980): 878.
  5. Furet and Ozuof, A Critical Dictionary,288.
  6. Doyle, William. The French Revolution. A Very Short Introduction.