ซ่านเสน่หา
หน้าตา
| ซ่านเสน่หา | |
|---|---|
| สร้างโดย | บริษัท เวลาดี 2020 จำกัด |
| บทประพันธ์ | มัญชุดา |
| บทละครโทรทัศน์ | ศัลยา |
| กำกับการแสดง | ณัฏฐ์กรณ์ สุทธาวาส |
| แสดงนำ | ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง พงศกร เมตตาริกานนท์ |
| ดนตรีแก่นเรื่องเปิด | เจ็บจนพอหรือยัง - กานต์ เดอะพาร์กินสัน |
| ดนตรีแก่นเรื่องปิด | สวัสดีที่แวะมา - เอิ๊ต ภัทรวี รอได้ไหม - แนน วาทิยา |
| ประเทศแหล่งกำเนิด | ไทย |
| ภาษาต้นฉบับ | ไทย |
| จำนวนตอน | 14 ตอน |
| การผลิต | |
| ควบคุมงานสร้าง | ปิยวดี มาลีนนท์ |
| ความยาวตอน | 2 ชั่วโมง |
| การออกอากาศ | |
| เครือข่าย | ช่อง 3 เอชดี |
| ออกอากาศ | 21 มีนาคม 2565 – 3 พฤษภาคม 2565 |
| เครือข่าย | ช่อง 3 เอชดี |
| ออกอากาศ | 2 พฤศจิกายน 2567 – 8 ธันวาคม 2567 |
ซ่านเสน่หา (อังกฤษ: Tie me (k)not) เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโมเดิร์นดราม่า ผลิตโดย บริษัท เวลาดี 2020 จำกัด บทประพันธ์โดย มัญชุดา บทโทรทัศน์โดย ศัลยา[1] กำกับการแสดงโดย ณัฏฐ์กรณ์ สุทธาวาส นำแสดงโดย ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง , พงศกร เมตตาริกานนท์ , ชนกสุดา รักษนาเวศ , สุริยนต์ อรุณวัฒนกูล, มาวิน ทวีผล[2] ออกอากาศวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.35 - 22.30 น. ทางช่อง 3 เอชดี กด 33
งานสร้าง
[แก้]ละครเรื่อง ซ่านเสน่หา ได้จัดงานบวงสรวงเมื่อวันอาทิตย์ที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ที่ สตูดิโอช่อง 3 หนองแขม[2]
นักแสดง
[แก้]| ละครโทรทัศน์ | พ.ศ. 2565 |
|---|---|
| ตัวละคร | นักแสดงหลัก |
| ลลิตา รวีทรัพย์เจริญกุล/วัชราเกียรติกำจร (หลิน) | ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง |
| หมื่นไมล์ | พงศกร เมตตาริกานนท์ |
| แก้ว | ชนกสุดา รักษนาเวศ |
| อ.กษม วัชราเกียรติกำจร (เฮียต้า) | สุริยนต์ อรุณวัฒนกูล |
| ตัวละคร | นักแสดงสมทบ |
| ก้องเกียรติ วัชราเกียรติกำจร | มนตรี เจนอักษร |
| มุกดา | ทาริกา ธิดาทิตย์ |
| กวิน | รอง เค้ามูลคดี |
| ลัดดา | ขวัญฤดี กลมกล่อม |
| กิมเน้ย | ไปรมา รัชตะ |
| การันต์ | ตระการ พันธุมเลิศรุจี |
| คมชาญ รวีทรัพย์เจริญกุล (เฮียเคี้ยง) | มาวิน ทวีผล |
| รุตระวี เนตรนวพร (รุต) | ชิดจันทร์ ห่ง |
| ลภิศ วัชราเกียรติกำจร (หลิว) | ปฤสยา เจริญเนติศาสตร์ |
| ต้อง | ธนัท วณัฐพงศ์ |
| เทียนเทียน | กัญญาภัค พงษ์ศักดิ์ |
เพลงประกอบละคร
[แก้]- พ.ศ. 2565
- เพลง เจ็บจนพอหรือยัง ร้องโดย Karn The Parkinson
- เพลง รอได้ไหม ร้องโดย แนน วาทิยา
- เพลง สวัสดีที่แวะมา ร้องโดย เอิ๊ต ภัทรวี