ซินถังชู
| ซินถังชู | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 ซินถังชู ฉบับตีพิมพ์ในยุคราชวงศ์ซ่งใต้ แก้ไขปรับปรุงและเพิ่มอรรถาธิบายโดยเฉิน เจี้ยน (陳鑒) | |||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 新唐書 | ||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 新唐书 | ||||||||||||
| |||||||||||||
| ถังชู | |||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 唐書 | ||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 唐书 | ||||||||||||
| |||||||||||||
ซินถังชู (จีน: 新唐書; พินอิน: Xīn Tángshū) หรือ ถังชู (จีน: 唐書; พินอิน: Tángshū) เป็นงานเขียนประวัติศาสตร์ทางการเกี่ยวกับราชวงศ์ถัง (唐) ประกอบด้วย 225 เล่ม และเป็นหนึ่งในตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุด ซินถังชู รวบรวมโดยคณะบัณฑิตในยุคราชวงศ์ซ่ง (宋) นำโดยโอวหยาง ซิว (歐陽修) และซ่ง ฉี (宋祁)
เดิม ซินถังชู ถูกเรียกด้วยคำเรียกเพียงว่า ถังชู จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18
เนื้อหา
[แก้]ซินถังชู มีความแตกต่างอย่างมากจาก จิ้วถังชู (舊唐書) ซึ่งเป็นงานเขียนประวัติศาสตร์ดั้งเดิมเกี่ยวกับราชวงศ์ถัง ทั้งในด้านการจัดเรียงและเนื้อหา ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากความโน้มเอียงทางวรรณกรรมและปรัชญาของคณะหัวหน้าผู้เรียบเรียง โอวหยาง ซิวมักอ้างหลักเหตุผลในการประเมินบันทึกทางประวัติศาสตร์ และตัดทอนบันทึกทั้งหมดที่มีองค์ประกอบเกี่ยวกับตำนานและความเชื่อถือโชคลางออกไป จึงทำให้บทพระราชประวัติของจักรพรรดิหลายองค์และบทประวัติบุคคลสำคัญหลายคนสั้นลงอย่างมาก[1]
ในทางกลับกัน ซินถังชู ได้รวมส่วนใหม่หลายส่วนที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังในเชิงปฏิบัติมากขึ้น รวมไปถึงชุดศาสตรนิพนธ์ (志 จื้อ) ที่ขยายเพิ่มเติมอย่างมาก ประกอบด้วยหัวข้อเกี่ยวกับการค้าม้ากับทิเบตและกิจการทางการทหาร และตารางลำดับชั้นระบบราชการในการบริหารราชการของราชวงศ์ถังซึ่งไม่ปรากฏใน จิ้วถังชู[2] อีกหนึ่งสิ่งที่ได้รับการฟื้นฟูคือการใช้ "ตาราง" (表 เปี่ยว) เป็นตารางแสดงเหตุการณ์และการสืบทอดตำแหน่งตามลำดับเวลา ซึ่งนอกจากการสืบทอดราชบัลลังก์ของจักรพรรดิแล้ว ยังมีการสืบทอดตำแหน่งของอัครมหาเสนาบดีและเจี๋ยตู้ฉื่อ (節度使) ด้วย
รูปแบบร้อยแก้วใน ซินถังชู ก็แตกต่างจาก จิ้วถังชู เช่นกัน เพราะโอวหยาง ซิวและซ่ง ฉีต่างก็ชื่นชอบรูปแบบร้อยแก้วที่เรียบง่ายและเป็นแบบ "โบราณ" ของบัณฑิตราชวงศ์ถังอย่างหาน ยฺวี่ (韓愈) มากกว่ารูปแบบร้อยแก้วสละสลวยที่พบในเอกสารทางการของราชวงศ์ถัง ทำให้ทั้งสองเปลี่ยนแปลงถ้อยคำดั้งเดิมในเอกสารที่ทั้งสองอ้างอิงใน ซินถังชู อย่างไรก็ตาม จากการลดทอนดังกล่าวทำให้การใช้ข้อความจากบันทึกของราชสำนักราชสำนักถังโดยตรงหายไป ข้อความที่ลดทอนไปบางส่วนให้ความหมายไม่ชัดเจน และเกิดจุดผิดพลาดจำนวนมากจากการพยายามหาคำที่ "โบราณ" ยิ่งกว่ามาใช้เรียบเรียงใหม่จากข้อความดั้งเดิมของราชวงศ์ถัง[3]
บทจดหมายเหตุ
[แก้]บทจดหมายเหตุของจักรพรรดิราชวงศ์ถังอยู่ในเล่มที่ 1–10 เอนดีเมียน วิลคินสัน (Endymion Wilkinson) ตั้งข้อสังเกตว่าบทจดหมายเหตุใน ซินถังชู สั้นกว่าใน จิ้วถังชู อย่างมาก[4]
บทศาสตรนิพนธ์
[แก้]บทศาสตรนิพนธ์อยู่ในเล่มที่ 11-60 บทศาสตรนิพนธ์มีการขยายเนื้อหาอย่างมากเมื่อเทียบกับ จิ้วถังชู ส่วนที่ว่าด้วยพิธีกรรมและดนตรี (禮樂 หลี่เยฺว่) เป็นส่วนที่มีเนื้อหามากที่สุดครอบคลุม 12 เล่ม (เล่มที่ 11-22) ซินถังชู เป็นตำราประวัติศาสตร์มาตรฐานชุดแรกที่รวมบทศาสตรนิพนธ์ว่าด้วยการคัดเลือกและการแต่งตั้งข้าราชการ (選擧志 เสฺวียนจฺวี่จื้อ) รวมไปถึงคำอธิบายเกี่ยวกับระบบการสอบคัดเลือก ซึ่งกลายเป็นส่วนสำคัญมากขึ้นในการสรรหาข้าราชการของราชวงศ์ถัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลัง ค.ศ. 780[5]
บทตาราง
[แก้]บทตารางอยู่ในเล่มที่ 61–75
บทชีวประวัติ
[แก้]บทชีวประวัติสตรี 4 บทปรากฏใน ซินถังชู ซึ่งไม่ปรากฏใน จิ้วถังชู สตรีเหล่านี้ฆ่าตนเองหรือทำให้ตนเองพิการด้วยวิธีการที่น่ากลัว และเป็นการเสนอตัวอย่างของสตรีในยุคราชวงศ์ถัง โดยตั้งใจจะป้องกันผู้อ่านร่วมสมัยไม่ให้มีพฤติกรรมสุดโต่ง ตัวอย่างเช่นหลูชื่อ (盧氏) ควักลูกตาตัวเองเพื่อยืนยันกับสามีของตนที่ป่วยว่าหลังสามีเสียชีวิตตนจะไม่มีสามีใหม่ ใน ซินถังชู ยังมีบทชีวประวัติของชาย 35 คนที่มีความกตัญญูและรักพี่น้องอย่างมาก แม้ว่าชายเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ตนเองพิการอย่างสุดโต่งอย่างที่สตรีกระทำในบทชีวประวัติส
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ Davis, Richard L. (2001). "Chaste and Filial Women in Chinese Historical Writings of the Eleventh Century". Journal of the American Oriental Society. 121 (2): 204–218. doi:10.2307/606561. JSTOR 606561.
- ↑ From a description by Wang Yingling, in his Yuhai (玉海)
- ↑ Endymion Wilkinson. Chinese History: A New Manual. (Cambridge, MA: Harvard University Asia Center, Harvard-Yenching Institute Monograph Series New Edition; Second, Revised printing March 2013: ISBN 9780674067158), 737.
- ↑ Wilkinson (2015), p. 737.
- ↑ Twitchett (2009), pp. 90–91.
บรรณานุกรม
[แก้]- Twitchett, Denis (2009). Writing of Official History under the T'ang. Cambridge, England: Cambridge University Press.
- Wilkinson, Endymion Porter (2015). Chinese History: a New Manual. Cambridge and London, England: Harvard University Asia Center.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- Chronicles of the Chinese Dynasties, Twitchett, Official History under the T'ang, pp. 19119–236.
- Xu Elina-Qian, Historical Development of the Pre-Dynastic Khitan, University of Helsinki, 2005. 273 pages.
2.1 Introduction to the Sources on the Pre-dynastic Khitan (pp. 19–23): The Xin Tangshu, pp. 2119–22.
- ซินถังชู 《新唐書》 ข้อความภาษาจีนพร้อมศัพท์ภาษาอังกฤษที่เข้าคู่กัน