ซะกาตฟิฏเราะหฺ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ซะกาตฟิฏเราะหฺ หรือ ซะกาต อัลฟิฏเราะหฺ (การสะกดไม่มาตรฐานอื่น ๆ ซะกาตฟิตเราะหฺ, ซะกาตฟิตเราะห์, ซะกาต อัลฟิตเราะหฺ, ซะกาตุลฟิฏเราะหฺ, ซะกาตุลฟิฏเราะห์) เป็นทานที่มุสลิมต้องจ่ายระหว่างตกดินก่อนวันอีดุลฟิฏริ ให้แก่ศรัทธาชนผู้ยากจน


ข้อแม้ของผู้ให้[แก้]

1. ต้องเป็นมุสลิม

2. ต้องเป็นผู้บรรลุศาสนนิติภาวะ

4. ต้องมีสติสัมปชัญญะ

5. ไม่ยากจน จนไม่สามารถที่จะหาทานมาให้

6. เป็นไทไม่ใช่ทาส

7. ต้องจ่ายให้ตนเอง และผู้คนในครอบครัว บุคคลละ 1 ศออฺ (ประมาณ 1 ทะนาน หรือ 3 กิโลกรัม)

8. ให้สิ่งที่เป็นอาหารหลัก เช่น เมล็ดข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาร อินทผาลัม ลูกเกด ข้าวโพด เป็นต้น หากให้เป็นเงินค่าซื้อสิ่งของดังกล่าว ถือว่าใช้ได้

ข้อแม้ของผู้รับทาน[แก้]

มีบุคคล 8 ประเภทที่อนุมัติให้รับซะกาตฟิฏเราะหฺได้

1. ฟะกีร คนยากจนที่ไม่มีรายได้เฉลี่ยรายปี ไม่เพียงพอกับความต้องการของตนและครอบครัว

2. มิสกีน คนขัดสนที่ไม่มีรายได้เลย หรือมีรายได้น้อยมาก ไม่พอกับความต้องการของตนและครอบครัว

3. อามิล เจ้าหน้าที่ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากผู้นำศาสนาให้เป็นผู้เก็บ ดูแล ทำบัญชี และแจกจ่ายซะกาต

4. มุอัลลัฟ อันได้แก่กาฟิรที่มีความสนใจในศาสนาอิสลาม หรือปกป้องศาสนาอิสลาม หรือ มุสลิมที่มีความศรัทธาที่อ่อนแอ

5. ริกอบ เพื่อไถ่ทาส

6. ฆอริม ผู้ติดหนี้จนไม่สามารถจะจ่ายหนี้สินของตนได้

7. ฟี สะบีลิลลาหฺ พื่อกิจกรรมในหนทางของอัลลอหฺ ในการปกป้องพิทักษ์ หรือทำนุบำรุงศาสนา เช่น เปิดโรงเรียนสอนศาสนา สร้างมัสญิด

8. อิบนุสสะบีล ผู้เดินทางที่ขาดเสบียง หรือทรัพย์สิน จนไม่สามารถจะเดินทางกลับบ้านได้

อย่างไรก็ตาม การให้ซะกาตฟิฏเราะหฺ ควรให้แก่มุสลิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งศรัทธาชนผู้ปฏิบัติตามกิตาบุลลอฮฺ และซุนนะห์