ชาวอิสราเอล
יִשְׂרְאֵלִים إسرائيليون | |
|---|---|
แผนที่การกระจายตัวของชาวอิสราเอลพลัดถิ่นทั่วโลก | |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
| อิสราเอล | ป. 9.8 ล้านคน (รวมดินแดนที่ถูกยึดครอง)[1] |
| สหรัฐ | 106,839 – 500,000[2][3][4] |
| รัสเซีย | 100,000 (80,000 ในมอสโก)[5][6] |
| อินเดีย | 40,000 – 70,000[7] |
| สหราชอาณาจักร | 11,892 – 50,000[8][9][10] |
| แคนาดา | 21,320[11] |
| ออสเตรเลีย | 15,000[12] |
| เนเธอร์แลนด์ | 10,371[13] |
| เยอรมนี | 10,000[14][15][16] |
| ภาษา | |
| ฮีบรู (ภาษาราชการ) อาหรับ (ภาษาที่ได้รับการยอมรับ) ภาษาอังกฤษ, ภาษารัสเซีย, ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอัมฮารา, ภาษาทีกรินยา และอื่น ๆ | |
| ศาสนา | |
| ส่วนใหญ่: ศาสนายิว ส่วนน้อย: อิสลาม, คริสต์, ดรูซ, ศาสนาสะมาริทัน, ศาสนาบาไฮ | |
ชาวอิสราเอล (ฮีบรู: יִשְׂרְאֵลิม, อักษรโรมัน: Yīśreʾēlīm; อาหรับ: إسرائيليون, อักษรโรมัน: Isrāʾīliyyūn) เป็นพลเมือง ผู้ถือสัญชาติ และผู้อยู่อาศัยถาวรของประเทศอิสราเอล ซึ่งเป็นรัฐพหุชาติ (multiethnic state) กลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดคือชาวอิสราเอลเชื้อสายยิว ซึ่งคิดเป็น 75% ของประชากรทั้งหมด กลุ่มที่ใหญ่เป็นอันดับสองคือชาวอาหรับในอิสราเอล ซึ่งคิดเป็น 20% ของประชากร และอีก 5% ที่เหลือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาส่วนน้อยอื่น ๆ เช่น ชาวซามาริทัน เป็นต้น[17] ในบรรดาชาวยิว 80% เป็นผู้ที่เกิดในอิสราเอล (sabras) และที่เหลือเป็นชาวยิวผู้อพยพเข้ามา (Aliyah)[18] และมากกว่า 50% ของประชากรยิวมีเชื้อสายผสมของชาวยิวมิซราฮี (Mizrahi Jews) เป็นอย่างน้อย[19]
ยุคแรกของวัฒนธรรมอิสราเอลส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดยชุมชนชาวผิวพลัดถิ่น (Jewish diaspora) ที่ได้ทำการอพยพ (aliyah) เข้ามายังดินแดนปาเลสไตน์ในอาณัติของบริเตน จากทั้งในยุโรป, เอเชียตะวันตก และแอฟริกาเหนือ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ต่อมาการอพยพของชาวยิวจากเอธิโอเปีย, อดีตสหภาพโซเวียต และทวีปอเมริกา ได้นำองค์ประกอบทางวัฒนธรรมใหม่ ๆ เข้าสู่สังคมอิสราเอล และส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมอิสราเอลสมัยใหม่
นับตั้งแต่การประกาศเอกราชของอิสราเอลใน ค.ศ. 1948 ชาวอิสราเอลและผู้ที่มีเชื้อสายอิสราเอลได้มีการพลัดถิ่นออกไปเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่ทับซ้อนกับกลุ่มชาวผิวพลัดถิ่น แต่ก็รวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาอื่น ๆ ด้วย ผลการศึกษาใน ค.ศ. 2006 พบว่าเกือบ 10% ของประชากรชาวอิสราเอลอาศัยอยู่ต่างประเทศ โดยเฉพาะในรัสเซีย (ซึ่งมอสโกเป็นที่ตั้งของชุมชนชาวอิสราเอลที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศ), อินเดีย, แคนาดา, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ และทั่วทั้งยุโรป[20]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Population of Israel on the Eve of 2024" (PDF) (ภาษาฮิบรู). Central Bureau of Statistics, State of Israel. 28 December 2023. สืบค้นเมื่อ 31 December 2023.
- ↑ Ancestry: 2000 เก็บถาวร 4 ธันวาคม 2004 ที่ Library of Congress Web Archives
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "jj-pop" - ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Lahav 2005 89" - ↑ [100,000 Former Soviet Jews in Israel Return To Russia, By Michael Mainville, The Toronto Star]
- ↑ Israelis Find A Lively Jewish Niche in Moscow เก็บถาวร 15 สิงหาคม 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Rena Greenberg – Moscow, Russia, 19 March 2014
- ↑ A. Craig Copetas (19 December 2007). "Karma Kosher Conscripts in New-Age Diaspora Seek Refuge in Goa". Bloomberg.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 3 October 2013.
- ↑ "Israelis in London prefer their own". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 June 2011. สืบค้นเมื่อ 23 December 2008.
- ↑ HAVIV RETTIG GUR (6 April 2008). "Officials to US to bring Israelis home". Jpost. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 April 2019. สืบค้นเมื่อ 19 October 2013.
- ↑ "Country-of-birth database". OECD. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 June 2009. สืบค้นเมื่อ 23 December 2008.
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "www40.statcan.gc.ca" - ↑ Dan Goldberg (3 July 2012). "Jews Down Under are on the rise, but for how long?". Haaretz. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 24 October 2013.
- ↑ "CBS". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2017. สืบค้นเมื่อ 26 March 2020.
- ↑ Hagin, Adi (16 September 2011). "Why are Israelis moving to Germany?". Haaretz. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 18 March 2013.
- ↑ Assaf Uni (3 September 2012). "Israelis in Berlin buying their strudel with welfare". Times of Israel. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 July 2019. สืบค้นเมื่อ 18 March 2013.
- ↑ Doron Halutz (21 January 2011). "Unkosher Nightlife and Holocaust Humor: Israelis Learn to Love the New Berlin". Spiegel Online. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 June 2019. สืบค้นเมื่อ 18 March 2013.
- ↑ "Statistical Abstract of Israel 2015". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 December 2018. สืบค้นเมื่อ 7 February 2016.
- ↑ "Israel at 77: A statistical glimpse". Israeli Ministry of Foreign Affairs. 4 April 2025.
{{cite web}}: CS1 maint: url-status (ลิงก์) - ↑ Shavit, Ari (2013). My promised land: the triumph and tragedy of Israel. New York: Spiegel & Grau. ISBN 978-0-385-52170-3.
- ↑ Eric, Gold; Moav, Omer (2006), Brain Drain From Israel (Brichat Mochot M'Yisrael) (ภาษาฮิบรู), Jerusalem: Mercaz Shalem – The Shalem Center, The Social-Economic Institute, p. 26, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 May 2017, สืบค้นเมื่อ 1 March 2016.