ข้ามไปเนื้อหา

ชาวอิสราเอล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ชาวอิสราเอล
יִשְׂרְאֵלִים
إسرائيليون
แผนที่การกระจายตัวของชาวอิสราเอลพลัดถิ่นทั่วโลก
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
อิสราเอลป.9.8 ล้านคน (รวมดินแดนที่ถูกยึดครอง)[1]
สหรัฐ106,839 – 500,000[2][3][4]
รัสเซีย100,000 (80,000 ในมอสโก)[5][6]
อินเดีย40,000 – 70,000[7]
สหราชอาณาจักร11,892 – 50,000[8][9][10]
แคนาดา21,320[11]
ออสเตรเลีย15,000[12]
เนเธอร์แลนด์10,371[13]
เยอรมนี10,000[14][15][16]
ภาษา
ฮีบรู (ภาษาราชการ)
อาหรับ (ภาษาที่ได้รับการยอมรับ)
ภาษาอังกฤษ, ภาษารัสเซีย, ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอัมฮารา, ภาษาทีกรินยา และอื่น ๆ
ศาสนา
ส่วนใหญ่:
ศาสนายิว
ส่วนน้อย:
อิสลาม, คริสต์, ดรูซ, ศาสนาสะมาริทัน, ศาสนาบาไฮ

ชาวอิสราเอล (ฮีบรู: יִשְׂרְאֵลิม‎, อักษรโรมัน: Yīśreʾēlīm; อาหรับ: إسرائيليون, อักษรโรมัน: Isrāʾīliyyūn) เป็นพลเมือง ผู้ถือสัญชาติ และผู้อยู่อาศัยถาวรของประเทศอิสราเอล ซึ่งเป็นรัฐพหุชาติ (multiethnic state) กลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดคือชาวอิสราเอลเชื้อสายยิว ซึ่งคิดเป็น 75% ของประชากรทั้งหมด กลุ่มที่ใหญ่เป็นอันดับสองคือชาวอาหรับในอิสราเอล ซึ่งคิดเป็น 20% ของประชากร และอีก 5% ที่เหลือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาส่วนน้อยอื่น ๆ เช่น ชาวซามาริทัน เป็นต้น[17] ในบรรดาชาวยิว 80% เป็นผู้ที่เกิดในอิสราเอล (sabras) และที่เหลือเป็นชาวยิวผู้อพยพเข้ามา (Aliyah)[18] และมากกว่า 50% ของประชากรยิวมีเชื้อสายผสมของชาวยิวมิซราฮี (Mizrahi Jews) เป็นอย่างน้อย[19]

ยุคแรกของวัฒนธรรมอิสราเอลส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดยชุมชนชาวผิวพลัดถิ่น (Jewish diaspora) ที่ได้ทำการอพยพ (aliyah) เข้ามายังดินแดนปาเลสไตน์ในอาณัติของบริเตน จากทั้งในยุโรป, เอเชียตะวันตก และแอฟริกาเหนือ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ต่อมาการอพยพของชาวยิวจากเอธิโอเปีย, อดีตสหภาพโซเวียต และทวีปอเมริกา ได้นำองค์ประกอบทางวัฒนธรรมใหม่ ๆ เข้าสู่สังคมอิสราเอล และส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมอิสราเอลสมัยใหม่

นับตั้งแต่การประกาศเอกราชของอิสราเอลใน ค.ศ. 1948 ชาวอิสราเอลและผู้ที่มีเชื้อสายอิสราเอลได้มีการพลัดถิ่นออกไปเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่ทับซ้อนกับกลุ่มชาวผิวพลัดถิ่น แต่ก็รวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาอื่น ๆ ด้วย ผลการศึกษาใน ค.ศ. 2006 พบว่าเกือบ 10% ของประชากรชาวอิสราเอลอาศัยอยู่ต่างประเทศ โดยเฉพาะในรัสเซีย (ซึ่งมอสโกเป็นที่ตั้งของชุมชนชาวอิสราเอลที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศ), อินเดีย, แคนาดา, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ และทั่วทั้งยุโรป[20]

อ้างอิง

[แก้]
  1. "Population of Israel on the Eve of 2024" (PDF) (ภาษาฮิบรู). Central Bureau of Statistics, State of Israel. 28 December 2023. สืบค้นเมื่อ 31 December 2023.
  2. Ancestry: 2000 เก็บถาวร 4 ธันวาคม 2004 ที่ Library of Congress Web Archives
  3. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "jj-pop"
  4. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Lahav 2005 89"
  5. [100,000 Former Soviet Jews in Israel Return To Russia, By Michael Mainville, The Toronto Star]
  6. Israelis Find A Lively Jewish Niche in Moscow เก็บถาวร 15 สิงหาคม 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Rena Greenberg – Moscow, Russia, 19 March 2014
  7. A. Craig Copetas (19 December 2007). "Karma Kosher Conscripts in New-Age Diaspora Seek Refuge in Goa". Bloomberg.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 3 October 2013.
  8. "Israelis in London prefer their own". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 June 2011. สืบค้นเมื่อ 23 December 2008.
  9. HAVIV RETTIG GUR (6 April 2008). "Officials to US to bring Israelis home". Jpost. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 April 2019. สืบค้นเมื่อ 19 October 2013.
  10. "Country-of-birth database". OECD. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 June 2009. สืบค้นเมื่อ 23 December 2008.
  11. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "www40.statcan.gc.ca"
  12. Dan Goldberg (3 July 2012). "Jews Down Under are on the rise, but for how long?". Haaretz. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 24 October 2013.
  13. "CBS". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2017. สืบค้นเมื่อ 26 March 2020.
  14. Hagin, Adi (16 September 2011). "Why are Israelis moving to Germany?". Haaretz. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 18 March 2013.
  15. Assaf Uni (3 September 2012). "Israelis in Berlin buying their strudel with welfare". Times of Israel. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 July 2019. สืบค้นเมื่อ 18 March 2013.
  16. Doron Halutz (21 January 2011). "Unkosher Nightlife and Holocaust Humor: Israelis Learn to Love the New Berlin". Spiegel Online. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 June 2019. สืบค้นเมื่อ 18 March 2013.
  17. "Statistical Abstract of Israel 2015". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 December 2018. สืบค้นเมื่อ 7 February 2016.
  18. "Israel at 77: A statistical glimpse". Israeli Ministry of Foreign Affairs. 4 April 2025.{{cite web}}: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
  19. Shavit, Ari (2013). My promised land: the triumph and tragedy of Israel. New York: Spiegel & Grau. ISBN 978-0-385-52170-3.
  20. Eric, Gold; Moav, Omer (2006), Brain Drain From Israel (Brichat Mochot M'Yisrael) (ภาษาฮิบรู), Jerusalem: Mercaz Shalem – The Shalem Center, The Social-Economic Institute, p. 26, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 May 2017, สืบค้นเมื่อ 1 March 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]