ชาวสลาฟตะวันตก
 ประเทศที่ภาษาอื่น ๆ ในกลุ่มสลาฟเป็นภาษาประจำชาติ | |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
|---|---|
| |
| ศาสนา | |
| โรมันคาทอลิก (ส่วนใหญ่ในชาวโปแลนด์ ชาวสโลวาเกีย ชาวไซลีเชีย ชาวคาชูเบีย ชาวมอเรเวีย และชาวซอร์บ และส่วนน้อยในชาวเช็ก) โปรเตสแตนต์ (ส่วนน้อยในชาวสโลวาเกียและชาวซอร์บ) อเทวนิยมและอไญยนิยม (ส่วนมากในชาวเช็ก) อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ (ส่วนน้อยในชาวเช็ก ชาวโปแลนด์ และชาวสโลวาเกีย) | |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง | |
| ชาวสลาฟอื่น ๆ |
ชาวสลาฟตะวันตก (อังกฤษ: West Slavs) เป็นชาวสลาฟที่พูดภาษาในกลุ่มสลาฟตะวันตก[1][2] ชาวสลาฟตะวันตกแยกตัวออกจากกลุ่มชาวสลาฟร่วมในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 7 และได้ก่อตั้งรัฐอิสระในยุโรปกลาง ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 9[1] ภาษาในกลุ่มสลาฟตะวันตกได้แตกแขนงไปเป็นรูปแบบที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 14[3]
ในปัจจุบัน กลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มสลาฟตะวันตก ได้แก่ ชาวโปแลนด์ ชาวเช็ก ชาวสโลวาเกีย ชาวไซลีเชีย ชาวคาชูเบีย และชาวซอร์บ[4][5][6] ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา ชาวสลาฟตะวันตกส่วนใหญ่ได้เปลี่ยนไปนับถือนิกายโรมันคาทอลิก จึงได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากคริสตจักรละติน รับเอาอักษรละตินมาใช้ และมีแนวโน้มที่จะผสานเข้ากับพัฒนาการทางวัฒนธรรมและสติปัญญาในยุโรปตะวันตกมากกว่าชาวสลาฟตะวันออก ซึ่งหันไปนับถือนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และใช้อักษรซีริลลิกแทน[7][8]
ในทางภาษาศาสตร์ กลุ่มภาษาสลาฟตะวันตกสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่มย่อย ได้แก่ กลุ่มเลคิติก ซึ่งรวมถึงภาษาโปแลนด์ ภาษาไซลีเชีย ภาษาคาชูเบีย และภาษาที่สูญพันธุ์ไปแล้วอย่างภาษาโปลาเบียนและภาษาพอเมอเรเนีย กลุ่มซอร์เบียซึ่งใช้ในแถบภูมิภาคลูเซเชีย และกลุ่มเช็ก-สโลวักซึ่งใช้ในดินแดนเช็ก[9]
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 Ilya Gavritukhin, Vladimir Petrukhin (2015). Yury Osipov (บ.ก.). Slavs. Great Russian Encyclopedia (in 35 vol.) Vol. 30. pp. 388–389. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-03. สืบค้นเมื่อ 2022-08-03.
- ↑ Gołąb, Zbigniew (1992). The Origins of the Slavs: A Linguist's View. Columbus, Ohio: Slavica Publishers. pp. 12–13.
The present-day Slavic peoples are usually divided into the three following groups: West Slavic, East Slavic, and South Slavic. This division has both linguistic and historico-geographical justification, in the sense that on the one hand the respective Slavic languages show some old features which unite them into the above three groups, and on the other hand the pre- and early historical migrations of the respective Slavic peoples distributed them geographically in just this way.
- ↑ Sergey Skorvid (2015). Yury Osipov (บ.ก.). Slavic languages. Great Russian Encyclopedia (in 35 vol.) Vol. 30. pp. 396–397–389. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-04. สืบค้นเมื่อ 2022-08-03.
- ↑ Butcher, Charity (2019). The handbook of cross-border ethnic and religious affinities. London. p. 90. ISBN 9781442250222.
- ↑ Vico, Giambattista (2004). Statecraft : the deeds of Antonio Carafa = (De rebus gestis Antonj Caraphaei). New York: P. Lang. p. 374. ISBN 9780820468280.
- ↑ Hart, Anne (2003). The beginner's guide to interpreting ethnic DNA origins for family history : how Ashkenazi, Sephardi, Mizrahi & Europeans are related to everyone else. New York, N.Y.: iUniverse. p. 57. ISBN 9780595283064.
- ↑ Wiarda, Howard J. (2013). Culture and foreign policy : the neglected factor in international relations. Burlington, Vt.: Ashgate. p. 39. ISBN 9781317156048.
- ↑ Dunn, Dennis J. (2017). The Catholic Church and Soviet Russia, 1917-39. New York. pp. 8–9. ISBN 9781315408859.
- ↑ Bohemia and Poland. Chapter 20.pp 512-513. [in:] Timothy Reuter. The New Cambridge Medieval History: ป. 900 – 1024. 2000