ชาวมีนังกาเบา
Urang Minang หรือ Urang Awak منڠكبو | |
|---|---|
 คู่สมรสชาวมีนังกาเบา ฝ่ายชายสวมมงกุฏ ซุนตียัง | |
| ประชากรทั้งหมด | |
| ป. 8 ล้าน[1] | |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
 อินโดนีเซีย | 6,462,713[2] |
 สุมาตราตะวันตก | 4,281,439 |
 รีเวา | 624,145 |
 สุมาตราเหนือ | 345,403 |
 จาการ์ตา | 305,538 |
 ชวาตะวันตก | 202,203 |
 จัมบี | 168,947 |
 หมู่เกาะรีเยา | 156,770 |
 มาเลเซีย | 1,000,000 (ชาวมาเลเซียเชื้อสายมีนังกาเบา)[3] |
 สิงคโปร์ | 15,720 |
 เนเธอร์แลนด์ | 7,490 |
| ภาษา | |
| |
| ศาสนา | |
 อิสลามนิกายสุหนี่ | |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง | |
a ตามกฎคติชน ( อาดัต ) ชาวมีนังกาเบาทุกคนถือเป็นมุสลิม | |
มีนังกาเบา (มีนังกาเบา: bangso Minangkabau; urang Minangkabau; urang awak)[4] เอกสารเก่าไทยเรียก แขกเมืองเซียะ[5] เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ออสโตรนีเซียที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบที่ราบสูงมีนังกาเบาในทางตะวันตกของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย พื้นที่ที่ในอดีตเป็นราชธานีของอาณาจักรปาการูยุง[6] ที่นักประวัติศาสตร์ในอดีตเชื่อว่าเคยเป็นอู่อารยธรรมของเผ่ามลายู[7]
มีนังกาเบาเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หลักของสุมาตราตะวันตกและเนเกอรีเซิมบีลัน รวมถึงเป็นชนกลุ่มน้อยในพื้นที่อื่น ๆ ของอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และเนเธอร์แลนด์
ประวัติศาสตร์
[แก้]ภาษามีนังกาเบาเป็นภาษาออสโตรนีเซียและใกล้ชิดมากกับภาษามลายู กระนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าสองภาษานี้แขนงออกมาจากภาษาต้นร่วมเมื่อไร และความสัมพันธ์เชิงวัฒนธรรมในอดีตของทั้งสองวัฒนธรรมก็ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดเช่นกัน กระทั่งศตวรรษที่ 20 ประชากรส่วนใหญ่ของเกาะสุมาตราอาศัยในที่ราบสูงซึ่งเหมาะสมต่อการตั้งรกรากอยู่อาศัยด้วยน้ำสะอาดปริมาณมาก ดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ สภาพอากาศที่เย็นกว่า และทรัพยากรมากมาย การทำนาข้าวมีพัฒนาการในที่ราบสูงมีนังกาเบานานก่อนที่จะปรากฏในพื้นที่อื่นของเกาะสุมาตราและมีก่อนการเดินทางมาถึงของชนต่างชาติ[8]
เชื่อกันว่ากษัตริย์อาทิตยวรมันเป็นผู้สถาปนาอาณาจักรขึ้นที่ปาการูยุงในที่ราบสูงมีนังกาเบา กษัตริย์อาทิตยวรมันเป็นผู้นับถือพุทธศาสนานิกายตันตระและมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรสิงหส่าหรีและมชปาหิตบนเกาะชวา ครองราชย์ระหว่างปี 1347 ถึง 1375[9]: 232 การก่อตั้งระบบสถาบันกษัติรย์ดูเหมือนจะมีปัญหาและการสู้รบมาเกี่ยวข้อง ซึ่งท้ายที่สุดนำไปสู่การแบ่งหมู่บ้านต่าง ๆ เป็นหนึ่งในสองระบบธรรมเนียม ได้แก่ ระบบโบดี-จานีอาโก ซึ่งมีรากฐานจากอาดัตเปอร์ปาตี และ ระบบโกโต-ปิลลีอัง ที่มีรากฐานจากอาดัตเตอเมิงงุง ซึ่งมีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์[10] ไม่เกินศตวรรษที่ 16 อำนาจของสถาบันกษัตริย์ได้แตกออกเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ 3 พระองค์ ได้แก่ กษัตริย์ของโลกหรือราจาอาลัม (Raja Alam), กษัตริย์แห่งกฎธรรมเนียมหรือราจาอาดัต (Raja Adat) และกษัตริย์แห่งศาสนาหรือราจาอีบาดัต (Raja Ibadat) เรียกรวมกันว่าบรรดากษัตริย์แห่งสามบัลลังก์ หรือ ราโจ ตีโก เซโล (Rajo Tigo Selo)[11] กษัตริย์แห่งมีนังกาเบามีสถานะเป็นบุคคลที่มีอำนาจพิเศษที่สวรรค์ประทานให้หรือมีเวทมนตร์ แต่ไม่มีอํานาจมากนักในการดําเนินการกิจการของหมู่บ้าน[10][12]
ในราวศตวรรษที่ 16 มีนังกาเบาเปลี่ยนมารับนับถือศาสนาอิสลาม มีการพบปะกับชาวตะวันตกครั้งแรกในปี 1529 จากการเดินทางของ Jean Parmentier มายังสุมาตรา บริษัทอินดีสตะวันออกของดัตช์เริ่มได้ทองจากปารีอามันในปี 1651 แต่ต่อมาย้ายแหล่งไปทางใต้ที่ปาดังเพื่อลดการปะทะกับชาวอาเจะฮ์ ในปี 1663 ชาวดัตช์ตกลงที่จะปกป้องและปลดปล่อยหมู่บ้านในท้องถิ่นจากชาวอาเจะฮ์เพื่อแลกกับการผูกขาดการค้า เป็นผลให้ตั้งด่านการค้าขึ้นที่ปาอีนันกับปาดัง จนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ชาวดัตช์ยังคงพอใจกับการค้าทองคําและผลิตผลที่บริเวณชายฝั่งของสุมาตรา และไม่ได้พยายามที่จะขยายบริเวณไปยังที่ราบสูงมีนังกาเบาเลย ต่อมาเพราะสงครามในยุโรป อังกฤษจึงได้เข้ายึดปาดังระหว่างปี 1781–1784 ในช่วงสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สี่ และอีกครั้งระหว่างปี 1795–1819 ในช่วงสงครามนโปเลียน
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 อุปทานทองคําซึ่งเป็นฐานเศรษฐกิจสําหรับราชวงศ์มีนังกาเบาเริ่มหมดลง ในช่วงเวลาเดียวกัน ส่วนอื่น ๆ ของเศรษฐกิจมีนังกาเบายังคงมีช่วงเวลาแห่งการขยายตัวที่ไม่มีใครเทียบได้ เนื่องจากโอกาสใหม่จากการส่งออกสินค้าเกษตรเกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกาแฟซึ่งมีความต้องการที่สูงมาก ในปี 1803 เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นเมื่อกลุ่มอิสลามรากฐาน ปาดรี (Padri) ปะทะกับกลุ่มผสานความเชื่อพื้นถิ่น, ครอบครัวชนชั้นสูง และราชวงศ์ของมีนังกาเบา กองกําลังดัตช์ได้โจมตีหมู่บ้านของปาดรีเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายน 1821[10] ระยะแรกของสงครามสิ้นสุดลงในปี 1825 เมื่อชาวดัตช์ลงนามในข้อตกลงกับผู้นําของปาดรี ตูวันกู อีมัม บนจล การต่อสู้กลับมาอีกในปี 1832 ที่ซึ่งกองทหารดัตช์ที่เสริมกําลังสามารถโจมตีปาดรีได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ศูนย์กลางหลักของกลุ่มต้านทานถูกจับกุมได้ในปี 1837 และตูวันกู อีมัม บนจล ถูกจับและถูกเนรเทศหลังจากนั้นไม่นาน ภายในสิ้นปีต่อไปก็ถือว่าสงครามได้สิ้นสุดลงแล้ว
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Minangkabau people เก็บถาวร 5 พฤษภาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Encyclopædia Britannica. 2015 Encyclopædia Britannica, Inc.
- ↑ Kewarganegaraan, Suku Bangsa, Agama dan Bahasa Sehari-hari Penduduk Indonesia Hasil Sensus Penduduk 2010 (PDF). Badan Pusat Statistik. 2011. ISBN 9789790644175. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 12 July 2017. สืบค้นเมื่อ 24 August 2012.
- ↑ "Minangkabau in Malaysia". Joshua Project. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 January 2016. สืบค้นเมื่อ 22 January 2015.
- ↑ Alam, Sutan Gagar (6 July 1856). "Collective volume with texts in Malay, Minangkabau, Arabic script (1-2) Subtitle No. 61. Oendang oendang adat Lembaga : Tambo Minangkabau; and other texts Or. 12.182". Sakolah Malayu. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 May 2021. สืบค้นเมื่อ 7 May 2021.
- ↑ กุหลาบ ตฤษณานนท์ (2444). สยามประเภท สุนทโรวาทพิเศษ เล่ม 4 ตอนที่ 25-49. พระนคร: วัชรินทร์บริษัท. p. 1560.
- ↑ Miksic, John (2004), From megaliths to tombstones: the transition from pre-history to early Islamic period in highland West Sumatra
- ↑ Reid, Anthony (2001). "Understanding Melayu (Malay) as a Source of Diverse Modern Identities". Journal of Southeast Asian Studies. 32 (3): 295–313. doi:10.1017/S0022463401000157. PMID 19192500. S2CID 38870744.
- ↑ Miksic, John (2004). "From megaliths to tombstones: the transition from pre-history to early Islamic period in highland West Sumatra". Indonesia and the Malay World. 32 (93): 191–210. doi:10.1080/1363981042000320134. S2CID 214651183.
- ↑ Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
- 1 2 3 Dobbin, Christine (1977). "Economic change in Minangkabau as a factor in the rise of the Padri movement, 1784–1830". Indonesia. Indonesia, Vol. 23. 23 (1): 1–38. doi:10.2307/3350883. hdl:1813/53633. JSTOR 3350883.
- ↑ Abdullah, Taufik (October 1966). "Adat and Islam: An Examination of Conflict in Minangkabau". Indonesia. Indonesia, Vol. 2. 2 (2): 1–24. doi:10.2307/3350753. hdl:1813/53394. JSTOR 3350753.
- ↑ Reid, Anthony (2005). An Indonesian Frontier: Acehnese and Other Histories of Sumatra. National University of Singapore Press. ISBN 9971-69-298-8.