ชาวมากัซซาร์
ᨈᨕᨘᨆᨀᨔᨑ tu-Mangkasaraʼ (ในภาษามากาซาร์) | |
|---|---|
 ชาวมากัซซาร์ทำการแสดง ปารากา (มากาซาร์: Paraga) ในชุดพื้นถิ่น | |
| ประชากรทั้งหมด | |
| 2,672,590 (สำมะโนปี 2010)[1] | |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
 อินโดนีเซีย (สำมะโนปี 2010) | 2,672,590[2] |
 สุลาเวสีใต้ | 2,380,208 |
 สุลาเวสีตะวันออกเฉียงใต้ | 59,301 |
 ปาปัว | 41,239 |
 กาลิมันตันตะวันออก | 31,701 |
 จาการ์ตา | 29,444 |
 สุลาเวสีตะวันตก | 25,367 |
| ภาษา | |
| |
| ศาสนา | |
| อิสลาม | |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง | |
มากัซซาร์ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นถิ่นของเกาะสุลาเวสี มีถิ่นกำเนิดในแถบคาบสมุทรเซเลบีสตอนใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีวัฒนธรรมที่มีความโดดเด่น, อาหารพื้นถิ่น และความรู้ด้านการเดินทะเล วัฒนธรรมการต่อเรือ ฟีนีซี ที่มีที่มาจากสุลาเวสีใต้ และเป็นวัฒนธรรมร่วมกับชาวบูกิซ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้โดยยูเนสโก
เป็นที่เข้าใจว่าชาวมากัซซาร์เป็นต้นธารของชาวมาลากาซีในมาดากัสการ์ ผ่านการอพยพทางเรือจากสุลาเวสีใต้ ไปกาลิมันตันใต้[3][4]: 311 [5]: 57 [6]: 51 ผ่านช่องแคบซุนดา และตรงไปยังมาดากัสการ์
วิถีชีวิต
[แก้]กิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของชาวมากัซซาร์คือการเพาะปลูกข้าว ค้าขาย และจับปลา โดยเฉพาะการเพาะพันธุ์และจับแตงกวาทะเลที่เรียกว่าการ เตรปางิง ซึ่งเป็นหนึ่งในอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวมากัซซาร์[7]
ซีรี (Siri; ศรี) เป็นคติชนของมากัซซาร์ หากใครก็ตามละเมิดซึ่งซีรีของอีกคนอาจถูกลงโทษจากสังคมรุนแรงที่สุดคือการฆาตกรรมซึ่งผู้มีอำนาจอาจเลือกไม่ช่วยเหลือ ชางมากัซซาร์มักช่วยเหลือกันและกันในชุมชน เช่นในการทำเกษตรและสร้างบ้าน[8]
วัฒนธรรม
[แก้]เครื่องแต่งกาย
[แก้]บาจูโบโด เป็นเครื่องแต่งกายท่อนบนที่เป็นของดั้งเดิมของมากัซซาร์ สวมใส่ในสตรี มีรูปทรงสี่เหลี่ยมและมักจะเป็นแขนสั้น เช่น ครึ่งแขนเหนือข้อศอก ตามธรรมเนียมแล้ว สีของ บาจูโบโด บ่งบอกอายุและเกียรติยศของผู้สวมใส่ ในอดีตมักใช้สําหรับพิธีต่าง ๆ เช่น พิธีแต่งงาน แต่ในปัจจุบันนิยมใส่ตามการแสดงเต้นรำหรือใส่เพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน[9]
อาหาร
[แก้]อาหารมากัซซาร์มีการผสมผสานส่วนประกอบทั้งจากการเกษตรและจากการประมง โดยมีอาหารทะเล เช่น โบลู, ซูนู, กุ้ง และปู
ส่วนตัวอย่างอาหารมากัซซาร์ที่เป็นองค์ประกอบจากการเกษตรและเนื้อวัวกับควาย เช่น โจโต, กนโร, ซปเซาดารา และ ปัลลูบาซา[10]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Na'im, Akhsan; Syaputra, Hendry (2010). "Nationality, Ethnicity, Religion, and Languages of Indonesians" (PDF) (ภาษาอินโดนีเซีย). Statistics Indonesia (BPS). เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 23 September 2015. สืบค้นเมื่อ 23 September 2015.
- ↑ Kewarganegaraan, Suku Bangsa, Agama dan Bahasa Sehari-hari Penduduk Indonesia Hasil Sensus Penduduk 2010. Badan Pusat Statistik. 2011. ISBN 9789790644175. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-10.
- ↑ Couto, Diogo do (1645). Da Ásia: Década Quarta. Lisbon: Regia Officina Typografica, 1778-1788. Reprint, Lisbon, 1974. Década IV, part iii, p. 169.
- ↑ Hornell, James (December 1934). "Indonesian Influence on East African Culture". The Journal of the Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland. 64: 305–332. doi:10.2307/2843812. JSTOR 2843812.
- ↑ Reid, Anthony (2000). Charting the Shape of Early Modern Southeast Asia. Silkworm Books. ISBN 9747551063.
- ↑ Manguin, Pierre-Yves (2016). "Austronesian Shipping in the Indian Ocean: From Outrigger Boats to Trading Ships". ใน Campbell, Gwyn (บ.ก.). Early Exchange between Africa and the Wider Indian Ocean World. Palgrave Macmillan. pp. 51–76. ISBN 9783319338224.
- ↑ MacKnight, CC (1976). The Voyage to Marege: Macassan Trepangers in Northern Australia. Melbourne University Press. ISBN 0-522-84088-4.
- ↑ Tim. "Cultural Value, Siri' Na Pacce, Bugis-Makassar Community" (PDF) (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ 2021-02-18.
- ↑ Tim Indonesia Exploride. "Baju Bodo". IndonesiaKaya (ภาษาอินโดนีเซีย). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-28. สืบค้นเมื่อ 2021-02-18.
- ↑ Tim Indonesia Exploride. "Local Food In Makassar". tasteatlas (ภาษาอินโดนีเซีย).