ข้ามไปเนื้อหา

ชาวปลัง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ปลัง
ประชากรทั้งหมด
92,000
1,200 ในประเทศไทย[1]
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ประเทศจีน: ยูนนาน; จำนวนน้อยอยู่ในประเทศพม่าและประเทศไทย
ภาษา
ภาษาปลัง, อู
ศาสนา
เถรวาท, วิญญาณนิยม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ว้า
หมู่บ้านชาวปลังแห่งหนึ่งในสิบสองปันนา

ชาวปลัง[1] (หรือในจีนเรียก ปู้หลั่ง จีน: 布朗族; พินอิน: Bùlǎngzú) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งใน 56 กลุ่มชาติพันธุ์ที่ได้รับการรับรองของประเทศจีน ประชากรชาวปลังส่วนใหญ่อาศัยในจีนตอนใต้, บางส่วนของประเทศพม่า และประเทศไทย[1] ในประเทศไทยมีการคาดการณ์จำนวนอยู่ที่ประมาณ 1,200 คน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดเชียงราย บางส่วนอพยพมาหางานทำในกรุงเทพและปริมณฑล และอาศัยในจังหวัดนครปฐม[1]

ชื่อ

[แก้]

ในประเทศไทย ตามข้อมูลบนฐานข้อมูลของศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ระบุชื่อเรียกชาวปลัง เช่น:[1]

  • คาปลัง (Hka Plang) เป็นชื่อเรียกตนเอง มีความหมายว่า “ตอนบน” ซึ่งหมายถึงที่อยู่อาศัยในแถบที่สูง ในลักษณะเดียวกับคำว่าชาวเขา
  • ปางชุง (Pang Chung)
  • ลัวะ (Lua) ในอดีตนิยมใช้ในเอกสารทางการของไทย เรียกรวมเข้ากับชาวลัวะ บางครั้งเป็นชื่อเรียกตัวเองของชาวปลัง
  • ปะหล่อง (Palong) เป็นชื่อที่ใช้ผิดในอดีตสำหรับเรียกชาวปลังในจังหวัดเชียงราย

ภาษา

[แก้]

ชาวปู้หลั่งในจีนพูดภาษากลุ่มปูลัง ซึ่งรวมถึงภาษาปลังและอู โดยภาษาปลังเป็นภาษาออสโตรเอเชียติก สาขาปะหล่อง

นอกจากนี้ ชาวปลังบางส่วนในจีนยังสามารถสื่อสารภาษาจีนกลางและภาษาไตตะวันตกเฉียงใต้อื่น ๆ ในจีนมีการพัฒนาระบบการเขียนสองระบบขึ้นโดยใช้อักษรละติน คือ 'Totham' และ 'Tolek'

ประวัติศาสตร์

[แก้]

นักชาติพันธุ์วรรณาในจีนระบุว่าชาวปลังเป็นผู้สืบสกุลมาจากชนเผ่าโบราณ "พู" (濮) ซึ่งอาศัยในแถบลุ่มแม่น้ำล้านช้าง

ในประเทศไทย ชาวปลังเริ่มอพยพเข้ามาในทศวรรษ 1970 เพื่อหาโอกาสในอาชีพและหนีการกดขี่ในพม่า[1]

วัฒนธรรม

[แก้]

ชาวปลังตามธรรมเนียมเชื่อว่าการเคี้ยวหมากพลูจนฟันดำนั้นเป็นสิ่งสวยงาม

บ้านเรือนชาวปลังมักสร้างจากไม้ไผ่ มีสองชั้น ชั้นบ่างไว้เก็บอาหารและเลี้ยงสัตว์ ส่วนชั้นสองเป็นที่อยู่อาศัย ปล่องควันตั้งอยู่กลางบ้าน

ชาวปลังเดิมทีอาศัยกันในระบบเผ่าย่อยซึ่งมีดินแดนของตนเอง แต่ละเมืองของชาวปลังจะมีสุสานของตนเอบ ชาวปลังใช้วิธีการฝังศพ ยกเว้นผู้ที่ตายผิดธรรมชาติจะใช้การเผาศพ

เป็นที่เข้าใจว่าชาวปลังมีการเพาะปลูกใบชามาอย่างยาวนานเป็นกลุ่มแรก ๆ[2]

ศาสนา

[แก้]
ธรรมาสน์แบบชาติพันธุ์ปลัง นำมาจากวัดจันทารามในประเทศไทย ธรรมาสน์ชิ้นนี้เคยใช้สำหรับภิกษุเทศน์พระเวสสันดรชาดก

ชาวปลังเดิมทีนับถือลัทธิวิญญาณนิยม, บูชาบรรพชน และศาสนาพุทธแบบเถรวาท ในปี 2011 เจมส์ มิลเลอร์ (James Miller) เคยบรรยายถึงลักษณะความเชื่อของชาวปลังซึ่งมีความซ้อนทับกันว่าเป็นชาวพุทธเถรวาท ซึ่งมีคติความเชื่อพื้นถิ่นผสมผสานอันเกี่ยวข้องกับระบบนิเวศรอบตัว ให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับข้าว น้ำ ผึ้ง ขี้ผึ้ง และวิญญาณพื้นถิ่นมากมายที่เกี่ยวข้องกับตน[3]

เคยมีการประมาณการณ์ว่า 80% ของชาวปลังระบุว่าตนเป็นพุทธศาสนิกชน และ 35% ปฏิตามคำสอนของศาสนา[4]

ในประเทศไทยมีชุมชนชาวปลังที่นับถือศาสนาคริสต์อยู่ ที่ซึ่งในปี 2008 ได้สร้างโบสถ์ของตนเองขึ้นในจังหวัดนครปฐม[1]

การกระจายตัว

[แก้]

ในประเทศจีนมีชาวปลังอาศัยเป็นส่วนใหญ่อยู่ในยูนนาน[5] ในจีนยังพบว่าชาวปลังในสิบสองปันนาพูดภาษาปลัง ในขณะที่ชาวปลังส่วนใหญ่ในยูนนานพูดภาษาอู[6]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 "ปลัง". Ethnic Groups in Thailand ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. 2025-03-24. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2025-07-09. สืบค้นเมื่อ 2025-05-23.
  2. ↑ https://ourworld.unu.edu/en/the-tea-forests-of-yunnan
  3. ↑ Miller, James (16 สิงหาคม 2011). "News: The Religion and Ecology of the Blang Minority Nationality". fore.research.yale.edu. Yale Forum on Religion and Ecology. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-04-23. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Bulang" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2012-04-26. สืบค้นเมื่อ 2011-12-19.
  5. ↑ Tao Yuming [陶玉明]. 2012. The Bulang people of China [中国布朗族]. Yinchuan: Ningxia People's Press [宁夏人民出版社].
  6. ↑ Svantesson, Jan-Olof. 1988. "U." In Linguistics of the Tibeto-Burman Area, 11, no. 1: 64-133.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]