ชาวบาตักกาโร
ᯂᯞᯂ᯳ᯂᯒᯭ | |
|---|---|
 คู่สมรสในเครื่องแต่งกายกาโรพื้นถิ่น | |
| ประชากรทั้งหมด | |
| 1,232,655 (2013)[1] | |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
 อินโดนีเซีย (สุมาตราเหนือ และ อาเจะฮ์) | |
| ภาษา | |
| ภาษากาโร, ภาษาอินโดนีเซีย | |
| ศาสนา | |
| |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง | |
กาโร (อักษรโรมัน: Karo) หรือ บาตักกาโร เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยของชาวบาตัก ที่มีพื้นเพอยู่ใน ตานะฮ์กาโร (ดินแดนชาวกาโร) ในจังหวัดสุมาตราเหนือบนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ดินแดนชาวกาโรประกอบด้วยเขตการปกครอง อำเภอกาโรและพื้นที่เคียงในเขตอำเภออาเจะฮ์ตะวันออกเฉียงใต้, อำเภอลังกัต, อำเภอดาอีรี, อำเภอซีมาลูงุน และ อำเภอเดอลีเซอร์ดัง[3] นอกจากนี้ ทั้งนครบินจาอี และ เมอดัน ล้วนมีประชากรชาวกาโรอยู่อย่างมีนัยสำคัญ
ในพื้นที่ตานะฮ์กาโรประกอบด้วยภูเขาไฟสำคัญสองแห่ง คือ เชาซีนาบุง ซึ่งปะทุครั้งแรดในรอบ 400 ปีไปเมื่อปี 2010[4] และ เขาซีบายัก
ดินแดนของชาวกาโรถูกเจ้าอาณานิคมชาวดัตช์เข้ายึดครองในปี 1904 และในปี 1906 ได้เริ่มก่อสร้างถนนไปตามพื้นที่สูงของกาโร ถือเป็นจุดสิ้นสุดสังคมปลีกวิเวกของชาวกาโรที่สูง ในปี 1890 สมาคมมิชชันนารีเนเธอร์แลนด์เข้ามาเผยแผ่ศาสนาและเปลี่ยนศาสนาคนพื้นเมืองไปนับถือศาสนาคริสต์เอวันเจลิก กระนั้นมีผู้เปลี่ยนศาสนาเช่นนั้นไม่มากเนื่องจากศาสนาคริสต์ถูกมองว่าเป็นของเจ้าอาณานิคม และกระทั่งอินโดนีเซียได้เอกราชในปี 1945 ที่ชาวกาโรส่วนใหญ่กลายมารับนับถือศาสนาคริสต์[5]
ในปี 1911 มีโครงการเพาะปลูกพืชจากยุโรปที่เติบโตดีในเขตอากาศเย็นในเมืองเบอรัซตากี ซึ่งต่อมาเติบโตมาเป็นเมืองสำคัญหนึ่งในเขตตานะฮ์กาโร ในขณะที่นอกเขตนี้เข้าไปในแถบชนบทห่างไกลมีรายได้ที่ต่ำกว่า และการเช้าถึงบริการสุขภาพที่จำกัดลง[3]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Yulianti H, Olivia (2014), The Study of 'Batak Toba' Tribe Tradition Wedding Ceremony (PDF), Politeknik Negeri Sriwijaya, p. 1, สืบค้นเมื่อ 2017-03-24
- ↑ Voice of Nature, Volumes 85-95. Yayasan Indonesia Hijau. 1990. p. 45.
- 1 2 Kushnick, Geoff (2010), Bibliography of Works on the Karo Batak of North Sumatra, Indonesia: Missionary Reports, Anthropological Studies, and Other Writings from 1826 to the Present (PDF) (Version 1.2 ed.), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-10-08, สืบค้นเมื่อ 2010-10-09
- ↑ Zamira Rahim (10 June 2019). "Mount Sinabung: Volcano Eruption Warnings After Huge Column of Ash Prompts Panic in Indonesia". The Independent. สืบค้นเมื่อ 2020-06-18.
- ↑ History of Christianity in Indonesia. pp. 569-584.