ชาวบันจาร์
| |
|---|---|
 คู่สมรสชาวบันจาร์สามคู่ในชุดพื้นถิ่นในจังหวัดกาลีมันตันใต้ ประเทศอินโดนีเซีย | |
| ประชากรทั้งหมด | |
| 5.7 ล้าน | |
| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
 อินโดนีเซีย | 4,127,124 (2010)[1] |
 จังหวัดกาลีมันตันใต้ | 2,686,627 |
 กาลีมันตันกลาง | 464,260 |
 กาลีมันตันตะวันออก | 440,453 |
 รีเวา | 227,239 |
 สุมาตราเหนือ | 125,707 |
 จัมบี | 102,237 |
 กาลีมันตันตะวันตก | 14,430 |
 ชวาตะวันออก | 12,405 |
 สุมาตราตะวันตก | 11,811 |
 ชวาตะวันตก | 9,383 |
 จาการ์ตา | 8,572 |
 มาเลเซีย | 221,000[2] |
| ภาษา | |
| ศาสนา | |
| อิสลามสุหนี่ | |
| กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง | |
บันจาร์ (บันจาร์: Urang Banjar) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ออสโตรนีเซีย มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคบันจาร์โดยเฉพาะในบันจาร์มาร์ซิน บันจาร์บารู อำเภอบันจาร์ และในจังหวัดกาลีมันตันใต้ ประเทศอินโดนีเซีย[1] ปัจจุบันชาวบันจาร์สามารถพบได้ในพื้นที่อื่น ๆ นอกแถบบันจาร์ในประเทศอินโดนีเซีย โดยมีชุมชนนอกอินโดนีเซียในบรูไน สิงคโปร์ และมาเลเซียโดยเฉพาะรัฐเประ เซลาโงร์ เกดะฮ์ และยะโฮร์[3]
ชาวบันจาร์ส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮิสลาม กระนั้นโดยทั่วไปแล้วยังคงมีธรรมเนียมปฏิบัติที่มีรากฐานจากคติชนกาฮารีญันของเดิม ซึ่งมีการนำมาปรับเข้ากับศาสนาอิสลามที่รับมาในภายหลัง เช่น ธรรมเนียม บายุนอานัก (baayun anak) ที่ดั้งเดิมเป็นธรรมเนียมสู่ขวัญเด็กโดยการใช้บทมนตร์บาลีอัน (Balian) ซึ่งปัจจุบันกลายมาใช้บทจากอัลกุรอานแทน เป็นต้น
ชาวบันจาร์มีธรรมเนียมในการกล่อมทารกนอนโดยการแขวนทารกตั้งตรงดิ่งบนผ้าที่มัดเป็นเชือก เรียกว่าวิธี บาปูกุง (bapukung)[4]
ประวัติศาสตร์
[แก้]ในปี ค.ศ. 520 อาณาจักรตันจุงปูรีสถาปนาขึ้นในบริเวณที่ปัจจุบันคือนครตันจุง อำเภอตาบาลง[5][6] ในศตวรรษที่ 14 เอิมปู จัตมีกา (Empu Jatmika) อพยพจากเกอลิงในอาณาจัแรเกอดีรี มาสถาปนาอาณาจักรนครทีป ริมฝั่งแม่น้ำตาปิน[7] และต่อมาถูกยึดครองโดยอาณาจักรมัชปาหิตโดยราชวงศ์ราชสะ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของระบบในวังแบบชวาเป็นครั้งแรกในกาลีมันตันใต้ สมัยนี้ซึ่งศาสนาฮินดูเฟื่องฟูได้มีอิทธิพลอย่างมากต่อกาลีมันตันในเวลาต่อมา นครทีปถูกสืบทอดต่อโดยนครทหะในศตวรรษที่ 15[8]
เจ้าชายสมุทรซึ่งเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ของนครทหะถูกบังคับให้ต้องลี้ภัยเนื่องจากลุงก่อการปฏิวัติ[9] ต่อมาเจ้าชายสมุทรได้รับการต้อนรับจากผู้คนจากเมืองบันดาร์มาซิฮ์ (Bandar Masih; ท่ามลายู) ภายใต้การสนับสนุนของรัฐสุลต่านเดอมักบนเกาะชวา เจ้าชายสมุทรสถาปนาอาณาจักรบันจาร์ขึ้นในปี 1526 โดยมีบันจาร์มาซิฮ์เป็นราชธานี[10] ที่ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นนครบันจาร์มาร์ซินในปัจจุบัน
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 Kewarganegaraan, Suku Bangsa, Agama, dan Bahasa Sehari-hari Penduduk Indonesia (Hasil Sensus Penduduk 2010) [Citizenship, Ethnicity, Religion, and Languages of the Indonesian Population (Results of the 2010 Population Census)] (ภาษาอินโดนีเซีย), Jakarta: Central Bureau of National Statistics of the Republic of Indonesia, 2010, ISBN 978-979-064-417-5, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-10
- ↑ "Language Shift of Banjarese in Sungai Manik, Perak". ASJ. สืบค้นเมื่อ 28 January 2014.
{{cite web}}: ตรวจสอบค่า|url=(help)[ลิงก์เสีย] - ↑ "Etnik Banjar Di Perak" (ภาษามาเลย์). The Malaya Post. 7 December 2020.
- ↑ Rahmawati, Siti; Prihartanti, Nanik; Purwandari, Eny (2022). "The Philosophical Values of the Bapukung Tradition of the People of South Kalimantan:". Proceedings of the International Conference on Communication, Policy and Social Science (InCCluSi 2022). doi:10.2991/978-2-494069-07-7_34.
- ↑ M. Suriansyah Ideham (2007). Urang Banjar Dan Kebudayaannya. Pemerintah Propinsi Kalimantan Selatan. ISBN 978-979-98892-1-8.
- ↑ Minahan, James (2012). Ethnic Groups of South Asia and the Pacific: An Encyclopedia (ภาษาอังกฤษ). ABC-CLIO. pp. 28–29. ISBN 978-1-59884-659-1.
- ↑ Munoz, Paul Michel (2006). Early Kingdoms of the Indonesian Archipelago and the Malay Peninsula. Editions Didier Millet. pp. 281. ISBN 981-4155-67-5.ISBN 978-981-4155-67-0
- ↑ Deni Prasetyo (2009). Mengenal Kerajaan-Kerajaan Nusantara. Pustaka Widyatama. ISBN 978-979-610-309-6.
- ↑ Ahmad Gazali Usman (1989). Urang Banjar Dalam Sejarah. Lambung Mangkurat University Press. ISBN 979-8128-16-8.
- ↑ Mohamad Idwar Saleh (1981). Banjarmasih: Sejarah Singkat Mengenai Bangkit Dan Berkembangnya Kota Banjarmasin Serta Wilayah Sekitarnya Sampai Dengan Tahun 1950. Museum Negeri Lambung Mangkurat, Propivsi [i.e. Propinsi] Kalimantan Selatan. OCLC 19940334.