ชาวซาร์เมเชีย
| ภูมิภาค | ยูรัลตอนล่าง, คอเคซัสตอนเหนือ, ทะเลดำ |
|---|---|
| สมัย | ยุคเหล็ก |
| ช่วงเวลา | ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล – คริสต์ศตวรรษที่ 4 |
| ก่อนหน้า | ชาวซอโรเมเชีย |
| ถัดไป | ชาวฮัน |
ชาวซาร์เมเชีย (อังกฤษ: Sarmatians /sɑːrˈmeɪʃiənz/; กรีกโบราณ: Σαρμάται, อักษรโรมัน: Sarmátai; ละติน: Sarmatae [ˈsarmatae̯]) เป็นสมาพันธ์กลุ่มชนอิหร่านโบราณขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นนักขี่ม้าเร่ร่อนที่ปกครองที่ราบกว้างพอนทิกตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 4
การอ้างอิงถึงชาวซาร์เมเชียที่เก่าแก่ที่สุดปรากฎอยู่ในคัมภีร์อเวสตะ ในชื่อ Sairima- ซึ่งได้กลายมาเป็น *Sarm และ Salm ในหลักฐานของอิหร่านในภายหลัง[2] ชาวซาร์เมเชียมีต้นกำเนิดในที่ราบกว้างยูเรเชียตอนกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมซิทที่กว้างขวางออกไป[3] ราวศตวรรษที่ 4 และ 3 ก่อนคริสตกาล ชาวซาร์เมเชียอพยพไปทางทิศตะวันตกและมีอำนาจเหนือชาวซิทที่มีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกันใน 200 ปีก่อนคริสตกาล ชาวซาร์เมเชียครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่แม่น้ำวิสวาไปจนถึงปากแม่น้ำดานูบและทางตะวันออกของแม่น้ำวอลกาใน 100 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นช่วงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่มีการจดบันทึกมา นอกจากนี้ชาวซาร์เมเชียยังมีพื้นที่ที่ติดกับชายทะเลดำและทะเลแคสเปียน และติดกับภูมิภาคคอเคซัสทางตอนใต้
ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ชาวซาร์เมเชียและชนเผ่าเจอร์มานิกเข้ารุกรานจักรวรรดิโรมัน อำนาจของชาวซาร์เมเชียเหนือที่ราบกว้างพอนทิกสิ้นสุดลงโดยชาวกอทซึ่งเป็นชาวเจอร์มานิกในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ด้วยการรุกรานของชาวฮันในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชาวซาร์เมเชียจำนวนมากตั้งถิ่นฐานในจักรวรรดิโรมันตะวันตกพร้อมกับชาวกอทและชนเผ่าเจอร์มานิกอื่น ๆ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับชาวแวนดัล) ในบางครั้งที่ราบกว้างวอลกา–ดอนตอนล่างได้รับการขนานนามว่าเป็น “มาตุภูมิซาร์เมเชีย”[4] เนื่องจากในช่วงศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ชาวซาร์เมเชียปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ซึ่งอยู่ในประเทศรัสเซียในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพื้นที่ระหว่างเทือกเขายูรัลและแม่น้ำดอน[5]
ในราชอาณาจักรบอสพอรัส ชาวซาร์เมเชียปรับตัวให้เข้ากับอารยธรรมกรีก[6] ในขณะที่ชาวซาร์เมเชียกลุ่มอื่น ๆ ถูกกลืนเข้ากับชาวมีโอเชียซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวเซอร์แคสเซีย[7] ชาวแอลัน ชาวกอท[8] และชาวสลาฟยุคแรก[9][10] ในยุคกลางตอนต้นชาวแอลันดำรงอยู่ในคอเคซัสตอนเหนือ ซึ่งในเวลาต่อมาได้ให้กำเนิดกลุ่มชาติพันธุ์ออเซติกในปัจจุบัน[11] ขุนนางโปแลนด์ในยุคใหม่ตอนต้น หรือชลัคตา (โปแลนด์: szlachta) อ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากชาวซาร์เมเชีย การศึกษาด้านจีโนมชี้ให้เห็นว่าชาวซาร์เมเชียอาจมีพันธุกรรมที่คล้ายคลึงกับกลุ่มชนยามนายา ซึ่งเป็นกลุ่มชนในยุคสำริดทางทิศตะวันออก[12]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Bennett, Matthew; Dawson, Doyne; Field, Ron; Hawthornwaite, Philip; Loades, Mike (15 September 2016). The History of Warfare: The Ultimate Visual Guide to the History of Warfare from the Ancient World to the American Civil War (ภาษาอังกฤษ). Book Sales. p. 31. ISBN 978-0-7858-3461-8.
- ↑ Abaev, V. I.; Bailey, H. W. (26 August 2020), "ALANS", Encyclopaedia Iranica Online (ภาษาอังกฤษ), Brill, สืบค้นเมื่อ 16 November 2023
- ↑ Unterländer et al. 2017, p. 2. "During the first millennium BC, nomadic people spread over the Eurasian Steppe from the Altai Mountains over the northern Black Sea area as far as the Carpathian Basin... Greek and Persian historians of the 1st millennium BC chronicle the existence of the Massagetae and Sauromatians, and later, the Sarmatians and Sacae: cultures possessing artefacts similar to those found in classical Scythian monuments, such as weapons, horse harnesses and a distinctive 'Animal Style' artistic tradition. Accordingly, these groups are often assigned to the Scythian culture...
- ↑ Mordvintseva 2017, pp. 239-240: "Most scholars consider the steppes of the Lower Volga region the 'motherland' of the Sarmatians, while the archaeological material recovered there is being used as a standard against which the finds from other regions are compared".
- ↑ "Sarmatian". Encyclopedia Britannica. 13 February 2025.
By the 5th century BC the Sarmatians held control of the land between the Urals and the Don River.
- ↑ Davies, Norman (1996). Europe: A History (ภาษาอังกฤษ). Oxford University Press. p. 105. ISBN 978-0-19-820171-7.
(...) "the Iranic Sarmatians, whose ability to assimilate into preceding Greek civilization created a brilliant new synthesis"
- ↑ Richmond, Walter (11 June 2008). The Northwest Caucasus: Past, Present, Future (ภาษาอังกฤษ). Routledge. p. 12. ISBN 978-1-134-00249-8. "While the Sarmatians dominated the Meot lands, they were themselves assimilated and the language of the Meots, the predecessor of the modern Circassian dialects, survived."
- ↑ Eterovich, Francis H.; Spalatin, Christopher (15 December 1964). Croatia: Land, People, Culture Volume I (ภาษาอังกฤษ). University of Toronto Press. p. 112. ISBN 978-1-4875-9676-7.
On the shores of the Black Sea the Alans absorbed two Sarmatian peoples, the Siraci and Aorsi (...) Also, the Goths undoubtedly absorbed both Sarmatian and Slavic groups during their two centuries of rule over the steppe land
- ↑ Chodorow, Stanley (1989). The Mainstream of Civilization (ภาษาอังกฤษ). Harcourt Brace Jovanovich. p. 368. ISBN 978-0-15-551579-6.
But the Slavic tribes survived the collapse of these empires, and gradually the remnants of the Avars, Sarmatians, and others were absorbed into the Slavic culture.
- ↑ Slovene Studies. Vol. 9–11. Society for Slovene Studies. 1987. p. 36.
(..) For example, the ancient Scythians, Sarmatians (amongst others), and many other attested but now extinct peoples were assimilated in the course of history by Proto-Slavs.
- ↑ Minahan, James (2000). "Ossetians". One Europe, Many Nations: A Historical Dictionary of European National Groups. Praeger security international. Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group. p. 518. ISBN 978-0-313-30984-7. สืบค้นเมื่อ 27 March 2020.
The Ossetians, calling themselves Iristi and their homeland Iryston, are the most northerly of the Iranian peoples. [...] They are descended from a division of Sarmatians, the Alans, who were pushed out of the Terek River lowlands and into the Caucasus foothills by invading Huns in the fourth century A.D.
- ↑ "Large variation génétique sur la steppe pontique-caspienne". fr.scienceaq.com. สืบค้นเมื่อ 1 September 2023.
บรรณานุกรม
[แก้]- หนังสือ
- Mordvintseva, Valentina I. (30 August 2017). "The Sarmatians in the northern Black Sea Region". ใน Kozlovskaya, Valeriya (บ.ก.). The Northern Black Sea in Antiquity. Cambridge University Press. pp. 233–283. doi:10.1017/9781139094702.011. ISBN 978-1-107-01951-5. สืบค้นเมื่อ 16 February 2025.
- วารสาร
- Unterländer, Martina; และคณะ (3 March 2017). "Ancestry and demography and descendants of Iron Age nomads of the Eurasian Steppe". Nature Communications. Nature Research. 8. Bibcode:2017NatCo...814615U. doi:10.1038/ncomms14615. PMC 5337992. PMID 28256537.
{{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์|article-number=ถูกละเว้น (help)