ข้ามไปเนื้อหา

จีคิว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จีคิว
ปกฉบับเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 โดยมีทิโมธี ชาลาเมต์ ปรากฏบนหน้าปก
บรรณาธิการบริหารวิลล์ เวลช์
หมวดหมู่ผู้ชาย
นิตยสารราย10 ฉบับต่อปี
ผู้พิมพ์ผู้โฆษณากงเดนาสต์
ยอดพิมพ์รวม934,000 (2019)[1]
ฉบับแรก1931 (แอพพาเรลอาตส์)
1957 (เจนเทิลเมนส์ควอเตอร์ลี)
1967 (จีคิว)
บริษัทแอดวานซ์พับลิเคชันส์
ประเทศสหรัฐ
เมืองนครนิวยอร์ก
ภาษาจีน อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน อิตาลี ญี่ปุ่น เกาหลี โปแลนด์ โปรตุเกส และสเปน
เว็บไซต์gq.com
ISSN0016-6979

จีคิว (อังกฤษ: GQ; ย่อจากคำว่า เจนเทิลเมนส์ควอเตอร์ลี (อังกฤษ: Gentlemen’s Quarterly) และเดิมใช้ชื่อว่า แอพพาเรลอาตส์ (อังกฤษ: Apparel Arts)) เป็นนิตยสารแฟชั่นผู้ชายระดับนานาชาติ ออกเป็นรายเดือน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่นครนิวยอร์ก ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1931 มุ่งเน้นเนื้อหาเกี่ยวกับแฟชั่น วิถีชีวิต และวัฒนธรรมสำหรับผู้ชาย นอกจากนี้ยังมีบทความเกี่ยวกับอาหาร ภาพยนตร์ สุขภาพและการออกกำลังกาย เรื่องเพศ ดนตรี การท่องเที่ยว กีฬา ผู้มีชื่อเสียง เทคโนโลยี และหนังสือ

ประวัติ

[แก้]

นิตยสารแอพพาเรลอาตส์ เปิดตัวใน ค.ศ. 1931 ในสหรัฐ[2] เป็นนิตยสารแฟชั่นสำหรับผู้ชายในแวดวงอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่ม โดยมุ่งเป้าไปที่ผู้ซื้อขายส่งและผู้ค้าปลีกเป็นหลัก ในระยะแรก นิตยสารมีการพิมพ์จำนวนจำกัด และจัดทำขึ้นเฉพาะสำหรับผู้ที่อยู่ในแวดวงอุตสาหกรรม เพื่อใช้เป็นสื่อแนะนำลูกค้าในด้านแฟชั่น ความนิยมของนิตยสารนี้ในหมู่ลูกค้าปลีก ซึ่งมักหยิบนิตยสารจากร้านค้ามาอ่านเอง ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการก่อตั้งนิตยสารเอสไควร์ (Esquire) ขึ้นใน ค.ศ. 1933[3][4]

แอพพาเรลอาตส์ ตีพิมพ์ต่อเนื่องมาจนถึงปี 1957 ก่อนจะถูกปรับโฉมเป็นนิตยสารรายไตรมาสสำหรับผู้ชาย ซึ่งจัดพิมพ์โดยบริษัทเอสไควร์อิงก์ (Esquire Inc.)[5] เป็นเวลาหลายปี คำว่าแอพพาเรล (Apparel) ถูกตัดออกจากตราสัญลักษณ์ของนิตยสารในฉบับฤดูใบไม้ผลิปี 1958 หลังจากตีพิมพ์ได้เก้าฉบับ และได้ใช้ชื่อใหม่ว่าเจนเทิลเมนส์ควอเตอร์ลี[6]

ใน ค.ศ. 1967 นิตยสารได้ปรับภาพลักษณ์ใหม่ภายใต้ชื่อจีคิว[2] ต่อมาใน ค.ศ. 1970 ความถี่ในการจัดพิมพ์ได้เพิ่มจากรายไตรมาสเป็นรายเดือน[2] และใน ค.ศ. 1979 บริษัทกงเดนาสต์ได้เข้าซื้อกิจการนิตยสารนี้ โดยมีอาร์ต คูเปอร์ เป็นบรรณาธิการผู้เปลี่ยนทิศทางของนิตยสาร ให้ขยายขอบเขตเนื้อหานอกเหนือจากแฟชั่นเพียงอย่างเดียว จนทำให้จีคิว กลายเป็นนิตยสารผู้ชายแนวทั่วไปที่สามารถแข่งขันกับเอสไควร์ได้อย่างเต็มตัว.[7]

นอนนี มัวร์ ได้รับการว่าจ้างจากนิตยสารจีคิว ให้ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการแฟชั่นใน ค.ศ. 1984 หลังจากที่เธอเคยดำรงตำแหน่งเดียวกันในนิตยสารมาดมัวแซล (Mademoiselle) และฮาร์เปอส์บะซาร์ มาก่อน จิม มัวร์ ผู้อำนวยการฝ่ายแฟชั่นของนิตยสารในขณะที่เธอถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 2009 ได้กล่าวว่าการแต่งตั้งเธอถือเป็นเรื่องที่ไม่ปกติ โดยระบุว่า "เธอไม่ได้มาจากสายงานเสื้อผ้าบุรุษ ดังนั้นหลายคนจึงมองว่าเธอเป็นตัวเลือกที่แปลก แต่แท้จริงแล้วเธอคือคนที่เหมาะสมที่สุด" จิม มัวร์ ยังกล่าวเพิ่มเติมว่าเธอได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ของนิตยสารให้มีความหรูหราและเป็นทางการมากขึ้น โดยกล่าวว่า "เธอช่วยแต่งแต้มความสง่างามให้กับหน้ากระดาษ รวมถึงช่วยยกระดับการแต่งกายของผู้ชาย พร้อมทำให้รูปแบบเนื้อหามีความน่าสนใจ หลากหลาย และเข้าถึงได้มากขึ้นสำหรับผู้อ่านชาย"[8]

นิตยสารจีคิว มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับแนวคิดเรื่องเมโทรเซ็กชวลลิตี (metrosexuality) นักเขียนชื่อมาร์ก ซิมป์สัน เป็นผู้บัญญัติศัพท์คำนี้ขึ้นในบทความที่เขาเขียนให้กับหนังสือพิมพ์อังกฤษดิอินดีเพ็นเดนต์ ซึ่งเป็นบทความเกี่ยวกับการเยี่ยมชมงานนิทรรศการของจีคิว ในกรุงลอนดอน โดยเขาเขียนไว้ว่า "การส่งเสริมแนวคิดเมโทรเซ็กชวลลิตีถูกผลักดันโดยสื่อแฟชั่นบุรุษ ได้แก่ นิตยสารอย่างเดอะเฟซ จีคิว เอสไควร์ อารีนา และเอฟเอชเอ็ม ซึ่งเกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 และยังคงเติบโตเรื่อยมา... พวกเขาเติมเต็มหน้านิตยสารด้วยภาพของชายหนุ่มผู้หลงใหลในตนเอง สวมใส่เสื้อผ้าและเครื่องประดับตามสมัยนิยม และกระตุ้นให้ชายหนุ่มคนอื่น ๆ มองพวกเขาด้วยความอิจฉาผสมความหลงใหล"[9][10] นิตยสารจีคิว ได้ขยายขอบเขตเนื้อหานอกเหนือจากประเด็นด้านครรลองชีวิต[11] โดยนิตยสารเดอะสเปกเทเตอร์ (The Spectator) ได้ขนานนามจีคิวว่าเป็น "คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของทุนนิยมตื่นรู้"[12]

ใน ค.ศ. 2016 จีคิว ได้เปิดตัวนิตยสารภาคแยกรายไตรมาสชื่อจีคิวสไตล์ (GQ Style) โดยมีวิล เวลช์ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งบรรณาธิการฝ่ายสไตล์เป็นผู้ดูแลโครงการ ก่อนจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของนิตยสารในเวลาต่อมา[13]

ใน ค.ศ. 2018 นักเขียนเรเชล คาดซี กานซา ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ สาขาบทความเชิงสารคดี จากบทความที่เธอเขียนให้กับนิตยสารจีคิว ว่าด้วยเรื่องของดีแลน รูฟ (Dylann Roof) ผู้ก่อเหตุกราดยิงโบสถ์ในชาร์ลสตัน[14] ในเดือนกันยายนปีเดียวกันนั้น วิล เวลช์ ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการบริหารของจีคิว สืบต่อจากจิม เนลสัน ใน ค.ศ. 2020 จีคิวได้เปิดตัวร้านค้าออนไลน์และสินค้าชุดแรกของตนเอง ภายใต้ชื่อจีคิวช็อป (GQ Shop) โดยผลิตภัณฑ์ทั้งหมดได้รับการออกแบบโดยบรรณาธิการและผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของเว็บไซต์จีคิว[15]

บุรุษแห่งปี

[แก้]

นิตยสารจีคิว ฉบับสหรัฐอเมริกา ได้จัดการมอบรางวัลบุรุษแห่งปี (Men of the Year) เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 และตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับผู้ได้รับรางวัลเหล่านั้นในฉบับพิเศษ[16] ในฉบับสหราชอาณาจักร (British GQ) เริ่มจัดทำรางวัลประจำปีบุรุษแห่งปี ใน ค.ศ. 2009[17] ขณะที่จีคิวอินเดีย จัดทำในรูปแบบของตนเองขึ้นในปีถัดมาคือปี 2010[18] ต่อมา จีคิวฉบับสเปนและบราซิลได้เริ่มจัดทำรางวัลบุรุษแห่งปีในปี 2011[19][20] ส่วนจีคิวออสเตรเลีย ได้ริเริ่มการจัดทำดังกล่าวก่อนหน้าแล้วตั้งแต่ปี 2007[21]

ยอดการจำหน่าย

[แก้]

นิตยสารฉบับดังกล่าวรายงานว่ามีจำนวนผู้อ่านที่ชำระค่าสมาชิกโดยเฉลี่ยทั่วโลกอยู่ที่ 934,000 ฉบับในครึ่งปีแรกของ ค.ศ. 2019[1] ลดลงร้อยละ 1.1 จาก 944,549 ฉบับในปี 2016 และลดลงร้อยละ 2.6 จาก 958,926 ฉบับในปี 2015[22]

ตามรายงานของสำนักตรวจสอบการจำหน่ายสิ่งพิมพ์แห่งสหราชอาณาจักร (Audit Bureau of Circulations: UK) นิตยสารบริติชจีคิว มีจำนวนการจำหน่ายเฉลี่ย 103,087 ฉบับในครึ่งปีแรกของ ค.ศ. 2019[23] ลดลงร้อยละ 6.3 จาก 110,063 ฉบับในครึ่งปีหลังของ ค.ศ. 2018[24] และลดลงร้อยละ 10.3 จาก 114,867 ฉบับในครึ่งปีหลังของ ค.ศ. 2013[25]


อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Williams, Alex (November 7, 2019). "As Men Are Canceled, So Too Their Magazine Subscriptions". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 20, 2019. สืบค้นเมื่อ January 12, 2020.
  2. 1 2 3 Sterlacci, Francesca; Joanne Arbucklee (2009). The A to Z of the Fashion Industry. Lanham, MD: Scarecrow Press. p. 101. ISBN 978-0810870468. สืบค้นเมื่อ July 16, 2013.
  3. ↑ "Esquire | American magazine". Encyclopedia Britannica (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 1, 2017. สืบค้นเมื่อ March 6, 2018.
  4. ↑ "History of Eire Magazine". DKC (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). May 21, 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 6, 2018. สืบค้นเมื่อ March 6, 2018.
  5. ↑ "Magazine Data, page 140: Gentlemen's Quarterly". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 12, 2020. สืบค้นเมื่อ January 13, 2009.
  6. ↑ "GQ: American magazine". Encyclopædia Britannica (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 22, 2017. สืบค้นเมื่อ August 22, 2017.
  7. ↑ "Condé buys a men's magazine". The New York Times. February 16, 1979. ISSN 0362-4331. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 22, 2019. สืบค้นเมื่อ December 22, 2019.
  8. ↑ Hevesi, Dennis (February 24, 2009). "Nonnie Moore, Fashion Editor at Magazines, Dies at 87". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 17, 2009. สืบค้นเมื่อ February 26, 2009.
  9. ↑ Simpson, Mark (November 15, 1994). "Here Come the Mirror Men". The Independent. London.
  10. ↑ Safire, William (December 7, 2003). "On Language; Metrosexual". The New York Times (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 18, 2020. สืบค้นเมื่อ May 24, 2020.
  11. ↑ "The Creep with the Golden Tongue" (PDF). sabrinaerdely.com. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-09.
  12. ↑ Sixsmith, Ben (October 19, 2019). "GQ is a holy text of woke capital". The Spectator. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-01-06. สืบค้นเมื่อ 2024-01-06.
  13. ↑ "Inside the GQ Style Launch Party Photo Booth". GQ. May 17, 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 9, 2019. สืบค้นเมื่อ June 9, 2019.
  14. ↑ Pulitzer-Preis für Weinstein-Enthüllungen เก็บถาวร เมษายน 20, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน orf.at, April 16, 2018, retrieved April 17, 2018. (German)
  15. ↑ Petrarca, Emilia (2018-09-13). "GQ's Editor-in-Chief Exits After 21 Years". The Cut (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 25, 2023. สืบค้นเมื่อ 2022-12-25.
  16. ↑ Larson, Lauren; Mooney, Jessie (November 19, 2015). "Watch Tracy Morgan and Donald Trump Welcome You to GQ's Men of the Year Issue". GQ. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 26, 2019. สืบค้นเมื่อ December 10, 2015.
  17. ↑ "GQ Men of the Year - Home". Gq (Uk). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 11, 2016. สืบค้นเมื่อ December 10, 2015.
  18. ↑ "How Deepika, Shahid and Akshay will save the world". GQ India. November 5, 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 15, 2015. สืบค้นเมื่อ December 11, 2015.
  19. ↑ "Hombres GQ del año". Revista GQ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 22, 2015. สืบค้นเมื่อ December 11, 2015.
  20. ↑ "GQ traz Men of the Year ao Brasil". Meio e Mensagem. November 16, 2011. สืบค้นเมื่อ May 11, 2024.
  21. ↑ "GQ Men of the Year Awards". Vogue Australia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 8, 2016. สืบค้นเมื่อ December 10, 2015.
  22. ↑ Bloomgarden-Smoke, Kara (January 23, 2017). "What to watch: The future of men's magazines is in flux". Los Angeles Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 12, 2020. สืบค้นเมื่อ January 12, 2020.
  23. ↑ "GQ: January to June 2019 – Circulation (average per issue)". Audit Bureau of Circulations (UK). August 15, 2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 24, 2019. สืบค้นเมื่อ January 12, 2020.
  24. ↑ "GQ: July to December 2018 – Circulation (average per issue)". Audit Bureau of Circulations (UK). February 14, 2019. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 24, 2019. สืบค้นเมื่อ January 12, 2020.
  25. ↑ Plunkett, John (February 13, 2014). "FHM circulation drops below 100,000". The Guardian. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 10, 2017. สืบค้นเมื่อ January 12, 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=จีคิว&oldid=12615282"