คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์
 | |
| อุตสาหกรรม | การขนส่ง |
|---|---|
| ก่อนหน้า | ไวต์สตาร์ไลน์ คูนาร์ดไลน์ |
| ก่อตั้ง | 10 เมษายน 1934 |
| เลิกกิจการ | 31 ธันวาคม 1949 |
| ถัดไป | คูนาร์ดไลน์ |
| สำนักงานใหญ่ | ลิเวอร์พูล สหราชอาณาจักร |
| พื้นที่ให้บริการ | ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก |
| บุคลากรหลัก | เพอร์ซี เบตส์ (ประธาน) |
| เจ้าของ | คูนาร์ดไลน์ (62%) และไวต์สตาร์ไลน์ (38%) |
เชิงอรรถ / อ้างอิง ธงเดินเรือ | |
บจ.คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ (อังกฤษ: Cunard-White Star Line, Ltd,) เป็นสายการเดินเรือสัญชาติบริติชซึ่งมีอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1934 ถึง 1949[1]
ประวัติ
[แก้]บริษัทนี้ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อควบคุมสินทรัพย์การขนส่งทางเรือร่วมกันของสายการเดินเรือคูนาร์ดและไวต์สตาร์ไลน์หลังจากที่ทั้งสองบริษัทประสบปัญหาทางการเงินในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ควบคุมเรือเดินสมุทรทั้งหมด 25 ลำ (คูนาร์ด 15 ลำ และไวต์สตาร์ 10 ลำ) ทั้งคูนาร์ดและไวต์สตาร์ต่างก็ประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และกำลังหาทางสร้างเรือเดินสมุทรขนาดมหึมาให้เสร็จสมบูรณ์ ไวต์สตาร์มีตัวเรือ 844 (โอเชียนิก) และคูนาร์ดมีตัวเรือ 534 ซึ่งต่อกลายเป็นอาร์เอ็มเอส ควีนแมรี ใน ค.ศ. 1933 รัฐบาลอังกฤษตกลงให้ความช่วยเหลือแก่คู่แข่งทั้งสองโดยมีเงื่อนไขว่าพวกเขาต้องรวมกิจการเดินเรือในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเข้าด้วยกัน[2] ข้อตกลงเสร็จสมบูรณ์ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1933 การรวมกิจการเกิดขึ้นในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 ก่อตั้งเป็น บจ.คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ ไวต์สตาร์นำเรือ 10 ลำมาร่วมกับบริษัทใหม่ ขณะที่คูนาร์ดนำเรือ 15 ลำมาร่วม ด้วยการจัดสรรนี้ และเนื่องจากตัวเรือ 534 เป็นเรือของคูนาร์ด ผู้ถือหุ้นของคูนาร์ดจึงเป็นเจ้าของบริษัทใหม่ร้อยละ 62 โดยอีกร้อยละ 38 เป็นของเจ้าหนี้ของไวต์สตาร์ เรือของไวต์สตาร์จะชักธงของไวต์สตาร์ขึ้นเหนือธงของคูนาร์ด ส่วนเรือของคูนาร์ดจะชักธงของคูนาร์ดขึ้นเหนือธงของไวต์สตาร์
เนื่องจากอยู่ในสถานะทางการเงินและการดำเนินงานที่ดีกว่าไวต;สตาร์ คูนาร์ดจึงเริ่มดูดซับทรัพย์สินของไวต์สตาร์และผลที่ตามมาคือ เรือส่วนใหญ่ของไวต์สตาร์ถูกกำจัดหรือส่งไปอู่ตัดเรืออย่างรวดเร็ว เรือที่ให้บริการเส้นทางออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ของไวต์สตาร์ถูกโอนย้ายไปยังสายการเดินเรือชอว์ ซาวิลล์ และอัลเบียน (Shaw, Savill & Albion Line) ใน ค.ศ. 1934 และอาร์เอ็มเอส โอลิมปิกของไวต์สตาร์ถูกปลดระวางและขายเป็นเศษเหล็กในปีถัดมา พร้อมกับอาร์เอ็มเอส มอริเทเนียของคูนาร์ด อาร์เอ็มเอส มาเจสติก เรือธงของไวต์สตาร์ ซึ่งเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนถึง ค.ศ. 1935 ถูกขายใน ค.ศ. 1936
ใน ค.ศ. 1947 คูนาร์ดเข้าซื้อหุ้นร้อยละ 38 ของไวต์สตาร์ในบริษัท และในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1949 บริษัทได้ตัดชื่อไวต์สตาร์ออกและเปลี่ยนชื่อเป็นคูนาร์ดไลน์[3] ทั้งธงประจำบริษัทของคูนาร์ดและไวต์สตาร์ถูกชักขึ้นบนเรือของบริษัทในขณะที่มีการควบรวมกิจการและหลังจากนั้น อย่างไรก็ตาม ธงของคูนาร์ดถูกชักขึ้นเหนือธงของไวต์สตาร์บนเรือของไวต์สตาร์สองลำสุดท้าย คือ เอ็มวี จอร์จิก และเอ็มวี บริแทนนิก จอร์จิกถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1956 ส่วนบริแทนนิกทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งสุดท้ายจากลิเวอร์พูลไปยังนิวยอร์กในนามเรือสังกัดไวต์สตาร์ในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 และกลับมายังลิเวอร์พูลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแล่นด้วยกำลังของมันเองไปยังอู่ตัดเรือ เธอเป็นเรือไวต์สตาร์ลำสุดท้ายที่ยังคงมีอยู่ โดยเหลือเพียงเอสเอส โนแมดิก เรือพี่เลี้ยงโดยสาร ซึ่งก็เป็นของบริษัทเดียวกันจนถึง ค.ศ. 1934 เป็นเรือของไวต์สตาร์ลำสุดท้ายที่ยังลอยลำอยู่
แม้จะเป็นเช่นนั้นเรือทุกลำของคูนาร์ดก็ยังคงชักธงของคูนาร์ดและไวต์สตาร์ไว้บนเสาเรือจนถึงปลาย ค.ศ. 1968 สิ่งนี้เป็นไปได้มากที่สุดเพราะโนแมดิกยังคงให้บริการกับคูนาร์ดจนถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 และถูกส่งไปยังอู่ตัดเรือ ก่อนจะถูกซื้อไปเพื่อใช้เป็นร้านอาหารลอยน้ำ หลังจากนั้น ธงไวต์สตาร์ก็ไม่ได้ถูกชักขึ้นอีก ชื่อไวต์สตาร์ถูกลบออกจากการดำเนินงานของคูนาร์ด และร่องรอยทั้งหมดของทั้งไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ก็ถูกปลดระวาง[4][5] คูนาร์ดดำเนินกิจการอย่างอิสระจนกระทั่ง ค.ศ. 1999 เมื่อถูกคาร์นิวัลคอร์ปอเรชันเข้าซื้อกิจการทั้งหมด
กองเรือ
[แก้]| ชื่อ (ภาษาไทย) | ชื่อ (ภาษาอังกฤษ) | สร้างเมื่อ (ค.ศ.) | ให้บริการสำหรับคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ | ขนาด (ตันกนอส) | ภาพ |
|---|---|---|---|---|---|
| สเกอร์ไมเชอร์ | Skirmisher | 1884 | 1934–1945 | 612 |  |
| มอริเทเนีย (1) | Mauretania (1) | 1907 | 1934–35 | 31,950 |  |
| เอเดรียติก | Adriatic | 1907 | 1934–35 | 24,541 | .jpg) |
| โอลิมปิก | Olympic | 1911 | 1934–35 | 46,439 | .jpg) |
| โนแมดิก | Nomadic | 1911 | 1934 | 1,273 |  |
| แทรฟฟิก | Traffic | 1911 | 1934 | 640 |  |
| เซรามิก | Ceramic | 1913 | 1934–42 | 18,400 | .jpg) |
| เบเรนกาเรีย | Berengaria | 1913 | 1934–38 | 51,950 |  |
| โฮเมริก | Homeric | 1913 | 1934–35 | 35,000 |  |
| อาควิเทเนีย | Aquitania | 1914 | 1934–49 | 45,650 |  |
| มาเจสติก | Majestic | 1914 | 1934–36 | 56,551 | .png) |
| ไซเทีย | Scythia | 1921 | 1934–49 | 19,700 |  |
| เซมาเรีย | Samaria | 1922 | 1934–49 | 19,700 |  |
| ลาโคเนีย | Laconia | 1922 | 1934–42 | 19,700 |  |
| แอนโทเนีย | Antonia | 1922 | 1934–42 | 13,900 |  |
| ออโซเนีย | Ausonia | 1922 | 1934–42 | 13,900 |  |
| แลงคาสเตรีย | Lancastria | 1922 | 1934–40 | 16,250 |  |
| แฟรงโคเนีย | Franconia | 1922 | 1934–49 | 20,200 | _(cropped).jpg) |
| ดอริก | Doric | 1923 | 1934–35 | 16,484 |  |
| ออเรเนีย | Aurania | 1924 | 1934–42 | 14,000 | .jpg) |
| คารินเทีย | Carinthia | 1925 | 1934–40 | 20,200 |  |
| อัสคาเนีย | Ascania | 1925 | 1934–49 | 14,000 |  |
| อาลอเนีย | Alaunia | 1925 | 1934–42 | 14,000 |  |
| แคลแกริก | Calgaric | 1927 | ไม่เคยเข้าประจำการ (เป็นเจ้าของ ค.ศ. 1934) | 16,063 |  |
| ลอเรนติก | Laurentic | 1927 | 1934–36 | 18,724 |  |
| บริแทนนิก | Britannic | 1929 | 1934–49 | 26,943 |  |
| จอร์จิก | Georgic | 1932 | 1934–49 | 27,759 | .jpg) |
| ควีนแมรี | Queen Mary | 1936 | 1936–49 | 80,750 |  |
| มอริเทเนีย (2) | Mauretania (2) | 1938 | 1938–49 | 35,738 | .JPG) |
| ควีนเอลิซาเบธ | Queen Elizabeth | 1940 | 1940–49 | 83,650 |  |
| วาเลเชีย | Valacia | 1943 | 1946–1950 | 7,052 |  |
| วาสโกเนีย | Vasconia | 1944 | 1946–1950 | 7,058 | |
| มีเดีย | Media | 1947 | 1947–49 | 13,350 | |
| เอเชีย | Asia | 1947 | 1947–1963 | 8,723 | |
| เบรสเชีย | Brescia | 1945 | 1947–1966 | 3,834 | .jpg) |
| พาร์เทีย | Parthia | 1947 | 1947–49 | 13,350 |  |
| วาร์ดูเลีย | Vardulia | 1944 | 1947–1968 | 7,176 | |
| คาโรเนีย | Caronia | 1949 | 1949 | 34,200 | _(colorized).jpg) |
อ้างอิง
[แก้]- ↑ McKenna, Robert (2001). The Dictionary of Nautical Literacy. Camden, Me.: International Marine/McGraw-Hill. ISBN 0-07-136211-8. OCLC 46449032. สืบค้นเมื่อ 2012-01-14.
- ↑ Chirnside 2004, p. 123
- ↑ Hyde, Francis Edwin (1975). Cunard and the North Atlantic, 1840-1973 : a history of shipping and financial management. London: Macmillan. ISBN 978-1-349-02390-5. OCLC 643663453.
- ↑ Anderson 1964, p. 183
- ↑ de Kerbrech 2009, p. 229
บรรณานุกรม
[แก้]- Anderson, Roy Claude (1964). White Star. Prescot: T. Stephenson & Sons Ltd. OCLC 3134809.
- Chirnside, Mark (2004). The Olympic-Class Ships. Stroud: Tempus. ISBN 978-0-7524-2868-0.
- de Kerbrech, Richard P. (2009). Ships of the White Star Line. Hersham: Ian Allan Publishing. ISBN 978-0-7110-3366-5. OCLC 298597975.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- Cunard White Star History and Ephemera. GG Archives.
