ข้ามไปเนื้อหา

ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ
สาขาวิชาจิตเวชศาสตร์, จิตวิทยาคลินิก
อาการความคิด ความรู้สึก หรือความฝันที่รบกวนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ความทุกข์ทางจิตใจหรือทางกายจากสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ร้ายแรง ความพยายามที่จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ร้ายแรง การตอบสนองโดยสู้หรือหนีที่เพิ่มขึ้น[1]
ภาวะแทรกซ้อนการฆ่าตัวตาย; ความผิดปกติเกี่ยวกับหัวใจ, ระบบหายใจ, ระบบกล้ามเนื้อกับกระดูก, ทางเดินอาหาร และ ภูมิคุ้มกัน[2]
ระยะดำเนินโรค> 1 เดือน[a]
สาเหตุการเผชิญกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจ[1]
วิธีวินิจฉัยตามอาการ[2]
การรักษาการให้คำปรึกษา, การให้ยา,[4] เอสเอสอาร์ไอ[5]
ความชุก8.7% (ความถี่โดยเฉลี่ยที่อาจเกิดขึ้นตลอดชีวิต); 3.5% (ความถี่โดยเฉลี่ยในรอบ 12 เดือน) (สหรัฐ)[6]

ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (อังกฤษ: post-traumatic stress disorder, ย่อเป็น PTSD) เป็นความผิดปกติทางจิตที่พัฒนาจากการประสบกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจ เช่น การล่วงละเมิดทางเพศ ความรุนแรงในครอบครัว การทารุณกรรมเด็ก สงคราม และเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่เกี่ยวข้อง ภัยธรรมชาติ การสูญเสีย อุบัติเหตุ หรือภัยคุกคามอื่น ๆ ต่อชีวิตหรือความเป็นอยู่ของบุคคล[1][7][8] อาการอาจรวมถึงความคิด ความรู้สึก หรือ ความฝัน ที่รบกวนจิตใจที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ความทุกข์ทางจิตใจหรือทางร่างกายต่อสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ความพยายามหลีกเลี่ยงสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญ การเปลี่ยนแปลงวิธีคิดและความรู้สึกของบุคคล และการเพิ่มขึ้นของการตอบสนองโดยสู้หรือหนี[1][4][9] อาการเหล่านี้จะคงอยู่นานกว่าหนึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์และอาจรวมถึงสิ่งกระตุ้น เช่น โรคเกลียดเสียง[1] เด็กเล็กมีโอกาสแสดงความทุกข์น้อยลง แต่สามารถแสดงความทรงจำของพวกเขาผ่านการเล่น[10][1]

คนส่วนใหญ่ที่ประสบเหตุการณ์สะเทือนขวัญไม่ได้เป็นโรคพีทีเอสดี[2] ผู้ที่ประสบความรุนแรงระหว่างบุคคล เช่น การข่มขืน การล่วงละเมิดทางเพศ การลักพาตัว การสะกดรอย การทำร้ายร่างกายโดยคู่รัก และการทารุณกรรมในวัยเด็ก มีแนวโน้มที่จะเป็นโรคพีทีเอสดีมากกว่าผู้ที่ประสบเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่ไม่ได้เกิดจากการทำร้ายร่างกาย เช่น อุบัติเหตุและภัยธรรมชาติ[11][12][13]

การป้องกันอาจเป็นไปได้เมื่อการให้คำปรึกษาที่มุ่งเป้าไปที่ผู้ที่มีอาการในระยะเริ่มแรก แต่จะไม่มีประสิทธิภาพเมื่อให้กับบุคคลที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ร้ายแรงทั้งหมดโดยไม่คำนึงว่ามีอาการหรือไม่[2] การรักษาหลักสำหรับผู้ที่มีอาการพีทีเอสดี คือ การให้คำปรึกษา (จิตบำบัด) และการใช้ยา[4][14] ยาแก้ซึมเศร้า ประเภทเอสเอสอาร์ไอ หรือเอสเอ็นอาร์ไอ เป็นยาแนวแรกที่ใช้สำหรับอาการนี้และมีประโยชน์ปานกลางสำหรับผู้คนประมาณครึ่งหนึ่ง[5] ประโยชน์จากยาน้อยกว่าที่พบในการให้คำปรึกษา[2] ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าการใช้ยาและการให้คำปรึกษาร่วมกันมีประโยชน์มากกว่าวิธีใดวิธีหนึ่งแยกกันหรือไม่[2][15] ยาอื่น ๆ นอกเหนือจากที่กล่าวข้างต้น บางชนิดไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสนับสนุนการใช้ยา และในกรณีของเบ็นโซไดอาเซพีน อาจทำให้อาการแย่ลง[16][17]

ในสหรัฐอเมริกา ทุกปีมีผู้ใหญ่ประมาณ 3.5% มีภาวะพีทีเอสดี และ 9% ของคนเป็นโรคนี้ในบางช่วงของชีวิต[1] ในส่วนอื่น ๆ ของโลก อัตราในแต่ละปีจะอยู่ระหว่าง 0.5% ถึง 1%[1] อัตราที่สูงกว่าอาจเกิดขึ้นในภูมิภาคที่มีสงคราม[2] พบได้บ่อยในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย[18]

อาการทางจิตที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจ ได้รับการบันทึกไว้อย่างน้อยตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ[19] หลักฐานบางกรณีของโรคหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญได้รับการโต้แย้งว่ามีอยู่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 เช่น บันทึกของ ซามูเอล พีพส์ ซึ่งบรรยายถึงอาการที่รบกวนและสร้างความทุกข์ทรมานหลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1666[20] ในช่วงสงครามโลก อาการนี้เป็นที่รู้จักภายใต้คำศัพท์ต่างๆ รวมถึง "อาการช็อกจากกระสุนปืน" "อาการประสาทจากสงคราม" "โรคประสาทอ่อน" และ "โรคประสาทจากการต่อสู้"[21][22] คำว่า "ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ" ถูกนำมาใช้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการวินิจฉัยของทหารผ่านศึกสหรัฐในสงครามเวียดนาม[23] และได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการโดยสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน ในปี ค.ศ. 1980 ใน คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต ฉบับที่สาม[24]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ การวินิจฉัยว่าเป็นพีทีเอสดีต้องมีอาการผิดปกติทางจิตตั้งแต่ 1 เดือนขึ้นไป แต่อาการที่แสดงออกชัดเจนอาจเกิดได้ตั้งแต่ 6 เดือน ถึงหลายปี[1][3]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.). Arlington, VA: American Psychiatric Publishing. pp. 271–80. ISBN 978-0-89042-555-8.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Bisson JI, Cosgrove S, Lewis C, Robert NP (November 2015). "Post-traumatic stress disorder". BMJ. 351: h6161. doi:10.1136/bmj.h6161. PMC 4663500. PMID 26611143.
  3. ↑ "Post-Traumatic Stress Disorder". www.nimh.nih.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2024-01-13.
  4. 1 2 3 "Post-Traumatic Stress Disorder". National Institute of Mental Health. February 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 March 2016. สืบค้นเมื่อ 10 March 2016.
  5. 1 2 Berger W, Mendlowicz MV, Marques-Portella C, Kinrys G, Fontenelle LF, Marmar CR, Figueira I (March 2009). "Pharmacologic alternatives to antidepressants in posttraumatic stress disorder: a systematic review". Progress in Neuro-Psychopharmacology & Biological Psychiatry. 33 (2): 169–80. doi:10.1016/j.pnpbp.2008.12.004. PMC 2720612. PMID 19141307.
  6. ↑ Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-5 (5th ed.). Arlington, VA: American Psychiatric Association. 2013. p. 276. ISBN 978-0-89042-555-8. OCLC 830807378.
  7. ↑ "Post-traumatic stress disorder (PTSD) – Symptoms and causes". Mayo Clinic. สืบค้นเมื่อ 2019-10-08.
  8. ↑ Wild, Jennifer; Duffy, Michael; Ehlers, Anke (2023). "Moving forward with the loss of a loved one: treating PTSD following traumatic bereavement with cognitive therapy". Cognitive Behaviour Therapist. 16: e12. doi:10.1017/S1754470X23000041. ISSN 1754-470X. PMC 10160000. PMID 37159811.
  9. ↑ Forman-Hoffman, Valerie; Cook Middleton, Jennifer; Feltner, Cynthia; Gaynes, Bradley N.; Palmieri Weber, Rachel; Bann, Carla; Viswanathan, Meera; Lohr, Kathleen N.; Baker, Claire (2018-05-17). Psychological and Pharmacological Treatments for Adults With Posttraumatic Stress Disorder: A Systematic Review Update (Report) (ภาษาอังกฤษ). Agency for Healthcare Research and Quality (AHRQ). doi:10.23970/ahrqepccer207. PMID 30204376. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 July 2018. สืบค้นเมื่อ 25 August 2020.
  10. ↑ "VA.gov | Veterans Affairs". www.ptsd.va.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-07-30.
  11. ↑ Zoladz PR, Diamond DM (June 2013). "Current status on behavioral and biological markers of PTSD: a search for clarity in a conflicting literature". Neuroscience and Biobehavioral Reviews. 37 (5): 860–895. doi:10.1016/j.neubiorev.2013.03.024. PMID 23567521. S2CID 14440116.
  12. ↑ Kessler RC, Aguilar-Gaxiola S, Alonso J, Benjet C, Bromet EJ, Cardoso G, Degenhardt L, de Girolamo G, Dinolova RV, Ferry F, Florescu S, Gureje O, Haro JM, Huang Y, Karam EG, Kawakami N, Lee S, Lepine JP, Levinson D, Navarro-Mateu F, Pennell BE, Piazza M, Posada-Villa J, Scott KM, Stein DJ, Ten Have M, Torres Y, Viana MC, Petukhova MV, Sampson NA, Zaslavsky AM, Koenen KC (2017-10-27). "Trauma and PTSD in the WHO World Mental Health Surveys". European Journal of Psychotraumatology. 8 (sup5): 1353383. doi:10.1080/20008198.2017.1353383. PMC 5632781. PMID 29075426. As detailed in another recent WMH report, conditional risk of PTSD after trauma exposure is 4.0%, but varies significantly by trauma type. The highest conditional risk is associated with being raped (19.0%), physical abuse by a romantic partner (11.7%), being kidnapped (11.0%), and being sexually assaulted other than rape (10.5%). In terms of broader categories, the traumas associated with the highest PTSD risk are those involving intimate partner or sexual violence (11.4%), and other traumas (9.2%), with aggregate conditional risk much lower in the other broad trauma categories (2.0–5.4%) [citations omitted; emphasis added].
  13. ↑ Darves-Bornoz JM, Alonso J, de Girolamo G, de Graaf R, Haro JM, Kovess-Masfety V, Lepine JP, Nachbaur G, Negre-Pages L, Vilagut G, Gasquet I (October 2008). "Main traumatic events in Europe: PTSD in the European study of the epidemiology of mental disorders survey". Journal of Traumatic Stress. 21 (5): 455–462. doi:10.1002/jts.20357. PMID 18956444. In univariate analyses adjusted on gender, six events were found to be the most significantly associated with PTSD ( p < .001) among individuals exposed to at least one event. They were being raped (OR = 8.9), being beaten up by spouse or romantic partner (OR = 7.3), experiencing an undisclosed private event (OR = 5.5), having a child with serious illness (OR = 5.1), being beaten up by a caregiver (OR = 4.5), or being stalked (OR = 4.2)" [OR = odds ratio].
  14. ↑ Haagen JF, Smid GE, Knipscheer JW, Kleber RJ (August 2015). "The efficacy of recommended treatments for veterans with PTSD: A metaregression analysis". Clinical Psychology Review. 40: 184–94. doi:10.1016/j.cpr.2015.06.008. PMID 26164548. {{cite journal}}: |hdl-access= ต้องการ |hdl= (help)
  15. ↑ Hetrick SE, Purcell R, Garner B, Parslow R (July 2010). "Combined pharmacotherapy and psychological therapies for post traumatic stress disorder (PTSD)" (PDF). The Cochrane Database of Systematic Reviews (7): CD007316. doi:10.1002/14651858.CD007316.pub2. PMID 20614457.
  16. ↑ Guina J, Rossetter SR, DeRHODES BJ, Nahhas RW, Welton RS (July 2015). "Benzodiazepines for PTSD: A Systematic Review and Meta-Analysis". Journal of Psychiatric Practice. 21 (4): 281–303. doi:10.1097/pra.0000000000000091. PMID 26164054. S2CID 24968844.
  17. ↑ Hoskins M, Pearce J, Bethell A, Dankova L, Barbui C, Tol WA, van Ommeren M, de Jong J, Seedat S, Chen H, Bisson JI (February 2015). "Pharmacotherapy for post-traumatic stress disorder: systematic review and meta-analysis". The British Journal of Psychiatry. 206 (2): 93–100. doi:10.1192/bjp.bp.114.148551. PMID 25644881. Some drugs have a small positive impact on PTSD symptoms
  18. ↑ "Post-traumatic stress disorder". www.who.int (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-07-30.
  19. ↑ Carlstedt R (2009). Handbook of Integrative Clinical Psychology, Psychiatry, and Behavioral Medicine Perspectives, Practices, and Research. New York: Springer Pub. Co. p. 353. ISBN 978-0-8261-1095-4 – โดยทาง Google Books.
  20. ↑ O'Brien S (1998). Traumatic Events and Mental Health. Cambridge University Press. p. 7.
  21. ↑ Herman J (2015). Trauma and Recovery: The Aftermath of Violence – From Domestic Abuse to Political Terror. Basic Books. p. 9. ISBN 978-0-465-09873-6 – โดยทาง Google Books.
  22. ↑ After War: A Conversation with Author Nancy Sherman, by John Waters, Real Clear Defense, 4 June 2015
  23. ↑ Klykylo WM (2012). "15". Clinical child psychiatry (3 ed.). Chichester, West Sussex, UK: John Wiley & Sons. ISBN 978-1-119-96770-5 – โดยทาง Google Books.
  24. ↑ Friedman MJ (October 2013). "Finalizing PTSD in DSM-5: getting here from there and where to go next". Journal of Traumatic Stress. 26 (5): 548–56. doi:10.1002/jts.21840. PMID 24151001.

 บทความนี้รวมข้อความจากงานที่มีเนื้อหาเสรี (free content) ลิขสิทธิ์ภายใต้ CC BY-SA 3.0 IGO ข้อความนำมาจาก A Lifeline to learning: leveraging mobile technology to support education for refugees, UNESCO, UNESCO. UNESCO.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
การจำแนกโรค
ทรัพยากรภายนอก
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ&oldid=12665973"