การเสื่อมค่า
ในทางบัญชี การเสื่อมค่า หรือ ค่าเสื่อมราคา (อังกฤษ: depreciation) แบ่งเป็นสองแนวคิด ประการแรกได้แก่ การลดลงจริงในมูลค่าเหมาะสมของสินทรัพย์ เช่น มูลค่าของเครื่องจักรในโรงงานที่ลดลงทุกปีจากการใช้งานและการสึกหรอ อีกแนวคิดคือ การจัดสรรต้นทุนเดิมของสินทรัพย์ลงในงบการเงินให้ตรงกับช่วงเวลาที่มีการใช้งานสินทรัพย์นั้น สอดคล้องกับหลักการจับคู่รายได้กับค่าใช้จ่าย (matching principle)[1]
ดังนั้น การเสื่อมค่าจึงหมายถึงทั้งการลดลงของมูลค่าสินทรัพย์ และวิธีที่ใช้ในการกระจายหรือ “ตัดมูลค่า” ของสินทรัพย์ที่จับต้องได้ (เช่น อุปกรณ์ เครื่องจักร) ตลอดช่วงอายุการใช้งานของสินทรัพย์นั้น ธุรกิจจะทำการเสื่อมราคาสินทรัพย์ระยะยาวทั้งเพื่อวัตถุประสงค์ทางบัญชีและทางภาษี โดยการลดลงของมูลค่าสินทรัพย์จะส่งผลต่องบดุลของธุรกิจหรือกิจการ และวิธีการเสื่อมราคาที่ใช้ในทางบัญชีจะส่งผลกระทบต่อเงินได้สุทธิ และส่งผลต่อตัวเลขในงบกำไรขาดทุนที่รายงาน โดยทั่วไป ต้นทุนของสินทรัพย์จะถูกจัดสรรเป็นค่าใช้จ่ายที่เสื่อมราคาในช่วงเวลาที่คาดว่าจะใช้สินทรัพย์
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Raymond H. Peterson, Accounting for Fixed Assets, John Wiley and Sons, Inc., 2002