การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2495
 | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
531 members of the Electoral College ต้องการ 266 electoral เสียงจึงชนะ | |||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ผู้ใช้สิทธิ | 63.3%[1]  11.1 pp | ||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
.jpg)
การเลือกตั้งประธานาธิบดีจัดขึ้นในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1952 ผู้สมัครจากพรรครีพับลิกันของนายพลดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ และวุฒิสมาชิก ริชาร์ด นิกสัน เอาชนะผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตของ แอดไล สตีเวนสัน ที่ 2 ผู้ว่าการรัฐอิลลินอยส์ และวุฒิสมาชิก จอห์น สปาร์คแมน ด้วยชัยชนะถล่มทลาย ส่งผลให้เขาเป็นประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกันคนแรกในรอบ 20 ปี นับเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1928 ที่ไม่มีประธานาธิบดีคนปัจจุบันอยู่ในบัตรลงคะแนน
สตีเวนสันได้รับชัยชนะในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งที่สามของการประชุมใหญ่แห่งชาติของพรรคเดโมแครตในปี 1952 โดยเอาชนะเอสเตส เคฟอเวอร์ วุฒิสมาชิกจากเทนเนสซี ริชาร์ด รัสเซลล์ จูเนียร์ วุฒิสมาชิกจากจอร์เจีย และผู้สมัครคนอื่นๆ การเสนอชื่อชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรครีพับลิกันมีคู่แข่งหลักคือไอเซนฮาวร์ ซึ่งเป็นนายพลที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางจากการเป็นผู้นำในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และโรเบิร์ต เอ. แทฟต์ วุฒิสมาชิกจากโอไฮโอสายอนุรักษ์นิยม ด้วยการสนับสนุนของโทมัส อี. ดิวอี้และผู้นำพรรคคนอื่นๆ ไอเซนฮาวร์จึงเอาชนะแทฟต์ไปได้อย่างหวุดหวิดในการประชุมใหญ่แห่งชาติของพรรครีพับลิกันในปี 1952 เขาเลือกริชาร์ด นิกสัน วุฒิสมาชิกจากแคลิฟอร์เนียวัยหนุ่มเป็นคู่หูในการหาเสียงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ครั้งแรก ไอเซนฮาวร์เป็นคนมีเสน่ห์และมีชื่อเสียงมาก ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสตีเวนสัน[4]
พรรครีพับลิกันโจมตีการจัดการสงครามเกาหลีและสงครามเย็นของประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน โดยกล่าวหาว่าสายลับโซเวียตแทรกซึมเข้าไปในรัฐบาลสหรัฐฯ พรรคเดโมแครตตำหนิไอเซนฮาวร์ที่ไม่ยอมประณามวุฒิสมาชิกโจเซฟ แมคคาร์ธี วิลเลียม อี. เจนเนอร์ และสมาชิกรีพับลิกันหัวรุนแรงคนอื่นๆ ซึ่งพรรคเดโมแครตกล่าวหาว่าได้โจมตีอย่างไม่รอบคอบและไม่มีเหตุผล สตีเวนสันพยายามแยกตัวจากรัฐบาลทรูแมนที่ไม่เป็นที่นิยม แต่กลับรณรงค์หาเสียงโดยอาศัยความนิยมของนโยบายนิวดีล และปลุกปั่นความกลัวว่าจะเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ขึ้นอีกครั้งภายใต้รัฐบาลรีพับลิกัน
ไอเซนฮาวร์ยังคงได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจากสงคราม ดังจะเห็นได้จากสโลแกนหาเสียงของเขาที่ว่า "ฉันชอบไอค์" การสนับสนุนจากสาธารณชนของไอเซนฮาวร์ประกอบกับความไม่นิยมในตัวทรูแมนทำให้เขาสามารถชนะการเลือกตั้งได้อย่างสบายๆ ด้วยคะแนนเสียงนิยม 55.18% และเอาชนะทุกรัฐนอกภาคใต้ได้สำเร็จ เขายังสามารถเอาชนะเวอร์จิเนีย เทนเนสซี ฟลอริดา และเท็กซัส ซึ่งเป็นรัฐทางใต้ที่ลงคะแนนเสียงให้พรรคเดโมแครตมาตั้งแต่สิ้นสุดการฟื้นฟูประเทศ ยกเว้นในปี 1928 (เทนเนสซีก็ลงคะแนนให้พรรครีพับลิกันในปี 1920 เช่นกัน) ไอเซนฮาวร์ได้รับคะแนนเสียงมากกว่า 34 ล้านคะแนน ซึ่งในเวลานั้นถือเป็นส่วนแบ่งคะแนนเสียงนิยมสูงสุดที่ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับ แซงหน้าสถิติของแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ในปี 1936 พรรครีพับลิกันได้รับคะแนนเสียงจากพรรคเดโมแครต โดยเฉพาะชาวเมืองและชานเมืองทางใต้ และกลุ่มชาติพันธุ์ผิวขาวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและมิดเวสต์
บุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อ
[แก้]
 | |||||||||||||||||||||||||||||
| ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ | ริชาร์ด นิกสัน | ||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| แคนดิเดตประธานาธิบดี | แคนดิเดตรองประธานาธิบดี | ||||||||||||||||||||||||||||
 |
 | ||||||||||||||||||||||||||||
| ผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายพันธมิตรยุโรป (1951–1952) |
สมากชิกวุฒิสภาจากรัฐแคลิฟอร์เนีย (1950–1953) | ||||||||||||||||||||||||||||
| Campaign | |||||||||||||||||||||||||||||
.jpg)
 | |||||||||||||||||||||||||||||
| แอดไล สตีเวนสัน ที่ 2 | จอห์น สปาร์คแมน | ||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| แคนดิเดตประธานาธิบดี | แคนดิเดตรองประธานาธิบดี | ||||||||||||||||||||||||||||
 |
 | ||||||||||||||||||||||||||||
| ผู้ว่าการรัฐอิลลินอยส์คนที่ 31 (1949–1953) |
วุฒิสภาสหรัฐอเมริกาจากรัฐอลาบามา (1946–1979) | ||||||||||||||||||||||||||||
| Campaign | |||||||||||||||||||||||||||||
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Voter Turnout in Presidential Elections". The American Presidency Project. UC Santa Barbara.
- ↑ Sabato, Larry; Ernst, Howard (2006). "Presidential Election 1952". Encyclopedia of American Political Parties and Elections. Facts on File. น. 354. ISBN 9781438109947. สืบค้นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2016.
Eisenhower, born in Texas, considered a resident of New York, and headquartered at the time in Paris, finally decided to run for the Republican nomination....
{{cite encyclopedia}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "The Presidents". uselectionatlas.org. David Leip. สืบค้นเมื่อ มกราคม 3, 2009.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Davies, James C. (1954). "Charisma in the 1952 Campaign". American Political Science Review. 48 (4): 1083–1102. doi:10.2307/1951012. JSTOR 1951012.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- ↑ Although he grew up in Kansas before his military career, at the time of the 1952 election Eisenhower was president of Columbia University and was, officially, a resident of New York.
<ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน