การออกกำลังกายใช้ออกซิเจน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

การออกกำลังกายใช้ออกซิเจน (อังกฤษ: aerobic exercise, หรือเรียก คาร์ดิโอ) เป็นการออกกำลังกายความหนักต่ำถึงสูงที่อาศัยกระบวนการสร้างพลังงานใช้ออกซิเจนเป็นหลัก[1] "ใช้ออกซิเจน" หมายถึง การใช้ออกซิเจนเพื่อให้เพียงพอต่ออุปทานพลังงานระหว่างการออกำลังกายผ่านเมแทบอลิซึมใช้ออกซิเจน[2] โดยทั่วไป กิจกรรมหนักเบาถึงปานกลางที่เมแทบอลิซึมใช้ออกซิเจนรองรับเพียงพอสามารถกระทำได้เป็นเวลานาน[1]

ตัวอย่างของการออกำลังกายออกซิเจน/หัวใจและหลอดเลือด ได้แก่ การวิ่ง/จ็อกกิงระยะไกล การว่ายน้ำ การปั่นจักรยานและการเดิน ตามการวิจัยกว้างขวางครั้งแรกเรื่องการออกกำลังกายใช้ออกซิเจนในคริสต์ทศวรรษ 1960 ในทหารอากาศสหรัฐกว่า 5,000 คนโดย ดร. เค็นเนธ เอช. คูเปอร์[3][4]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Sharon A. Plowman; Denise L. Smith (1 June 2007). Exercise Physiology for Health, Fitness, and Performance. Lippincott Williams & Wilkins. p. 61. ISBN 978-0-7817-8406-1. สืบค้นเมื่อ 13 October 2011. 
  2. William D. McArdle; Frank I. Katch; Victor L. Katch (2006). Essentials of exercise physiology. Lippincott Williams & Wilkins. p. 204. ISBN 978-0-7817-4991-6. สืบค้นเมื่อ 13 October 2011. 
  3. Cooper, Kenneth H. (1983) [1968]. Aerobics (revised, reissue ed.). Bantam Books. ISBN 0553274473. 
  4. Netburn, Deborah (March 30, 2009), "Dr. Kenneth Cooper got a nation moving through aerobics", Los Angeles Times