การสูญพันธุ์ของมนุษย์

การสูญพันธุ์ของมนุษย์ (อังกฤษ: human extinction) หรือ การทำลายล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ (อังกฤษ: omnicide) เป็นสมมติฐานเกี่ยวกับการสิ้นสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ไม่ว่าจะเกิดจากการลดลงของประชากร เนื่องจากสาเหตุทางธรรมชาติที่อยู่นอกเหนือการควบคุม เช่น การชนของดาวเคราะห์น้อย หรือการระเบิดของภูเขาไฟใหญ่ หรือผ่านการทำลายล้างโดยฝีมือมนุษย์ (การสูญพันธุ์ด้วยตนเอง)

ฉันทามติทางวิทยาศาสตร์ระบุว่ามีความเสี่ยงค่อนข้างต่ำที่มนุษยชาติจะสูญพันธุ์ในระยะใกล้จากสาเหตุทางธรรมชาติ^[2]^[3] อย่างไรก็ตาม ความเป็นไปได้ที่มนุษยชาติจะสูญพันธุ์จากกิจกรรมของมนุษย์เองนั้น ยังคงเป็นหัวข้อที่อยู่ในระหว่างการศึกษาวิจัยและถกเถียงกันในปัจจุบัน

อ้างอิง

↑ Di Mardi (October 15, 2020). "The grim fate that could be 'worse than extinction'". BBC News. สืบค้นเมื่อ November 11, 2020. When we think of existential risks, events like nuclear war or asteroid impacts often come to mind.
↑ Snyder-Beattie, Andrew E.; Ord, Toby; Bonsall, Michael B. (July 30, 2019). "An upper bound for the background rate of human extinction". Scientific Reports. 9 (1): 11054. Bibcode:2019NatSR...911054S. doi:10.1038/s41598-019-47540-7. ISSN 2045-2322. PMC 6667434. PMID 31363134.
↑ Bostrom 2013.
Ord, Toby (2020). The Precipice: Existential Risk and the Future of Humanity. New York: Hachette. ISBN 9780316484916.
Moynihan, Thomas (September 23, 2020). "How Humanity Came To Contemplate Its Possible Extinction: A Timeline". The MIT Press Reader. สืบค้นเมื่อ October 11, 2020.

See also:
- Moynihan, Thomas (February 2020). "Existential risk and human extinction: An intellectual history". Futures. 116. doi:10.1016/j.futures.2019.102495. ISSN 0016-3287. S2CID 213388167. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |article-number= ถูกละเว้น (help)
- Moynihan, Thomas (2020). X-Risk: How Humanity Discovered Its Own Extinction. MIT Press. ISBN 978-1-913029-82-1.

อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ชื่อ "Ord 20202" ซึ่งนิยามใน <references> ไม่ถูกใช้ในข้อความก่อนหน้าอ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ชื่อ "Moynihan" ซึ่งนิยามใน <references> ไม่ถูกใช้ในข้อความก่อนหน้า

[1] Di Mardi (October 15, 2020). "The grim fate that could be 'worse than extinction'". BBC News. สืบค้นเมื่อ November 11, 2020. When we think of existential risks, events like nuclear war or asteroid impacts often come to mind.

[:13-2] Snyder-Beattie, Andrew E.; Ord, Toby; Bonsall, Michael B. (July 30, 2019). "An upper bound for the background rate of human extinction". Scientific Reports. 9 (1): 11054. Bibcode:2019NatSR...911054S. doi:10.1038/s41598-019-47540-7. ISSN 2045-2322. PMC 6667434. PMID 31363134.

[FOOTNOTEBostrom2013-3] Bostrom 2013.

[Ord_20202-4] Ord, Toby (2020). The Precipice: Existential Risk and the Future of Humanity. New York: Hachette. ISBN 9780316484916.

[Moynihan-5] Moynihan, Thomas (September 23, 2020). "How Humanity Came To Contemplate Its Possible Extinction: A Timeline". The MIT Press Reader. สืบค้นเมื่อ October 11, 2020.

See also:
Moynihan, Thomas (February 2020). "Existential risk and human extinction: An intellectual history". Futures. 116. doi:10.1016/j.futures.2019.102495. ISSN 0016-3287. S2CID 213388167. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |article-number= ถูกละเว้น (help)

Moynihan, Thomas (2020). X-Risk: How Humanity Discovered Its Own Extinction. MIT Press. ISBN 978-1-913029-82-1.

[mwaA] Moynihan, Thomas (February 2020). "Existential risk and human extinction: An intellectual history". Futures. 116. doi:10.1016/j.futures.2019.102495. ISSN 0016-3287. S2CID 213388167. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |article-number= ถูกละเว้น (help)

[mwgA] Moynihan, Thomas (2020). X-Risk: How Humanity Discovered Its Own Extinction. MIT Press. ISBN 978-1-913029-82-1.

[1]

[2]

[3]