การป้องกันภัยอาวุธปล่อย
การป้องกันภัยอาวุธปล่อย[1] (อังกฤษ: missile defense) คือระบบอาวุธหรือเทคโนโลยีที่ใช้ตรวจจับ ติดตาม สกัดกั้น และทำลายมิสไซล์ที่กำลังเข้ามาโจมตี ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงสงครามเย็นเพื่อป้องกันภัยขีปนาวุธข้ามทวีปติดหัวรบนิวเคลียร์ แต่ปัจจุบันมีการนำไปใช้ป้องกันภัยอาวุธปล่อยที่ไม่ติดหัวรบนิวเคลียร์
ในปัจจุบัน ประเทศที่พัฒนาระบบป้องกันทางอากาศดังกล่าว ได้แก่ จีน, ฝรั่งเศส, อินเดีย, อิหร่าน, อิสราเอล, อิตาลี, รัสเซีย, ไต้หวัน, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ[2]
ประเภท/ระยะของมิสไซล์ที่จะถูกสกัดกั้น
[แก้]ประเภทหรือระยะของมิสไซล์ที่จะถูกสกัดกั้นแบ่งออกเป็น 3 ระดับได้แก่ ยุทธศาสตร์ (Strategic), ยุทธบริเวณ (Theater) และยุทธวิธี (Tactical) โดยแต่ละประเภทมีข้อกำหนดเฉพาะสำหรับการสกัด ระบบป้องกันภัยที่สามารถสกัดกั้นมิสไซล์ประเภทหนึ่งได้ มักไม่สามารถสกัดกั้นมิสไซล์อีกประเภทได้เสมอไป อย่างไรก็ตาม บางระบบอาจมีความสามารถซ้อนทับกันระหว่างบางประเภท
- ระดับยุทธศาสตร์: เป้าหมายคือขีปนาวุธข้ามทวีป ซึ่งเร็วประมาณ 7 กิโลเมตร/วินาที (มัค 20)
- ระดับยุทธบริเวณ: เป้าหมายคือขีปนาวุธพิสัยกลาง ซึ่งเร็วประมาณ 3 กิโลเมตร/วินาที (มัค 8.7)
- ระดับยุทธวิธี: เป้าหมายคือขีปนาวุธทางยุทธวิธีพิสัยใกล้ ซึ่งส่วนใหญ่เร็วไม่เกิน 1.5 กิโลเมตร/วินาที (มัค 4.5) อาวุธปล่อยต่อต้านมิสไซล์ในกลุ่มนี้มีระยะปฏิบัติการไม่ไกล โดยทั่วไปอยู่ที่ 20–80 กิโลเมตร
อ้างอิง
[แก้]- ↑ สถาบันภาษากองทัพไทย กองบัญชาการกองทัพไทย. คำย่อทางทหารภาษาอังกฤษ พิมพ์ครั้งที่สอง, 2563
- ↑ "Demonstration of integrated missile air defense system by June next year: Dr VK Saraswat". domain-b.com. 10 December 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 March 2016. สืบค้นเมื่อ 21 November 2010.