การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน พ.ศ. 2532

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เหตุการณ์ 4 มิถุนายน
ส่วนหนึ่งของ ขบวนการประชาธิปไตยจีนในปี 1989
Tiananmen Square, Beijing, China 1988 (1).jpg
วัน 15  เมษายน ค.ศ. 1989 (1989-04-15) – 4 มิถุนายน มิถุนายน ค.ศ. 1989 (1989-06-04)
ที่ ปักกิ่ง
400 เมืองทั่วประเทศจีน
สาเหตุ
เป้าหมาย ความเท่าเทียมกันทางสังคม "พรรคคอมมิวนิสต์ปราศจากการทุจริต" เสรีภาพของสื่อมวลชน เสรีภาพในการพูด สังคมนิยม และประชาธิปไตย
วิธีการ การประท้วงอดอาหาร ปักหลักชุมนุม การประท้วงในจัตุรัส
ผล
  • การบังคับใช้กฎอัยการศึกในบางพื้นที่ของกรุงปักกิ่งดำเนินการโดยใช้บังคับตั้งแต่ 3 มิถุนายน 1989 (ประกาศ 20 พฤษภาคม 1989 - 10 มกราคม 1990 รวมระยะเวลา 7 เดือนและ 3 สัปดาห์)
  • มีผู้เสียชีวิตหลายสิบคน และผู้บาดเจ็บหลายร้อยคนจากการกระทำของทหารและตำรวจ (ในการจลาจลและการเกิดอุบัติเหตุ)
  • ผู้ประท้วง (ส่วนใหญ่เป็นคนงาน) ผู้ก่อกวนทหารกองทัพจีน และประชาชนผู้บริสุทธิ์ถูกยิงโดยทหารบางคน (ส่วนใหญ่เป็นกองทัพที่ 38)
  • ไม่มีรายงานจำนวนผู้เสียชีวิตที่แน่นอนในบริเวณจัตุรัสเทียนอันเหมิน
  • ผู้ประท้วง (ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา) ถอนตัวออกจากจัตุรัสเทียนอันเหมินอย่างสงบหลังเจรจากับกองทัพจีน
  • ภายหลังผู้นำการประท้วงและผู้เรียกร้องประชาธิปไตยบางคนถูกเนรเทศหรือจำคุก
  • ขบวนการประชาธิปไตยถูกปราบปราม
  • จ้าว จือหยางถูกถอดออกจากตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์
  • เจียง เจ๋อหมินได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์คนใหม่
  • ประเทศตะวันตกคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจและทหารต่อประเทศจีน
  • การปฏิรูปตลาดล่าช้าออกไป
  • การควบคุมสื่อเข้มงวดขึ้น
  • การปฏิรูปการเมืองหยุดชะงัก
คู่ขัดแย้ง
  • นักศึกษามหาวิทยาลัย
  • กรรมกรโรงงาน
  • ปัญญาชน
  • ผู้ประท้วงสนับสนุนประชาธิปไตย
  • นักปฏิรูป
ผู้นำ
ความสูญเสีย
ตาย 241–2,600
เจ็บ 7,000-10,000

การชุมนุมประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน เป็นเหตุการณ์ชุมนุมประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ระหว่างวันที่ 15 เมษายน - 4 มิถุนายน ค.ศ. 1989 ซึ่งนำไปสู่การนองเลือด นักศึกษาชาวจีนร่วมชุมนุมกันในครั้งนั้นเพื่อต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์จีน เรียกร้องประชาธิปไตยและเสรีภาพ มีผู้เข้าร่วมถึงหลักแสน ตัวเลขผู้เสียชีวิตไม่ได้บันทึกไว้ โดยมีข่าวลือว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณ 2,500 คน บาดเจ็บ 7,000-10,000 คน แต่การประท้วงนี้ก็ไม่สำเร็จ

ผู้นำจีนในขณะนั้น[แก้]

มีเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นผู้นำ หลี่ เผิงเป็นนายกรัฐมนตรี และเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์คือนายจ้าว จื่อหยาง ซึ่งได้เจรจากับนักศึกษาที่ชุมนุมประท้วง แต่นักศึกษายืนกรานให้รัฐบาลลาออกหรือเปลี่ยนแปลงการปกครอง เติ้ง เสี่ยวผิงและหลี่ เผิง ไม่ยอมตามคำเรียกร้องเพราะเชื่อว่ามีชาติตะวันตกมาอยู่เบื้องหลังเพื่อล้มล้างพรรคคอมมิวนิสต์[1][ต้องการอ้างอิง]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]