การนัดหยุดงานประท้วง
การนัดหยุดงานประท้วง (อังกฤษ: strike action) หรือที่เรียกว่า การนัดหยุดงานของแรงงาน (labor strike หรือ labour strike ในภาษาอังกฤษแบบบริติช) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า การนัดหยุดงาน (strike) เป็นรูปแบบหนึ่งของการปฏิบัติการทางตรงที่ลูกจ้าง รวมตัวกันปฏิเสธที่จะทำงาน โดยปกติแล้วมักจะเป็นการตอบสนองต่อความคับข้องใจของลูกจ้าง โดยทั่วไปแล้ว การนัดหยุดงานมีจุดมุ่งหมายเพื่อบีบให้นายจ้างยอมทำตามข้อเรียกร้องของลูกจ้างในการปรับปรุงสภาพการทำงาน หรือการตั้งสหภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อช่องทางอื่น ๆ ในการเปลี่ยนแปลง เช่น การเจรจาต่อรอง หรือการเยียวยาทางกฎหมาย ได้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้นแล้ว การนัดหยุดงานสามารถประกาศโดยสหภาพแรงงาน หรืออาจถูกจุดประกายขึ้นโดยนักกิจกรรมระดับรากหญ้า
การนัดหยุดงานกลายเป็นเรื่องปกติในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมื่อแรงงานจำนวนมากกลายเป็นสิ่งสำคัญในโรงงานและเหมืองแร่ เมื่อการประท้วงหยุดงานกลายเป็นการปฏิบัติที่พบเห็นได้ทั่วไป รัฐบาลจึงมักถูกกดดันให้ต้องลงมือจัดการ (ไม่ว่าจะโดยธุรกิจเอกชนหรือโดยคนงานในสหภาพฯ) เมื่อเกิดการแทรกแซงจากรัฐบาลขึ้น สถานการณ์ก็แทบจะไม่เป็นกลางหรือเป็นมิตรเลย การนัดหยุดงานในยุคแรก ๆ มักถูกมองว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดที่ผิดกฎหมาย หรือการกระทำแบบผูกขาดที่ต่อต้านการแข่งขัน และหลายครั้งต้องเผชิญกับการปราบปรามทางกฎหมายอย่างหนักจากตำรวจรัฐ กองกำลังทหารของรัฐบาลกลาง และศาลรัฐบาลกลาง[1] ชาติตะวันตกหลายประเทศได้ทำให้การนัดหยุดงานกลายเป็นสิ่งถูกกฎหมายภายใต้เงื่อนไขบางประการในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20
บางครั้งการนัดหยุดงานก็ถูกนำมาใช้เพื่อกดดันให้รัฐบาลเปลี่ยนแปลงนโยบาย ในบางโอกาส การนัดหยุดงานสามารถสั่นคลอนอำนาจการปกครองของพรรคการเมืองหรือผู้ปกครองเฉพาะกลุ่มได้ ในกรณีเช่นนี้ การนัดหยุดงานมักเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวทางสังคมในวงกว้างซึ่งมาในรูปแบบของการรณรงค์เพื่อการต่อต้านของพลเมือง ตัวอย่างที่โดดเด่นคือเหตุการณ์ที่อู่ต่อเรือกดัญสก์ใน ค.ศ. 1980 และการนัดหยุดงานเตือนใน ค.ศ. 1981 ซึ่งนำโดย แลก วาแวนซา การนัดหยุดงานเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในการรณรงค์ต่อต้านของพลเมืองอันยาวนานเพื่อการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในประเทศโปแลนด์ และเป็นความพยายามในการระดมพลที่สำคัญซึ่งมีส่วนนำไปสู่การล่มสลายของม่านเหล็ก และจุดจบของการปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์ในยุโรปตะวันออก[2] อีกตัวอย่างหนึ่งคือการนัดหยุดงานทั่วไปในสาธารณรัฐไวมาร์ เพื่อตอบโต้กบฏคัปป์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 ซึ่งประกาศโดยพรรคสังคมประชาธิปไตย (SPD) และได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางจนส่งผลให้การก่อกบฏต้องล่มสลายลง[3]
การนัดหยุดงานมีอยู่หลากหลายประเภท รวมถึงยังมีวิธีการรับมือหรือมาตรการที่ใช้เพื่อต่อต้านการนัดหยุดงานที่แตกต่างกันออกไป นอกจากนี้ การนัดหยุดงานยังเป็นหัวข้อในการศึกษาของสำนักคิดต่าง ๆ ตลอดจนปรากฏอยู่ในผลงานสร้างสรรค์ เช่น ภาพยนตร์
อ้างอิง
[แก้]- ↑ ""There is No Such Thing as an Illegal Strike": Reconceptualizing the Strike in Law and Political Economy". 6 มกราคม 2021.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Aleksander Smolar, "Towards 'Self-limiting Revolution': Poland 1970–89", in Adam Roberts and Timothy Garton Ash (eds.), Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present, Oxford University Press, 2009 เก็บถาวร 25 พฤศจิกายน 2022 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, pp. 127–43. หนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาบอกเล่าเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวเพื่อนัดหยุดงานในประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกที่มุ่งเป้าไปที่การโค่นล้มระบอบการปกครอง หรือการปรากฏตัวของกองกำลังทหารต่างชาติ
- ↑ Mommsen, Hans (1996). The Rise and Fall of Weimar Democracy. แปลโดย Forster, Elborg; Jones, Larry Eugene. Chapel Hill: University of North Carolina Press. น. 83. ISBN 978-0-807-82249-4.