ข้ามไปเนื้อหา

การคว่ำบาตรรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การคว่ำบาตรรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี
ส่วนหนึ่งของ ขบวนการสิทธิพลเมือง
วันที่5 ธันวาคม ค.ศ. 1955 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1956
สถานที่มอนต์โกเมอรี รัฐแอละแบมา สหรัฐ
สาเหตุ
ผล
คู่ขัดแย้ง
ผู้นำ

City Commission

  • W. A. Gayle, President of the Commission (mayor)
  • Frank Parks, Commissioner
  • Clyde Sellers, Police Commissioner

National City Lines

  • Kenneth E. Totten, vice president

Montgomery City Lines

  • J.H. Bagley, manager
  • Jack Crenshaw, attorney
  • James F. Blake, bus driver

การคว่ำบาตรรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี เป็นการรณรงค์ประท้วงทางการเมืองและสังคมต่อต้านนโยบายการแบ่งแยกเชื้อชาติในระบบขนส่งสาธารณะของเมืองมอนต์โกเมอรี รัฐแอละแบมา เป็นเหตุการณ์ที่เป็นรากฐานในขบวนการสิทธิพลเมืองในสหรัฐ การรณรงค์นี้มีขึ้นตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1955 อันเป็นวันจันทร์หลังจากโรซา พากส์ สตรีชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา ถูกจับกุมเพราะไม่ยอมสละที่นั่งให้แก่คนผิวขาว จนถึงวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1956 ซึ่งเป็นวันที่คำวินิจฉัยของศาลส่วนกลางในคดีระหว่างบราวเดอร์กับเกลมีผล และนำไปสู่คำตัดสินของศาลสูงสุดสหรัฐซึ่งประกาศว่า กฏหมายของแอละแบมาและมอนต์โกเมอรีที่แบ่งแยกรถโดยสารประจำทางนั้นขัดต่อรัฐธรรรมนูญ[1]

ภูมิหลัง

[แก้]

ก่อนการคว่ำบาตรรถโดยสาร กฎหมายจิม โครว์บัญญัติให้มีการแบ่งแยกเชื้อชาติในรถโดยสารสายมอนต์โกเมอรี ผลจากการแบ่งแยกนี้ทำให้ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาไม่ได้รับการว่าจ้างเป็นคนขับ ถูกบังคับให้นั่งเบาะหลัง และมักถูกสั่งให้สละที่นั่งให้คนผิวขาว แม้ว่าผู้โดยสารผิวดำจะคิดเป็นร้อยละ 75 ของผู้โดยสารทั้งหมดของระบบรถโดยสารก็ตาม[2] คนขับรถบัสหลายคนปฏิบัติต่อผู้โดยสารผิวดำอย่างเลวร้ายเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาถูกทำร้ายร่างกาย ถูกเอาเปรียบ และถูกทิ้งไว้ให้ติดค้างหลังจ่ายค่าโดยสาร[3]

หนึ่งปีก่อนเริ่มการคว่ำบาตรรถโดยสาร ศาลฎีกาและศาลวอร์เรนได้มีคำตัดสินเป็นเอกฉันท์ในคดี Brown v. Board of Education ว่าการแบ่งแยกเชื้อชาติในโรงเรียนเป็นสิ่งที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ ปฏิกิริยาของประชากรผิวขาวในภาคใต้ตอนล่างของสหรัฐนั้น "ส่งเสียงดังและดื้อรั้น"[4] คนผิวขาวทางใต้ที่ไม่พอใจจึงเข้าร่วมสภาพลเมืองผิวขาวอันเป็นผลมาจากคำตัดสินนี้[5][6]

แม้ว่าการคว่ำบาตรนี้มักถูกตีกรอบว่าเป็นจุดเริ่มต้นของขบวนการสิทธิพลเมือง แต่การคว่ำบาตรเกิดขึ้นในช่วงท้ายของการดิ้นรนของชุมชนคนผิวดำหลายแห่งในภาคใต้ตอนล่างเพื่อปกป้องผู้หญิงผิวดำ เช่น เรซี เทย์เลอร์ จากความรุนแรงทางเชื้อชาติ[7] การคว่ำบาตรยังเกิดขึ้นภายในขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมืองทั้งในระดับรัฐและระดับชาติ รวมถึงคดีความต่าง ๆ เช่น คดี Morgan v. Virginia การคว่ำบาตรรถโดยสารแบทันรูฌก่อนหน้านี้ และการจับกุม Claudette Colvin เป็นต้น เนื่องจากปฏิเสธที่จะลุกจากที่นั่งบนรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี

ประวัติ

[แก้]

ตามระบบการแบ่งแยกบนรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี ที่นั่งด้านหน้า 10 ที่นั่งถูกสงวนไว้สำหรับคนผิวขาวตลอดเวลา ที่นั่งด้านหลัง 10 ที่นั่งควรจะสงวนไว้สำหรับคนผิวดำตลอดเวลา ส่วนที่นั่งตรงกลางประกอบด้วยที่นั่งแบบไม่สงวนไว้ 16 ที่นั่งสำหรับคนผิวขาวและผิวดำโดยแบ่งแยกกัน[8] คนผิวขาวนั่งที่นั่งตรงกลางจากด้านหน้าไปด้านหลัง และคนผิวดำนั่งที่นั่งจากด้านหลังไปด้านหน้าจนกว่ารถโดยสารจะเต็ม หากคนผิวดำคนอื่นขึ้นรถโดยสาร พวกเขาจะต้องยืน หากคนผิวขาวคนอื่นขึ้นรถโดยสาร ทุกคนในแถวคนผิวดำที่อยู่ใกล้ด้านหน้าที่สุดจะต้องลุกขึ้นยืนเพื่อให้สร้างแถวใหม่สำหรับคนผิวขาวได้ การที่คนผิวขาวและคนผิวดำนั่งติดกันนั้นผิดกฎหมาย เมื่อโรซา พากส์ปฏิเสธที่จะลุกให้คนผิวขาว เธอได้นั่งอยู่แถวแรกของที่นั่งตรงกลาง[9]

คนผิวดำจะต้องจ่ายเงินที่ด้านหน้า ลงจากรถ และกลับขึ้นรถผ่านประตูแยกต่างหากด้านหลังเป็นบ่อยครั้งเมื่อขึ้นรถโดยสาร[10] บางครั้ง คนขับรถบัสจะขับรถออกไปก่อนที่ผู้โดยสารผิวสีจะได้ขึ้นรถอีกครั้ง[11] National City Lines เป็นเจ้าของรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรีในช่วงที่มีการคว่ำบาตรรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี[12] United Auto Workers ภายใต้การนำของ Walter Reuther บริจาคเงินเกือบ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ (เท่ากับ $57,000 ในปี 2024) ให้กับคณะกรรมการจัดตั้งการคว่ำบาตร[13]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Montgomery Bus Boycott". Civil Rights Movement Archive.
  2. ↑ Gallagher, Charles A.; Lippard, Cameron D., บ.ก. (2014). Race and Racism in the United States: An Encyclopedia of the American Mosaic. ABC-CLIO. p. 807. ISBN 9781440803468.
  3. ↑ Smith, Bonnie G., บ.ก. (2008). "The Oxford Encyclopedia of Women in World History, Volume 1". Oxford University Press. p. 396. ISBN 9780195148909.
  4. ↑ McCloskey, Robert G.; Levinson, Sanford (2010). The American Supreme Court (5th ed.). Chicago: University of Chicago Press. p. 144. ISBN 978-0-226-55686-4.
  5. ↑ Lipsitz, George (2011). How racism takes place. Philadelphia: Temple University Press. ISBN 978-1-4399-0257-8. OCLC 708094574.
  6. ↑ Shultziner, Doron (2013). "The Social-Psychological Origins of the Montgomery Bus Boycott: Social Interaction and Humiliation in the Emergence of Social Movements". Mobilization: An International Quarterly. 18 (2): 117–142. doi:10.17813/maiq.18.2.83123352476r2x82.
  7. ↑ McGuire, Danielle L. (2010). At the dark end of the street: black women, rape, and resistance- a new history of the civil rights movement from Rosa Parks to the rise of black power (1st ed.). New York: Alfred A. Knopf. pp. xviii. ISBN 978-0-307-26906-5. OCLC 503042152.
  8. ↑ Browder v. Gayle, 142 F. Supp. 707 (1956)
  9. ↑ "Smithsonian Source". www.smithsoniansource.org.
  10. ↑ Garrow (1986) p. 13. David Garrow wrote, "Mrs. [Rosa] Parks once told ... how she had been physically thrown off a bus some 10 years earlier when, after paying her fare at the front of the bus, she had refused to get off and reenter by the back door -- a custom often inflicted on black riders."
  11. ↑ William J. Cooper, Jr., Thomas E. Terrill, The American South: A History, Volume II, 4 ed., Rowman and Littlefield, 2009, p. 730.
  12. ↑ The company was sold to the City of Montgomery in 1974 and become the Montgomery Area Transit System
  13. ↑ Boyle, Kevin (November 21, 1995). The UAW and the Heyday of American Liberalism, 1945–1968 (ภาษาอังกฤษ). Cornell University Press. p. 121. ISBN 978-1-5017-1327-9.

อ่านเพิ่ม

[แก้]
  • Berg, Allison, "Trauma and Testimony in Black Women's Civil Rights Memoirs: The Montgomery Bus Boycott and the Women Who Started It, Warriors Don't Cry, and From the Mississippi Delta', Journal of Women's History, 21 (Fall 2009), 84–107.
  • Branch, Taylor. Parting The Waters: America In The King Years, 1954-63 (1988; New York: Simon & Schuster/Touchstone, 1989). ISBN 0-671-68742-5
  • Carson, Clayborne, et al., editors, Eyes on The Prize Civil Rights Reader: documents, speeches, and first hand accounts from the black freedom struggle (New York:Penguin Books, 1991). ISBN 0-14-015403-5
  • Freedman, Russell, "Freedom Walkers: The Story of the Montgomery Bus Boycott"
  • Garrow, David J. Bearing the Cross: Martin Luther King Jr. and the Southern Christian Leadership Conference. (1986) ISBN 0-394-75623-1
  • Garrow, David J., editor, The Montgomery Bus Boycott and the Women Who Started It: The Memoir of Jo Ann Gibson Robinson (Knoxville: The University of Tennessee Press, 1987). ISBN 0-87049-527-5
  • Graetz,Robert S., “A White Preacher’s Memoir-The Montgomery Bus Boycott” 1998, ISBN 1-57966-015-0
  • King, Martin Luther, Jr., Stride Toward Freedom. ISBN 0-06-250490-8
  • Morris, Aldon D., The Origins Of The Civil Rights Movement: Black Communities Organizing For Change (New York: The Free Press, 1984). ISBN 0-02-922130-7
  • Parks, Rosa (1992). My Story. New York: Dial Books.
  • Raines, Howell, My Soul Is Rested: The Story Of The Civil Rights Movement In The Deep South. ISBN 0-14-006753-1
  • Robnett, Belinda. How Long? How Long?: African American Women in the Struggle for Civil Rights. Oxford University Press. (1997) ISBN 978-0195114904
  • Thornton III, J. Mills. "Challenge and Response in the Montgomery Bus Boycott of 1955–1956." Alabama Review 67.1 (2014): 40–112.
  • Thornton III, J. Mills. Dividing Lines: Municipal Politics and the Struggle for Civil Rights in Montgomery, Birmingham, and Selma (2002) excerpt
  • Walsh, Frank, Landmark Events in American History: The Montgomery Bus Boycott.
  • Williams, Juan, Eyes on The Prize: America's Civil Rights Years, 1954-1965 (New York: Penguin Books, 1988). ISBN 0-14-009653-1


แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=การคว่ำบาตรรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรี&oldid=12612104"