ข้ามไปเนื้อหา

การขนส่งในประเทศกัมพูชา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แผนที่เส้นทางการขนส่งในประเทศกัมพูชา
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ในตำบลเกียนสวาย จังหวัดกันดาล
ทางหลวงชนบทในประเทศกัมพูชา

ระบบการขนส่งในประเทศกัมพูชา ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากสงครามกลางเมือง และได้พัฒนาขึ้นใหม่หลังจากประเทศกลับสู่ความสงบ แต่ก็ยังไม่เพียงพอเท่าที่ควร โครงสร้างพื้นฐานของประเทศที่อ่อนแอทำให้ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือฉุกเฉินได้อย่างสะดวก และสร้างปัญหาในการจัดซื้อสิ่งของส่งกระจายไปยังที่ต่าง ๆ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตหลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ

ระบบราง

[แก้]

ทางรถไฟที่สำคัญมีสองสายโดยทั้งหมดมีจุดเริ่มที่พนมเปญ มีระยะทางรวม 612 กิโลเมตร เป็นรางรถไฟทางเดี่ยวขนาดหนึ่งเมตร (มีเตอร์เกจ) ทั้งนี้กัมพูชามีแผนสร้างทางรถไฟสายที่สามเพื่อเชื่อมต่อพนมเปญกับเวียดนาม[1] รวมถึงทางรถไฟระหว่างประเทศสิงคโปร์เชื่อมต่อกับเมืองคุนหมิง ประเทศจีน และสายเหนือ-ใต้

หลังจากทศวรรษที่ได้รับความเสียหายจากช่วงสงคราม เครือข่ายระบบรางของกัมพูชาได้ฟื้นตัวขึ้นใหม่ รวมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟทรานส์-เอเชีย ด้วยรถไฟที่ทันสมัย แทนที่การใช้เส้นทางรถไฟที่ชาวบ้านได้ดัดแปลงไม้ไผ่เป็นรถไฟเพื่อการท่องเที่ยว โดยใช้พลังงานรถโกคาร์ตหรือเครื่องปั๊มน้ำ เรียกว่า "รถไฟไม้ไผ่"[1]

ในอดีตเส้นทางรถไฟของกัมพูชาเคยเชื่อมต่อกับเวียดนามและไทย แต่ด้วยสถานการณ์ทางการเมืองจึงทำให้มีการรื้อรางออก[2]

ระบบถนน

[แก้]

ถนนในกัมพูชามีอยู่หลายประเภท โดยแบ่งหลัก ๆ ออกเป็น 4 ประเภทคือ

  • วิถี (វិថី) — เป็น ถนนเขตเมือง (street, avenue) ที่เป็นระดับย่อยที่สุดที่ได้รับการตั้งชื่อ เช่น ถนนเปรียะฮ์ตรอซ็อกผแอม
  • มหาวิถี (មហាវិថី) — เป็น ถนนใหญ่ (boulevard, บูเลอวาร์ด) สำหรับใช้งานในเขตเมืองที่สามารถรองรับปริมาณจราจรได้มากกว่าวิถี เช่น ถนนพระสีหนุ, ถนนพระนโรดม
  • พลัวะเจียะเล (ផ្លូវជាតិលេ) — เป็น ทางหลวง (highway) หรือ ถนนแห่งชาติ (national road) ใช้หมายเลขหนึ่งหลักและสองหลัก เชื่อมโยงระหว่างจังหวัดของกัมพูชา เช่น ทางหลวงหมายเลข 1, ทางหลวงหมายเลข 56
  • พลูวละเบือนเลือน (ផ្លូវល្បឿនលឿន) — เป็น ทางด่วน (expressway) สำหรับใช้เชื่อมต่อระหว่างเมืองหลักในรูปแบบทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึง

ทางหลวง

[แก้]
การวางขายขวดน้ำมันเบนซินในจังหวัดพระตะบอง

ระบบทางหลวงในประเทศกัมพูชามีระยะทางทั้งสิ้น 38,257 กิโลเมตร ลาดยางแล้ว 2,406 กิโลเมตร และยังไม่ได้ลาดยาง 35,851 กิโลเมตร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547) ประมาณ 50% ราดด้วยแอสฟัลท์ และอยู่ในสภาพดี ใน พ.ศ. 2524 กัมพูชาเริ่มใช้ทางหลวงหมายเลข 1 ที่เริ่มจากพนมเปญไปยังชายแดนเวียดนาม ถนนที่ชำรุดระหว่างสงครามได้รับการฟื้นฟูด้วยทหารช่างจากเวียดนามที่มาให้ความช่วยเหลือ ถนนส่วนใหญ่ได้รับการปรับปรุงให้ใช้งานได้ใน พ.ศ. 2549 มีการสร้างถนนเชื่อมต่อจากชายแดนไทยที่ปอยเปตไปยังจังหวัดเสียมราฐหรือนครวัด

รายชื่อทางหลวงในประเทศกัมพูชา
หมายเลขรหัสความยาวเริ่มต้นสิ้นสุด
ทางหลวงหมายเลข 110001167.10 km103.83 miพนมเปญพรมแดนเวียดนาม
ทางหลวงหมายเลข 210002120.60 km74.94 miพนมเปญพรมแดนเวียดนาม
ทางหลวงหมายเลข 310003202.00 km125.52 miพนมเปญVeal Rinh
ทางหลวงหมายเลข 410004226.00 km140.43 miพนมเปญเมืองพระสีหนุ
ทางหลวงหมายเลข 510005407.45 km253.18 miพนมเปญพรมแดนไทย
ทางหลวงหมายเลข 610006416.00 km258.49 miพนมเปญจังหวัดบันทายมีชัย
ทางหลวงหมายเลข 710007509.17 km316.38 miSkuonพรมแดนลาว
ทางหลวงหมายเลข 81000890.00 km55.92 miNeak LeungThnal Totoung

ทางน้ำ

[แก้]
เรือเฟอร์รีที่แล่นระหว่างแม่น้ำโขงไปยังเมือง Neak Leung

การเดินทางทางน้ำมีบทบาทมากในประวัติศาสตร์กัมพูชา แม่น้ำโขงและทะเลสาบเขมรซึ่งมีคลองเชื่อมต่อมากมาย จัดว่ามีประโยชน์ในการคมนาคมมาก มีเรือเฟอร์รีให้บริการขนส่งระหว่างแม่น้ำบาสักกับแม่น้ำโขงช่วงกลาง

ท่าเรือ

[แก้]

ท่าเรือที่สำคัญของกัมพูชามีสองแห่งคือ ท่าเรือพนมเปญและท่าเรือเมืองพระสีหนุหรือท่าเรือกำปงโสม โดยท่าเรือพนมเปญอยู่ระหว่างจุดตัดระหว่างแม่น้ำโขง แม่น้ำบาสัก และแม่น้ำทะเลสาบ เป็นท่าเรือแม่น้ำที่มีความสำคัญในกัมพูชาทั้งระดับชาติและนานาชาติ ท่าเรือเมืองพระสีหนุเปิดใช้การใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2522 โดยสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ด้วยความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส

ทางอากาศ

[แก้]
ท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐ

ในกัมพูชามีท่าอากาศยาน 26 แห่ง แต่สามารถใช้การได้ใน พ.ศ. 2528 เพียง 13 แห่ง มีสนามบิน 8 แห่งที่มีรันเวย์แบบถาวร ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุด รองลงมาคือท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐในเสียมราฐ ใน พ.ศ. 2526 ได้สร้างท่าอากาศยานขึ้นที่เรียม เรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติเมืองพระสีหนุ โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต นอกจากนั้น ยังมีท่าอากาศยานในพระตะบองและสตึงแตรง

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 "Rail revival to replace Cambodia's bamboo trains". Railway Gazette International. 22 October 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-03. สืบค้นเมื่อ 2013-02-08.
  2. ↑ อาทิตย์ ทรงกลด. เรื่องลับเขมรที่คนไทยควรรู้. กรุงเทพฯ:สยามบันทึก, 2552, หน้า 142-143

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=การขนส่งในประเทศกัมพูชา&oldid=12367557"