การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย (ค.ศ. 1968–1989)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามเย็นและความต่อเนื่องของวิกฤตการณ์มาลายา
Malaysian Rangers, Malay-Thai border (AWM MAL-65-0046-01).JPG
หน่วยจู่โจมรัฐซาราวัก (ปัจจุบันเป็นส่วนของหน่วยจู่โจมมาเลเซีย) ซึ่งประกอบด้วยอีบันที่กระโดดจากเฮลิคอปเตอร์ยูเอช-1 ไอระควอยของกองทัพอากาศออสเตรเลีย เพื่อปกป้องชายแดนมาเลย์-ไทย จากการโจมตีของคอมมิวนิสต์ในปี ค.ศ. 1965 ซึ่งเป็นช่วงสองปีก่อนสงครามเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1968
วันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1968 – 2 ธันวาคม ค.ศ. 1989
(21 ปี 5 เดือน 2 สัปดาห์ 1 วัน)[1][2]
สถานที่ มาเลเซียตะวันตก และรัฐซาราวัก
ผลลัพธ์ บรรลุข้อตกลงสันติภาพ
คู่ขัดแย้ง
กองกำลังต่อต้านคอมมิวนิสต์:
 มาเลเซีย[5]
 ไทย[6][7]

สนับสนุนโดย:
 สหราชอาณาจักร[8]
 ออสเตรเลีย
 นิวซีแลนด์[9]
 สหรัฐ
 เวียดนามใต้

กองกำลังคอมมิวนิสต์:

Flag of the Malayan National Liberation Army.svg พรรคคอมมิวนิสต์มลายา[10]

Flag of the Communist Party of Thailand.svg พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (จนถึงปี ค.ศ. 1983)
สนับสนุนโดย:
 จีน[11][12]
 สหภาพโซเวียต[11]
 เวียดนาม (จนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970)
Flag of the Sarawak People's Guerilla Force.svg พรรคคอมมิวนิสต์กาลีมันตันเหนือ

ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
สมเด็จพระราชาธิบดีอิสมาอิล นาซีรุดดิน ชาห์ (ค.ศ. 1968–1970)
สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์ (ค.ศ. 1970–1975)
สมเด็จพระราชาธิบดียะห์ยา เปตรา (ค.ศ. 1975–1979)
สมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญี อาห์หมัด ชาห์ (ค.ศ. 1979–1984)
สมเด็จพระราชาธิบดีอิสกันดาร์ (ค.ศ. 1984–1989)
สมเด็จพระราชาธิบดีอัซลัน มูฮิบบุดดิน ชาห์ (ค.ศ. 1989)
ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
อับดุล ราซัก ฮุซเซน
ฮุซเซน อน
มาฮาดีร์ บิน โมฮามัด
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ถนอม กิตติขจร (จนถึงปี ค.ศ. 1973)
หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช (ค.ศ. 1975; 1976)
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (ค.ศ. 1975–1976)
เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ (ค.ศ. 1977–1980)
เปรม ติณสูลานนท์ (ค.ศ. 1979–1988)
Flag of the Malayan National Liberation Army.svg จีนเป็ง[13]
Flag of the Malayan National Liberation Army.svg อับดุลเลาะห์ ซีดี[14]
Flag of the Malayan National Liberation Army.svg ราชิด ไมดิน
Flag of the Communist Party of Thailand.svg พโยม จุลานนท์ 
กำลัง
Flag of the Malayan National Liberation Army.svg 8,000 คน[15][16][17][18]
กำลังพลสูญเสีย
ถูกสังหาร 155 คน
ได้รับบาดเจ็บ 854 คน[19]
ถูกสังหาร 212 คน
ถูกจับกุม 150 คน
ยอมจำนน 117 คน[19]

การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม วิกฤตการณ์มาลายาครั้งที่สอง (มลายู: Perang Insurgensi Melawan Pengganas Komunis หรือ Perang Insurgensi Komunis และ Darurat Kedua) เป็นการขัดกันทางอาวุธที่เกิดขึ้นในประเทศมาเลเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1989 ที่เกี่ยวข้องกับพรรคคอมมิวนิสต์มลายา (MCP) และกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งรัฐบาลกลางมาเลเซีย

หลังจากสิ้นสุดวิกฤตการณ์มาลายาในปี ค.ศ. 1960 กองทัพปลดปล่อยชนชาติมาลายาเชื้อสายจีนส่วนใหญ่, กองกำลังติดอาวุธของพรรคคอมมิวนิสต์มลายา ได้ถอยกลับไปที่ชายแดนมาเลเซีย-ไทย ซึ่งได้มีการจัดกลุ่มใหม่และฝึกสำหรับการโจมตีรัฐบาลมาเลเซียในอนาคต การก่อความไม่สงบเริ่มขึ้นเมื่อพรรคคอมมิวนิสต์มลายาเข้าโจมตีกองกำลังความมั่นคงในโกรฮ์–เบตง ทางตอนเหนือของมาเลเซียตะวันตก ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1968 ความขัดแย้งยังสอดคล้องกับความตึงเครียดที่เกิดขึ้นใหม่ระหว่างชาติพันธุ์มาเลย์กับจีนในมาเลเซียตะวันตกและสงครามเวียดนาม[20]

ในขณะที่พรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้รับการสนับสนุนอย่างจำกัดจากประเทศจีน การสนับสนุนนี้สิ้นสุดลงเมื่อกรุงกัวลาลัมเปอร์และปักกิ่งสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974[21][22] ในปี ค.ศ. 1970 พรรคคอมมิวนิสต์มลายาประสบการแตกความสามัคคีซึ่งนำไปสู่การเกิดขึ้นของสองกลุ่มแยก ได้แก่ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งมลายา–ลัทธิมากซ์-ลัทธิเลนิน (CPM–ML) และคณะปฏิวัติ (CPM–RF)[23] แม้จะพยายามทำให้พรรคคอมมิวนิสต์มลายาดึงดูดความสนใจมาเลย์ก็ตาม ซึ่งองค์กรถูกครอบงำโดยกลุ่มเชื้อสายจีนตลอดสงคราม[21] แทนที่จะประกาศ "สถานการณ์ฉุกเฉิน" อย่างที่อังกฤษเคยทำมาก่อน รัฐบาลมาเลเซียตอบโต้การก่อความไม่สงบด้วยการนำเสนอนโยบายหลายประการรวมถึงโครงการความมั่นคงและการพัฒนา (KESBAN), รูกุนเตตังกา (เพื่อนบ้านเฝ้าระวัง) และเหล่าเรลา (กลุ่มอาสาสมัครประชาชน)[24]

การก่อความไม่สงบสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1989 เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพกับรัฐบาลมาเลเซียที่หาดใหญ่ในภาคใต้ของประเทศไทย สิ่งนี้ใกล้เคียงกับการล่มสลายของระบอบคอมมิวนิสต์กลุ่มตะวันออก[25] นอกจากการต่อสู้บนคาบสมุทรมลายูแล้ว การก่อความไม่สงบของพรรคคอมมิวนิสต์อื่นก็เกิดขึ้นในรัฐซาราวักของมาเลเซียในเกาะบอร์เนียว ซึ่งได้รวมเข้าด้วยกันเป็นสหพันธรัฐมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1963[26]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. A. Navaratnam, The Spear and the Kerambit, pp.7–8, 189–90
  2. Chin Peng, My Side of History, p.465
  3. A. Navaratnam, pp.189–90"
  4. Chin Peng, pp.189–99
  5. Nazar bin Talib, pp.16–22
  6. Chin Peng, pp.479–80
  7. NIE report
  8. A Navaratnam, p. 10
  9. A. Navaratnam, p.10
  10. 10.0 10.1 A. Navaratnam, pp.3–5
  11. 11.0 11.1 Leszek Buszynski (13 September 2013). Soviet Foreign Policy and Southeast Asia (Routledge Revivals). Routledge. pp. 78–. ISBN 978-1-134-48085-2.
  12. John W. Garver (1 December 2015). China's Quest: The History of the Foreign Relations of the People's Republic of China. Oxford University Press. pp. 219–. ISBN 978-0-19-026106-1.
  13. A. Navaratnam, p.3
  14. A. Navaratnam, p.4
  15. Malayan Emergency
  16. Tourism Malaysia http://www.spiritofmalaysia.co.uk/page/malaya-emergency
  17. Terrorism in Southeast Asia: Implications for South Asia from The New Dehli International Workshop on International Terrorism in Southeast Asia and its Likely Implications for South Asia April 2004 - Pub. Pearson Education India, 2005 ISBN 8129709988 Page203
  18. "The Myth Of Ethnic Conflict" by Beverly Crawford & Ronnie D. Lipshutz University of California at Berkeley 1998 ISBN 978-0877251989 Page 3
  19. 19.0 19.1 Nazar Bin Talib, p.22
  20. Nazar bin Talib, pp.16–17
  21. 21.0 21.1 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ NIE report
  22. Chin Peng, p.450
  23. Chin Peng, pp.467–68
  24. Nazar bin Talib, pp.19–20
  25. Nazar bin Talib, 21–22
  26. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ cbk

หนังสืออ่านเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ[แก้]

เอกสารจดหมายเหตุ[แก้]

บันทึกเหตุการณ์[แก้]

  • Navaratnam, A. (2001). The Spear and the Kerambit: The Exploits of VAT 69, Malaysia's Elite Fighting Force, 1968–1989. Kuala Lumpur: Utusan Publications and Distributions. ISBN 967-61-1196-1.
  • Peng, Chin (2003). My Side of History. Singapore: Media Masters. ISBN 981-04-8693-6.
  • Maidin, Rashid (2009). The Memoirs of Rashid Maidin: From Armed Struggle to Peace. Petaling Jaya, Selangor: Strategic Information and Research Development Centre. ISBN 978-983-3782-72-7.

แหล่งข้อมูลทุติยภูมิ[แก้]