ข้ามไปเนื้อหา

การกรีธาทัพแบรดด็อก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การกรีธาทัพแบรดด็อก
ส่วนหนึ่งของ สงครามฝรั่งเศสและอินเดีย

เส้นทางในการกรีธาทัพแบรดด็อก
วันที่พฤษภาคม–กรกฎาคม ค.ศ. 1755
สถานที่39°49′57″N 79°36′4″W / 39.83250°N 79.60111°W / 39.83250; -79.60111
(หลุมศพของแบรดด็อก)
ผล ฝรั่งเศสและอินเดียชนะ
คู่สงคราม

 ฝรั่งเศส

ชาวอเมริกาพื้นเมือง

 บริเตนใหญ่

ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส ดานีแย็ล ลีเยนาร์ เดอ โบเฌอ 
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส ฌ็อง-ดานีแย็ล ดูว์มา
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส ชาร์ล เดอ ล็องกลาด
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ พลเอกเอ็ดเวิร์ด แบรดด็อก 
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ พันเอกปีเตอร์ ฮอเก็ต  
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ร้อยเอกโรเบิร์ต ออร์ม
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ พันเอกจอร์จ วอชิงตัน (ก่อนหน้านี้ประจำการอยู่ในกองร้อยเวอร์จิเนีย)
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ร้อยเอกโทมัส เกจ
กำลัง
ชนพื้นเมือง 637 คน
ทหารจากกงปาญีฟร็องช์เดอลามารีน 108 นาย
ทหารอาสาชาวแคนาดา 146 นาย[1]
ทหารประจำการและทหารอาสาท้องถิ่น 2,100 นาย
ปืนใหญ่ 10 กระบอก[1][2][3][ต้องการคำอ้างอิงเพื่อยืนยัน]
ความสูญเสีย
เสียชีวิต 30 นาย
บาดเจ็บ 57 นาย[1]
เสียชีวิตมากกว่า 500 นาย[1]
บาดเจ็บมากกว่า 450 นาย[4]
ขึ้นเมื่อ3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961[5]

การกรีธาทัพแบรดด็อก (อังกฤษ: Braddock Expedition) หรือที่รู้จักกันในชื่อ การทัพของแบรดด็อก (Braddock's Campaign) หรือ ความปราชัยของแบรดด็อก (Braddock's Defeat) เป็นการกรีธาทัพของบริเตนที่มีความพยายามในการยึดป้อมดูว์แกนจากฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1755 ในสงครามฝรั่งเศสและอินเดีย การกรีธาทัพในครั้งนี้ ซึ่งตั้งชื่อตามพลเอกเอ็ดเวิร์ด แบรดด็อก ผู้บังคับบัญชาในการนำทัพดังกล่าว ปราชัยในยุทธการที่แม่น้ำโมนังกาฮีลาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม และถูกบังคับให้ถอยทัพ แบรดด็อกเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่พร้อมกับทหารภายใต้การบังคับบัญชาของเขามากกว่า 500 นาย ซึ่งในท้ายที่สุดแล้ว การกรีธาทัพครั้งนี้ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นความปราชัยครั้งใหญ่ของบริเตนในช่วงต้นสงคราม จอห์น แม็ก ฟาราเกอร์ นักประวัติศาสตร์ ได้กล่าวว่าการกรีธาทัพแบรดด็อกเป็นหนึ่งในความพ่ายแพ้ที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่บริเตนเคยเผชิญในคริสต์ศตวรรษที่ 18[6]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 4 Borneman, Walter R. (2007). The French and Indian War. Rutgers. p. 55. ISBN 978-0-06-076185-1. French: 28 killed 28 wounded, Indian: 11 killed 29 wounded
  2. History of the Royal Regiment of Artillery, Duncan, Major Francis, London, 1879, Vol. 1, p. 58, Fifty Royal Artillerymen, 4 brass 12 pounders, 6 brass 6 pounders, 21 civil attendants, 10 servants and six "necessary women".
  3. John Mack Faragher, Daniel Boone, the Life and Legend of an American Pioneer, Henry Holt and Company LLC, 1992, ISBN 0-8050-3007-7, p. 38.
  4. Frank A. Cassell. "The Braddock Expedition of 1755: Catastrophe in the Wilderness". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 31, 2010. สืบค้นเมื่อ July 1, 2010.
  5. "PHMC Historical Markers Search". Pennsylvania Historical and Museum Commission. Commonwealth of Pennsylvania. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (Searchable database)เมื่อ March 21, 2016. สืบค้นเมื่อ January 25, 2014.
  6. Faragher, John Mack (1993) [1992]. "Curiosity is Natural: 1734 to 1755". Daniel Boone: The Life and Legend of an American Pioneer. New York: Henry Holt and Company. p. 38. ISBN 978-1429997065. สืบค้นเมื่อ March 18, 2022. The Battle of the Monongahela [...] was one of the bloodiest and most disastrous British defeats of the eighteenth century.