การกระจายเสียงทางวิทยุ
การกระจายเสียงทางวิทยุ (อังกฤษ: Radio broadcasting) คือการแพร่สัญญาณ โดยเฉพาะสัญญาณเสียง ไปยังเครื่องรับ โดยใช้คลื่นวิทยุในพื้นที่กว้าง ผู้ฟังจำเป็นต้องมีเครื่องรับวิทยุกระจายเสียงเพื่อรับสัญญาณเหล่านี้ การกระจายเสียงในภาคพื้นดิน ซึ่งรวมถึงสถานีวิทยุระบบเอเอ็ม เอฟเอ็ม และการกระจายเสียงวิทยุดิจิทัลนั้น ส่งมาจากเครื่องส่งสัญญาณบนพื้นดิน ในขณะที่สัญญาณวิทยุผ่านดาวเทียมจะส่งมาจากดาวเทียมที่โคจรรอบโลก
สถานีวิทยุกระจายเสียง หรือ สถานีวิทยุ (อังกฤษ: Radio station) อาจผลิตรายการวิทยุของตน หรืออาจเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายวิทยุที่ให้บริการเนื้อหาผ่านการกระจายเสียงซ้ำหรือการกระจายเสียงคู่ขนาน หรือทั้งสองอย่าง เทคโนโลยีการส่งสัญญาณที่พบมากที่สุดคือแบบแอนะล็อกและแบบดิจิทัล วิทยุแอนะล็อกแย่งวิธีการกล้ำสัญญาณเป็นสองวิธี ได้แก่ การกล้ำแอมพลิจูด หรือ เอเอ็ม (AM) และ การกล้ำความถี่ หรือ เอฟเอ็ม (FM) ส่วนสถานีวิทยุดิจิทัลส่งสัญญาณโดยใช้มาตรฐานเสียงดิจิทัลหลายมาตรฐาน เช่น การกระจายเสียงวิทยุดิจิทัล (Digital Audio Broadcasting; DAB), วิทยุความคมชัดสูง (HD Radio) หรือ วิทยุดิจิทัลมงดียาล (Digital Radio Mondiale; DRM)
การกระจายเสียงทางวิทยุในประเทศไทย
[แก้]กิจการวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทย จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2469 โดยพลเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน เสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม ทรงจัดตั้งสถานีวิทยุกระจายเสียงทดลองขนาดเล็กขึ้นในวังเพื่อการค้นคว้าส่วนพระองค์ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2471 ทรงสั่งซื้อเครื่องส่งวิทยุ กระจายเสียงคลื่นสั้น 36.42 เมตร ขนาด 200 วัตต์ มาจากต่างประเทศ แล้วทรงมอบหมายให้กรมไปรษณีย์โทรเลข ดำเนินการทดลองส่งวิทยุกระจายเสียง จากอาคารที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข ปากคลองโอ่งอ่าง จึงนับเป็นการส่งวิทยุกระจายเสียง ครั้งแรกในประเทศไทย[1]