ข้ามไปเนื้อหา

กาจะฮ์มาดา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กาจะฮ์มาดา
ꦓꦗꦃꦩꦢ
ประติมากรรมรูปกาจะฮ์มาดาที่โมนัซ จาการ์ตา
มหาบดี แห่งอาณาจักรมัชปาหิต
ดำรงตำแหน่ง
ค.ศ. 1331 (1331)[1] – ป. 1364
กษัตริย์ตริภูวนะ วิชยตุงคเทวี
ฮายัม วูรุก
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิดป. 1290
เสียชีวิตป. 1364 (อายุ 74)
ศาสนาศาสนาฮินดูนิกายไศวะ[2]
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
ผ่านศึกการกบฏเซดัง
การกบฏรากูตี
สงครามเบดาฮูลู
การยุทธ์ที่เบรเบซ
การยุทธ์ที่บูบัต
การยึดครองปาซาอี

กาจะฮ์มาดา (ชวา: ꦓꦗꦃꦩꦢ; อินโดนีเซีย: Gajah Mada, ประมาณปี 1290 – ประมาณปี 1364) หรือ จีร์นนดฮารา (Jirnnodhara[3]) เป็นผู้นำการทหารคนสำคัญ และ มหาบดี (mahapatih; มาฮาปาติฮ์ หรือ มหาปตี, ตำแหน่งเทียบเท่านายกรัฐมนตรี) ของอาณาจักรมัชปาหิตของชาวชวาระหว่างศตวรรษที่ 14 ปรากฏกล่าวถึงในเอกสาร กวีนิพนธ์ และจารึกในภาษาชวาเก่า ในฐานะผู้นำพาอาณาจักรมาสู่ยุครุ่งเรืองสูงสุด[4]

กาจะฮ์มาดายังเป็นที่รู้จักจากการสาบานตนด้วยบท ซุมปะฮ์ปาลาปา ซึ่งเขาสาบานว่าจะไม่ยอมหยุดพักจนกว่าจะสามารถยึดครองหมู่เกาะนุสันตราเป็นของมัชปาหิตได้สำเร็จทั้งหมด[5][6]: 363–364  ในสมัยปกครองของกาจะฮ์มาดา มหากาพย์ฮินดูโดยเฉพาะรามายณะและมหาภารตะได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและโลกทรรศน์ชวา ผ่านทางนาฏกรรม เช่น วายังกุลกิต (“หนังตะลุง”)[7] ในประเทศอินโดนีเซียสมัยใหม่ถือว่าเขาเป็นวีรชนแห่งชาติ[8]

รูปลักษณ์

[แก้]

ภาพแสดง (depiction) ของกาจะฮ์มาดาที่ปรากฏในยุคสมัยปัจจุบันส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากภาพในจินตทัศน์ของ โมฮัมมัด ยามิน ในหนังสือปี 1945 ของเขา เรื่อง Gajah Mada: Pahlawan Persatuan Nusantara (กาจะฮ์มาดา: วีรชนแห่งการผนึกหมู่เกาะนูซันตารา) ในคริสต์ทศวรรษ 1940 ยามินได้เดินทางไปยังโตรวูลัน อดีตราชธานีของมัชปาหิต เขาพบกับชิ้นกระเบื้องเคลือบ ซึ่งชิ้นหนึ่งเป็นชิ้นส่วนจากกระปุกออมสินที่มีใบหน้าเป็นบุรุษ หน้าตัวสมส่วน และมีผมหยิกงอ ยามินสร้างภาพกาจะฮ์มาดาในจินตทัศน์ของตัวเองโดยมีที่มาจากกระเบื้องเคลือบชิ้นนั้น ยามินได้วานให้เฮงก์ งันตุง ศิลปิน วาดภาพจิตรกรรมแสดงรูปกาจะฮ์มาดาโดยใช้กระเบื้องเคลือบชิ้นนั้นเป็นต้นแบบ ภาพเขียนดังกล่าวได้นำมาใช้เป็นภาพปกหนังสือของเขา มีหลายคนไม่เห็นด้วยกับความเห็นของยามินเนื่องจากเป็นไปไม่ได้ว่ามีหน้าของผู้นำอย่างกาจะฮ์มาดาจะมาปรากฏเป็นใบหน้าบนกระปุกออมสิน รูปใบหน้าของผู้นำชวาในสมัยฮินดู-พุทธมักปรากฏในรูปของรูปเคารพมากกว่า บ้างยังเชื่อว่าใบหน้านั้นเป็นใบหน้าของบุคคลอื่นใดไปไม่ได้นอกจากตัวยามินเอง[9]

อีกรูปแสดงที่ปรากฏของกาจะฮ์มาดาในประวัติศาสตร์ ซึ่งต่างกับของยามิน เป็นผลจากการศึกษาค้นคว้าของมหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย โดยนักโบราณคดี อากุซ อาริซ มูนันดาร์ (Agus Aris Munandar) เขาตีความว่ากาจะฮ์มาดามีรูปเป็นบีมา (Bima; ภีมะ) ในการแสดง วายัง ซึ่งมีรูปลักษณ์คือมีหนวดในแนวขวาง[10] ในรูปแสดงแบบที่นิยมในปัจจุบัน กาจะฮ์มาดามีลักษณะเป็นชายเปลือยกายท่อนบน สวมสโร่ง อาวุธเป็นกริช แม้ว่ากาจะฮ์มาดาอาจจะแต่งกายเช่นนี้จริงระหว่างทำงานรัฐกิจ แต่เครื่องแบบทางการน่าจะเป็นเครื่องแบบ ปาติฮ์ (หรือ ปตี, บดี) แบบซุนดา ดังที่บรรยายในกีดุง ซุนดายานา (Sundayana) ว่าเขาแต่งกายโดยมี การัมบาลางัน (เครื่องประดับบริเวณอก) ทำจากทอง มีอาวุธเป็นหอกเคลือบทอง และโล่ที่ประดับด้วยเพชร[11][12]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Pigeaud 1960, p. 83.
  2. ↑ Munandar 2010, p. 127.
  3. ↑ Munandar 2010, p. 77.
  4. ↑ Cœdès, George (1968). The Indianized states of Southeast Asia. University of Hawaii Press. ISBN 9780824803681.
  5. ↑ Pradipta, Budya (2004). "Sumpah Palapa Cikal Bakal Gagasan NKRI" (PDF) (ภาษาอินโดนีเซีย). Perpustakaan Nasional Republik Indonesia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Purwanto, Heri (2023). Pararaton: Biografi Para Raja Singhasari–Majapahit. Tangerang Selatan: Javanica. ISBN 978-623-98438-4-7.
  7. ↑ Mark Juergensmeyer and Wade Clark Roof, 2012, Encyclopedia of Global Religion, Volume 1, Page 557.
  8. ↑ "Majapahit Story : The History of Gajah Mada". Memory of Majapahit. สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ Oktorino, Nino (2020). Hikayat Majapahit - Kebangkitan dan Keruntuhan Kerajaan Terbesar di Nusantara. Jakarta: Elex Media Komputindo. น. 128–129.
  10. ↑ Darmajati, Danu (29 ธันวาคม 2015). "Sejarawan: Wajah Gajah Mada Karya M Yamin Pertama Ada Tahun 1945". สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Berg, Kindung Sundāyana (Kidung Sunda C), Soerakarta, Drukkerij “De Bliksem”, 1928.
  12. ↑ Nugroho, Irawan Djoko (6 สิงหาคม 2018). "The Golden Armor of Gajah Mada". Nusantara Review. สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

บรรณานุกรม

[แก้]
  • Munandar, Agus Aris (2010). Gajah Mada: Biografi Politik. Jakarta: Komunitas Bambu. ISBN 978-979-3731-72-8.
  • Pigeaud, Theodoor Gautier Thomas (1960). Java in the 14th Century: A Study in Cultural History : The Nāgara-Kĕrtāgama by Rakawi Prapañca of Majapahit, 1365 A.D., Volume III: Translations (พิมพ์ครั้งที่ 3rd revised). The Hague: Martinus Nijhoff. ISBN 978-94-011-8772-5. {{cite book}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้)
  • Yamin, Muhammad (1945). Gadjah Mada, Pahlawan Persatoean Noesantara. Balai Poestaka. ISBN 9794073237. {{cite book}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]