ข้ามไปเนื้อหา

กองทัพสหราชอาณาจักร

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กองทัพในสมเด็จฯ
His Majesty's Armed Forces
ตราราชการกองทัพสหราชอาณาจักร
ธงกองทัพ
ก่อตั้งค.ศ. 1707
เหล่า
กองบัญชาการลอนดอน
ผู้บังคับบัญชา
จอมทัพสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
นายกรัฐมนตรีเคียร์ สตาร์เมอร์
รมว.กลาโหมจอห์น ฮีลี
ปลัดกระทรวงพลเรือเอก เซอร์ โทนี ราดากิน
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ16 ปี
การเกณฑ์ไม่มีการเกณฑ์ทหาร
ประชากร
วัยบรรจุ		14,607,725 ชาย, อายุ 15-50 (2548),
14,028,738 หญิง, อายุ 15-50 (2548)
ประชากร
ฉกรรจ์		12,046,268 ชาย, อายุ 15-50 (2548),
11,555,893 หญิง, อายุ 15-50 (2548)
ประชากรวัยถึงขั้น
ประจำการทุกปี		324,722 ชาย (2548),
317,062 หญิง (2548)
ยอดประจำการ553,470 (2016) [N 1]
ยอดสำรอง2,281,850 (2016)
รายจ่าย
งบประมาณFY 2013-14: GBP £36.3 billion[1]
FY 2012-13: USD $60.8 billion (ranked 4th)[2]
ร้อยละต่อจีดีพี2.5%[2]
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติประวัติศาสตร์ทางทหารของสหราชอาณาจักร
ยศยศทหารในกองทัพสหราชอาณาจักร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์สหราชอาณาจักร

กองทัพบริติช (อังกฤษ: British Armed Forces) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า กองทัพในสมเด็จฯ (อังกฤษ: His Majesty's Armed Forces) และบ้างเรียกว่า กองทัพในพระองค์ (อังกฤษ: Armed Forces of the Crown) เป็นกองทัพของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ

ประวัติ

[แก้]

สมัยจักรวรรดิอังกฤษ

[แก้]

การรวมราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และราชอาณาจักรสกอตแลนด์ เป็นสหราชอาราจักรด้วยพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 ส่งผลให้กองทัพบริเตนใหญ่และกองทัพสกอตแลนด์รวมกันกลายเป็นกองทัพบริติชในรูปแบบปัจจุบัน

ในช่วงศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 กองทัพบริติชเป็นแกนกลางของการขยายตัวของจักรวรรดิอังกฤษ ซึ่งกลายเป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยครอบคลุมพื้นที่กว่าหนึ่งในสี่ของโลกและประชากรกว่าห้าร้อยล้านคน[3] ในยุคนี้ กองทัพแบ่งเป็นสองเหล่าทัพ ได้แก่ กองทัพบก และกองทัพเรือ ซึ่งแต่ละเหล่ามีบทบาทเฉพาะในการรักษาอำนาจเหนือดินแดนโพ้นทะเล

ราชนาวีอังกฤษมีบทบาทสูงสุดในช่วงนี้ โดยรักษาขีดความสามารถในการครองนที (Command of the Sea) ผ่านกองเรือขนาดใหญ่ที่สามารถครองมหาสมุทรทั่วโลก ทำให้อังกฤษสามารถคุ้มครองเส้นทางการค้าสำคัญ เช่น เส้นทางอินเดียและคลองสุเอซ[4] ความเหนือชั้นของราชนาวีถึงจุดสูงสุดเมื่ออังกฤษมีเรือเดรดนอต มากกว่าประเทศอื่นรวมกันในต้นศตวรรษที่ 20[5]

ทางด้านกองทัพบก แม้จะมีขนาดเล็กกว่าชาติยุโรปอื่น แต่มีประสบการณ์ในปฏิบัติการอาณานิคมอย่างกว้างขวาง เช่น สงครามในอินเดียและกบฏแขกในปี 1857 และสงครามบูร์ครั้งที่สองในแอฟริกาใต้[6] โดยอาศัยกองกำลังจากอาณานิคมอย่าง “กองทัพอินเดียของบริติช” (British Indian Army) เป็นแรงสนับสนุนหลัก

สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

[แก้]

สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของกองทัพบริติช ซึ่งจากเดิมเป็นกองกำลังที่มุ่งเน้นการรักษาอาณานิคม กลับต้องเผชิญกับสงครามอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในแนวรบยุโรป กองทัพบกบริติชขยายตัวจากกองกำลังอาชีพขนาดเล็กเพียงไม่กี่แสนนาย กลายเป็นกองทัพพลเรือนขนาดมหึมาที่มีทหารกว่าห้าล้านคนภายในไม่กี่ปี

ในช่วงแรกเข้าสงคราม กองทัพอังกฤษสงครามด้วยกลยุทธ์ยิงแล้วเคลื่อน ซึ่งเป็นยุทธวิธีแบบเก่า แต่แล้วก็ต้องปรับตัวเข้าสู่สงครามสนามเพลาะที่ต้องการการประสานงานระหว่างยุทโธปกรณ์ขั้นสูง เช่น ปืนใหญ่ เครื่องบิน และแก๊สพิษ[7] สิ่งสำคัญคือการริเริ่มใช้รถถังอย่างเป็นทางการครั้งแรกในยุทธการที่แม่น้ำซอม และพัฒนาแนวคิดการยุทธผสมมากขึ้นในปี 1918[8] กองทัพได้จัดตั้งส่วนเสนาธิการและระบบบัญชาการแบบรวมศูนย์มากขึ้น เพื่อควบคุมกองทัพขนาดใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกัน กองทัพเรือหลวงก็พัฒนาเทคนิคการปิดล้อมทางทะเลและสงครามเรือดำน้ำ[9]

หนึ่งในจุดเปลี่ยนสำคัญคือ การกำเนิดของกองทัพอากาศ ในวันที่ 1 เมษายน 1918 โดยรวมหน่วยบินทหารบกและของหน่วยบินทหารเรือเข้าด้วยกัน กลายเป็นกองทัพอากาศในระดับเหล่าทัพเอกเทศแห่งแรกของโลก[10]

สงครามโลกครั้งที่สอง

[แก้]

สงครามโลกครั้งที่สองเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของกองทัพบริติชที่ต้องปรับตัวอย่างรวดเร็วจากประสบการณ์ความสูญเสียในสงครามโลกครั้งแรก และจากความพ่ายแพ้อย่างหมดสภาพในยุทธการที่ฝรั่งเศส ความจำเป็นในการเผชิญหน้ากับศัตรูหลายด้าน ทั้งเยอรมนีในยุโรป อิตาลีในแอฟริกา และญี่ปุ่นในเอเชีย ผลักดันให้กองทัพพัฒนาในเชิงโครงสร้าง ยุทธวิธี และเทคโนโลยีอย่างลึกซึ้ง[11]

กองทัพบกเริ่มสงครามด้วยกำลังพลประมาณ 897,000 นาย ส่วนใหญ่เป็นกองกำลังประจำการและอาสาสมัคร แต่หลังการถอนกำลังออกจากดันเคิร์กในปี 1940 รัฐบาลจึงประกาศเกณฑ์ทหารเต็มรูปแบบ ทำให้กองทัพขยายตัวสู่กองกำลังขนาดหลายล้านนา[12] หน่วยรบได้รับการฝึกแบบใหม่เน้นความยืดหยุ่นและการประสานกำลังระหว่างรถถัง ปืนใหญ่ และทหารราบ หรือที่เรียกว่าการยุทธผสม โดยเฉพาะภายใต้การนำของจอมพลเบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี ในการทัพอียิปต์และตูนิเซีย[13] อีกด้านหนึ่ง ราชนาวียังคงเป็นกำลังสำคัญในการคุ้มครองเส้นทางเดินเรือและการปิดล้อมศัตรู กองทัพเรือพัฒนาอาวุธและเทคโนโลยีใหม่ เช่น โซนาร์ (ASDIC), เรดาร์, และเรือพิฆาตที่มีประสิทธิภาพในการล่าตรวจเรือดำน้ำเยอรมันในยุทธการมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งถือเป็นเส้นทางส่งกำลังบำรุงที่สำคัญที่สุดของอังกฤษ[13]

กองทัพอากาศมีพัฒนาการโดดเด่นโดยเฉพาะในยุทธเวหาที่บริเตน ปี 1940 ซึ่งกองทัพอากาศสามารถหยุดยั้งการรุกรานทางอากาศของนาซีเยอรมนีได้สำเร็จ โดยอาศัยเครื่องบินขับไล่ ซูเปอร์มารีน สปิตไฟร์ และฮ็อคเกอร์ เฮอริเคน รวมถึงการใช้ระบบเรดาร์แจ้งเตือนล่วงหน้าอย่างมีประสิทธิภาพ[14] ต่อมาภารกิจของกองทัพอากาศขยายสู่การโจมตีเชิงยุทธศาสตร์ในเยอรมนี เช่น การทิ้งระเบิดที่เดรสเดินและฮัมบวร์ค

นอกจากนี้ กองทัพบริติชยังมีพัฒนาการด้านการรบพิเศษ โดยจัดตั้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ (SAS) และหน่วยคอมมานโดสำหรับปฏิบัติการลับและการบุกจู่โจมเชิงลึก ซึ่งกลายเป็นต้นแบบของหน่วยรบพิเศษยุคใหม่

สงครามเย็นและสงครามต่อต้านการก่อการร้าย

[แก้]
เครื่องบินทิ้งระเบิดวัลแคนเป็นแกนนำของความสามารถด้านนิวเคลียร์ในอากาศของอังกฤษสำหรับสงครามเย็น

หลังสงครามโลกครั้งที่สองการเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจและการเมืองตลอดจนการเปลี่ยนทัศนคติในสังคมและรัฐบาลอังกฤษสะท้อนให้เห็นได้จากกองกำลังติดอาวุธของโลกที่มีบทบาทอย่างมาก และต่อมาโดยความพ่ายแพ้ทางการเมืองในช่วงวิกฤติของสุเอซ (1956) สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทใหม่ของอังกฤษในโลกและการขยายตัวของสงครามเย็น (1947-1991) ประเทศกลายเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของพันธมิตรทางทหารของนาโตในปีพ. ศ. 2492 การทบทวนด้านการป้องกันเช่นในปีพ.ศ. 2500 และ 2509 ได้ประกาศลดอัตราการชุมนุมอย่างเห็นได้ชัด

ตัวเลขที่ออกโดยกระทรวงกลาโหมเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2016 แสดงให้เห็นว่าพนักงานกองกำลังของกองทัพอังกฤษ 7,185 รายสูญเสียชีวิตตั้งแต่ปลายสงครามโลกครั้งที่สอง

โครงสร้างบังคับบัญชา

[แก้]

ในทางการ พระมหากษัตริย์ทรงดำรงตำแหน่ง "จอมทัพ" (Head of the Armed Forces)[15][16] กำลังพลจะต้องถวายสัตย์ปฏิญาณความจงรักภักดีต่อพระองค์ พระมหากษัตริย์จึงถือเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของทหารทุกนาย แต่ในทางปฏิบัติที่ยึดถือกัน พระมหากษัตริย์จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการบังคับบัญชาหรือตัดสินใจเกี่ยวกับกิจการกองทัพ และมอบภาระหน้าที่ดังกล่าวให้รัฐบาลเป็นผู้ใช้อำนาจแทนพระองค์

กองทัพบริติชดำรงโครงสร้างการบังคับบัญชาแบบรวมศูนย์ภายใต้หลัก "พลเรือนคุมทหาร" โดยมีรัฐบาลเป็นผู้กำหนดนโยบายทางทหาร ส่วนการดำเนินงานและยุทธศาสตร์เป็นหน้าที่ของนายทหารระดับสูง ซึ่งทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดในระบบที่เน้นการประสานงานระหว่างเหล่าทัพและความโปร่งใสต่อรัฐสภา อำนาจสูงสุดในการตัดสินใจใช้กำลังทหารขึ้นอยู่กับรัฐบาล โดยเฉพาะนายกรัฐมนตรี ซึ่งมีอำนาจในการประกาศสงครามหรืออนุมัติปฏิบัติการทางทหารตามกฎหมายและพันธกรณีระหว่างประเทศ ด้านการบริหารนโยบายและงบประมาณเป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ซึ่งมีอำนาจในการควบคุมกองทัพในฐานะผู้แทนพลเรือนและเป็นผู้รายงานต่อรัฐสภา อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยนายกรัฐมนตรีมิใช่จอมทัพ ในบางกรณีเช่นว่าถ้านายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้ใช้อาวุธนิวเคลียร์ ปลัดกระทรวงกลาโหมสามารถปฏิเสธคำสั่งโดยอ้างเหตุผลดังกล่าว[17]

ในส่วนราชการฝ่ายทหาร ตำแหน่งนายทหารสูงสุดคือปลัดกระทรวงกลาโหม (Chief of the Defence Staff) ซึ่งเป็นนายทหารอาชีพที่มีหน้าที่ให้คำแนะนำด้านยุทธศาสตร์ต่อรัฐบาลและควบคุมการบริการงานของทั้งสามเหล่าทัพ ผู้นำของแต่ละเหล่าทัพมีตำแหน่งเป็นเสนาธิการทหารบก เสนาธิการทหารเรือ และเสนาธิการทหารอากาศ ทั้งสามคนนี้ขึ้นตรงต่อปลัดกระทรวงกลาโหมในด้านยุทธศาสตร์

อาวุธนิวเคลียร์

[แก้]
ขีปนาวุธปล่อยจากเรือดำน้ำ Trident II ซึ่งสามารถติดหัวรบนิวเคลียร์

สหราชอาณาจักรเป็นหนึ่งในห้าประเทศที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นรัฐมีอาวุธนิวเคลียร์ภายใต้สนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ สหราชอาณาจักรเริ่มพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1940 และทดสอบระเบิดนิวเคลียร์ลูกแรกในปี 1952[18] ซึ่งในปัจจุบัน อาวุธนิวเคลียร์ของสหราชอาณาจักรถูกควบคุมและบังคับใช้โดยราชนาวีภายใต้ระบบที่เรียกว่า “Continuous At-Sea Deterrence” (CASD) ซึ่งมีเรือดำน้ำติดตั้งขีปนาวุธนิวเคลียร์ลาดตระเวนในทะเลตลอด 24 ชั่วโมง นับตั้งแต่ปี 1969[19]

กำลังรบติดอาวุธนิวเคลียร์ของสหราชอาณาจักรในปัจจุบัน ประกอบด้วยเรือดำน้ำชั้นแวนการ์ด จำนวน 4 ลำ ซึ่งแต่ละลำสามารถบรรทุกขีปนาวุธ Trident II D5 ที่มีหัวรบปรมาณูหลายนัดแบบแยกเป้าหมายได้ (MIRV)[20] ทั้งนี้ รัฐบาลมีแผนจะเปลี่ยนมาใช้เรือดำน้ำชั้นเดรดนอตภายในช่วงปี 2040[21] สหราชอาณาจักรมีนโยบายจำกัดจำนวนหัวรบนิวเคลียร์ไว้ไม่เกิน 260 หัวรบ (ตามประกาศปี 2021) ซึ่งเป็นการปรับเพิ่มจากเดิมที่ที่กำหนดไว้ไม่เกิน 180 หัว แต่แม้สหราชอาณาจักรไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ในสามเหล่าทัพเหมือนอย่างสหรัฐหรือรัสเซีย แต่ถือว่าเพียงพอต่อการป้องปรามทางยุทธศาสตร์

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]

เชิงอรรถ

[แก้]
  1. ↑ HM Treasury เก็บถาวร 2013-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2013 Budget (20 March 2013)
  2. 1 2 SIPRI Yearbook 2013 - 15 countries with the highest military expenditure in 2012
  3. ↑ Darwin, J. (2009). The Empire Project. Cambridge University Press.
  4. ↑ Lambert, A. (2012). The British Way of War: Julian Corbett and the Battle for a National Strategy. Yale University Press.
  5. ↑ Sumida, J.T. (1997). “British Naval Administration and Policy, 1860–1900”. The Journal of Military History, 61(1).
  6. ↑ Thomas, M. (2014). Fight or Flight: Britain, France, and Their Roads from Empire. Oxford University Press.
  7. ↑ Holmes, R. (2001). Tommy: The British Soldier on the Western Front. HarperCollins.
  8. ↑ Harris, J.P. (2009). Men, Ideas and Tanks. Manchester University Press.
  9. ↑ Massie, R.K. (2003). Castles of Steel. Ballantine.
  10. ↑ Higham, R. (1961). The British Rigid Airship, 1908–1931: A Study in Weapons Policy. G.T. Foulis & Co.
  11. ↑ Overy, R. (1995). Why the Allies Won. W.W. Norton & Company.
  12. ↑ French, D. (2001). Raising Churchill’s Army. Oxford University Press.
  13. 1 2 Syrett, D. (1994). The Battle of the Atlantic. University of South Carolina Press.
  14. ↑ Bungay, S. (2000). The Most Dangerous Enemy. Aurum Press.
  15. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ Forces Queen and Armed Forces
  16. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ army.mod.uk
  17. ↑ "Whose hand is on the button?". BBC. 2 December 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 February 2009. สืบค้นเมื่อ 14 March 2009.
  18. ↑ Baylis, J. (1987). British Nuclear Doctrine.
  19. ↑ UK Ministry of Defence. (2022). Defence Nuclear Enterprise Command Paper.
  20. ↑ Kristensen, H.M. & Korda, M. (2023). Nuclear Notebook: United Kingdom.
  21. ↑ House of Commons Library. (2020). Replacing the UK’s nuclear deterrent.

บรรณานุกรม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  1. ↑ The British Armed Forces are a purely professional force and as of 1 March 2013 have a strength of 176,640 regular and 29,960 volunteer reserve personnel. This gives a combined component strength of 206,600 personnel. All figures exclude the University training units.
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "N" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="N"/> ที่สอดคล้องกัน
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=กองทัพสหราชอาณาจักร&oldid=12597777"