กองทัพบกสหราชอาณาจักร

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
กองทัพบกสหราชอาณาจักร
British Army Logo.png

ประเทศ  สหราชอาณาจักร[nb 1]
รูปแบบ กองทัพบก
บทบาท กองกำลังภาคสนาม
กำลังรบ ประจำการ 81,500 คน [nb 2]
กองกำลังสำรอง 27,000 คน[nb 3]
ผู้อุปถัมภ์ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
ผู้บังคับบัญชา
เสนาธิการทหารบก พลเอก เซอร์ นิโคลาส คารเตอร์
ผู้บัญชาการกองทัพภาคพื้นดิน พลโท แพสทิก แซนเตอร์
ผู้บังคับหมู่กองทัพบก พันจ่าเอก เกรน ฮอนตัน
เครื่องหมายหน่วย
ธงศึก[nb 4]
Flag of the United Kingdom (3-5).svg
ธงไม่เป็นทางการ
Flag of the British Army (1938-present).svg.png

กองทัพบกสหราชอาณาจักร (อังกฤษ: British Army) เป็นกองกำลังภาคพื้นดินที่สำคัญของสหราชอาณาจักรซึ่งดูแลและควบคุมโดยกองทัพสหราชอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2561 มีบุคลากรในกองทัพที่ประจำการอยู่ (เวลาเต็ม) มากถึง 81,000 คน และมีบุคลากรที่ไม่ประจำการ (ทำเป็นกะ) 27,000 คน[1]

กองทัพบกสหราชอาณาจักรในยุคสมัยใหม่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2250 โดยยุคแรกเริ่มกองทัพบกอยู่ในชื่อว่า กองทัพอังกฤษ ซึ่งก่อตั้งในปี พ.ศ. 2203 คำว่า "กองทัพบกสหราชอาณาจักร" ได้รับแต่งตั้งชื่อในปี พ.ศ. 2250 หลังจากมีพระราชบัญญัติสหภาพ ระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์[2][3] บุคลากรในกองทัพบกสหราชอาณาจักรทุกคนจะต้องถวายสัตย์ปฏิญาณต่อสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในฐานะที่พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพ[4] ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689 ได้กล่าวว่า กองกำลังที่จะรักษาพระองค์นั้นจะต้องได้รับอนุญาติจากมกุฎราชกุมาร ดังนั้น กองทัพบกสหราชอาณาจักรจึงไม่มีคำว่า "กองทัพในสมเด็จฯ"[5] อย่างไรก็ตาม รัฐสภาได้มีการให้อนุมัติให้กองทัพออกพระราชบัญญัติกองกำลังทางทหาร ทุกๆ 5 ปี กองทัพบกสหราชอาณาจักรเป็นส่วนหนึ่งในการบริหารของกระทรวงกลาโหมสหราชอาณาจักร และต้องอยู่ใต้บัญชาการของเสนาธิการทหารบก[6]

กองทัพบกสหราชอาณาจักรได้เคยเข้าร่วมมหาสงครามครั้งใหญ่ระดับโลกมาแล้วหลายสงคราม อาทิเช่น สงครามเจ็ดปี, สงครามนโปเลียน, สงครามไครเมีย และสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง การที่สหราชอาณาจักรชนะในมหาสงครามที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงบนโลกนั้น ทำให้สหราชอาณาจักรมีความเป็นผู้นำทางด้านทหารและเสรษฐกิจอยู่ในระดับสูง[7][8] หลังจากการสิ้นสุดของสงครามเย็นนั้น กองทัพบกสหราชอาณาจักรได้เข้าร่วมรบกับพื้นที่ที่ยังมีความขัดแย้งอยู่ร่วมกับกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร หรือไม่ก็ช่วยเหลือทางด้านทหารกับกองกำลังสหประชาชาติ[9]

เชิงอรรถ[แก้]

หมายเหตุ[แก้]

  1. Figure current as of 1 May 2018. Includes approx. 4000 soldiers who have completed basic Phase 1 training, but who have not completed trade-specific Phase 2 training
  2. Figure current as of 1 May 2018.
  3. 1707–1800

อ้างอิง[แก้]

  1. "UK Armed Forces Monthly Personnel Report – Jan 2018". 
  2. Williams, Noel T. St John (1 January 1994). Redcoats and courtesans: the birth of the British Army (1660–1690) (ใน English). Brassey's (UK). pp. 1–2. 
  3. Walton, Clifford (1 January 1894). History of the British Standing Army. A.D. 1660 to 1700 (ใน English). Harrison and Sons. p. 16. 
  4. "Commanding Officers Guide. Manual of Service Law (JSP 830, Volume 1, Chapter 18)". 
  5. "Bill of Rights 1689". UK Parliament (ใน English). สืบค้นเมื่อ 9 March 2017. 
  6. cgsmediacomma-amc-dig-shared@mod.uk, The British Army,. "The British Army – Higher Command". www.army.mod.uk (ใน English). สืบค้นเมื่อ 9 March 2017. 
  7. Louis, William Roger; Low, Alaine M.; Porter, Andrew (1 January 2001). The Oxford History of the British Empire: The nineteenth century (ใน English). Oxford University Press. p. 332. ISBN 978-0-19-924678-6. 
  8. Johnston, Douglas; Reisman, W. Michael (26 December 2007). The Historical Foundations of World Order: The Tower and the Arena (ใน English). BRILL. p. 508. ISBN 978-90-474-2393-5. 
  9. cgsmediacomma-amc-dig-shared@mod.uk, The British Army,. "The British Army – Operations and Deployments". www.army.mod.uk (ใน English). สืบค้นเมื่อ 9 March 2017. 

บรรณานุกรม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]