กรวดกลาง

กรวดกลาง^[1] (อังกฤษ: pebble) คือเศษหินที่มีขนาดอนุภาคระหว่าง 4–64 มม. ตามมาตรวัดอัดเดน-เวนท์เวิร์ท (Udden-Wentworth scale) ในตะกอนวิทยา โดยมีขนาดใหญ่กว่ากรวดเล็ก (granule) (เส้นผ่านศูนย์กลาง 2–4 มม.) และเล็กกว่ากรวดใหญ่ (cobble) (เส้นผ่านศูนย์กลาง 64–256 มม.) หินที่ประกอบด้วยกรวดกลางเป็นส่วนใหญ่เรียกว่าหินกรวดมน (conglomerate) เครื่องมือกรวดเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่สร้างโดยมนุษย์ โดยมีอายุย้อนไปถึงยุคหินเก่า

ชายหาดทปกคลุมด้วยกรวดเป็นส่วนใหญ่ มักเรียกว่าชายหาดกรวด (shingle beach) ชายหาดประเภทนี้มีคุณสมบัติต้านทานการกัดเซาะ ของคลื่น และยังเป็นแหล่งที่อยู่ที่สำคัญสำหรับสัตว์และพืชอีกด้วย

ในบางพื้นที่ เช่น บริเวณปากแม่น้ำโอเร ประเทศอังกฤษ มีตลิ่งกรวดชายหาด (กรวดจำนวนมาก) ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการเดินเรือ^[2]

กรวดกลางมีสีสันและพื้นผิวที่หลากหลาย และอาจมีริ้วลายที่เรียกว่า สายแร่ (veins) ซึ่งประกอบด้วยแร่ควอตซ์หรือแร่ชนิดอื่น โดยส่วนใหญ่กรวดจะมีผิวเรียบเนียนจากการขัดสี แต่ขึ้นอยู่กับความถี่ในการสัมผัสกับทะเล อาจมีร่องรอยการสัมผัสกับหินหรือกรวดก้อนอื่น กรวดกลางที่อยู่เหนือระดับน้ำขึ้นสูงสุดอาจมีสิ่งมีชีวิต เช่น ไลเคนเจริญเติบโตอยู่ ซึ่งบ่งชี้ว่ากรวดนั้นไม่สัมผัสกับน้ำทะเลมานานแล้ว