กรณีพิพาทเกาะซีปาดันและลีฆีตัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

กรณีพิพาทเกาะซีปาดันและลีฆีตันเป็นความขัดแย้งระหว่างมาเลเซียกับอินโดนีเซีย โดยทั้งสองประเทศต่างอ้างสิทธิในพื้นที่ทับซ้อน บริเวณเกาะซีปาดันและเกาะลีฆีตัน ซึ่งมีเนื้อที่เพียง 10.4 และ 7.4 เฮกตาร์ ฝ่ายอินโดนีเซียอ้างว่าเกาะนี้เป็นของอินโดนีเซียตามข้อตกลงระหว่างอังกฤษกับเนเธอร์แลนด์ เมื่อ พ.ศ. 2434 เกี่ยวกับการแบ่งเขตแดนบริเวณกาลีมันตัน ซึ่งกำหนดเขตแดนของทั้งสองประเทศที่เกาะเซบาติก ทำให้เกาะทั้งสองอยู่ในเขตของอินโดนีเซีย ส่วนมาเลเซียกล่าวอ้างว่าเกาะทั้งสองอยู่ในอำนาจของมาเลเซียเพราะตกทอดมาจากสมัยสุลต่านซูลูครองอำนาจ และตกทอดไปยังสเปน จากนั้น อังกฤษมารับช่วงต่อตั้งแต่ พ.ศ. 2421

ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2510 และได้ต่อรองโดยยุติข้อการเข้าไปในพื้นที่พิพาทตั้งแต่ พ.ศ. 2512 และได้ส่งเรื่องให้ศาลโลกพิจารณา ศาลโลกได้มีคำพิพากษาเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ให้เกาะทั้งสองอยู่ภายใต้อธิปไตยของมาเลเซีย เพราะมาเลเซียมีการเข้าไปจัดการเรื่องการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของเกาะทั้งสอง ตั้งแต่ยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และเข้าไปดูแลอย่างต่อเนื่องหลังจากได้รับเอกราช

อ้างอิง[แก้]

  • สิทธา เลิศไพบูลย์ศิริ. พรมแดนอินโดนีเซีย-มาเลเซีย ความทับซ้อนในจินตกรรมสู่ความขัดแย้งรูปธรรม ใน อุษาคเนย์ที่รัก. สุเจน กรรพพฤกษ์ม สิทธา เลิศไพบูลย์ศิริ, บรรณาธิการ. กทม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หน้า 211 - 213