23313 สุโภไควณิช

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
23313 สุโภไควณิช
การค้นพบ
ค้นพบโดย: โครงการวิจัยดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกลินคอล์น
ค้นพบเมื่อ: 3 มกราคม พ.ศ. 2544
ชื่อตามระบบ MPC: 23313
ชื่ออื่น ๆ: 2001 AC42
ชนิดของดาวเคราะห์น้อย: แถบดาวเคราะห์น้อย
ลักษณะของวงโคจร
ระยะจุด
ไกลดวงอาทิตย์ที่สุด
:
2.6216313 AU
ระยะจุด
ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด
:
1.8648741 AU
ความเยื้องศูนย์กลาง: 0.1686741
คาบดาราคติ: 1227.2011173 d
ความเอียง: 5.63063°
ลองจิจูด
ของจุดโหนดขึ้น
:
310.85803
ระยะมุมจุด
ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด
:
89.72198
ลักษณะทางกายภาพ

23313 สุโภไควณิช เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อยที่มีคาบดาราคติ 1227.2011173 วัน (3.36 ปี)[1] ถูกค้นพบในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2544 และตั้งชื่อตาม ณฐพล สุโภไควณิช นักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาในขณะนั้น ที่เป็นหนึ่งในสามสมาชิกกลุ่มตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดโครงงานของนักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์ งาน Intel International Science and Engineering Fair หรือ ISEF ที่สหรัฐอเมริกา เรื่องรูปแบบการหุบของใบไมยราบ ซึ่งได้อันดับ 1 ของโลก เมื่อปี พ.ศ. 2550[2] และได้รางวัลของ European Union Contest for Young Scientists (EUCYS) จากผลงานเดียวกัน

อ้างอิง[แก้]