ภาษาแสก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ภาษาแสก
พูดใน:	ลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย
จำนวนผู้พูด:
ตระกูลภาษา:	ไท-กะได คำ-ไท ภาษาแสก
รหัสภาษา
ISO 639-1:	ไม่มี
ISO 639-2:
ISO 639-3:	—
หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์
ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา

ภาษาแสก เป็นภาษาตระกูลไท-กะได ที่ใช้พูดในลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย บริเวณสองฝั่งแม่น้ำโขง ผู้พูดภาษานี้เหลือน้อยเพราะคนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาลาวหรือภาษาไทยถิ่นอีสานมากขึ้น

[แก้] ตัวอย่างภาษาแสก

ภาษาแสก จะอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได แต่ก็ได้มีการปะปนกับภาษาเวียดนามบางคำจึงมีลักษณะแตกต่างไปจากภาษาอีสานทั่วไป เช่น

จู้ = น้ำนม
อุ้นจ๊ก = คนดี
หอก = สามี
พา = ภรรยา
เค้า = สะพาน
ดังกึ๊น = กลางคืน
ดังแง้น = กลางวัน
สู่ = วิง
เหล่าก๊าว = เหม็นสาบ
เกดเทรา = ปวดหัว
เกดทุ่ง = ปวดท้อง
หล่อน = อร่อย
ห่อยผลั่ม = หวีผม
โคกโร้ย = ภูเขา
ลุ้ย = ลาก

ด • พ • ก ภาษาในตระกูลภาษาไท-กะได

ภาษาไหล-เกยัน	ไหล • เจียมาว • ยารง • เกลาว • ลาติ • ลาติขาว • ปู้ยัง • จุน • เอน • กวาเบียว • ลาคัว • ลาฮา

ภาษาคำ-ไต	เบ • ไต • แสก • ลักเกีย • เบียว • อ้ายจาม • ต้ง (เหนือ / ใต้) • คัง • มู่หล่าว • เหมาหนาน • สุ่ย

กลุ่มภาษาคำ-ไต > ภาษาไต

กลุ่มเชียงแสน	ไทดำ • คำเมือง • ไทขาว • ไทย • ไทฮ่างตง • ไทแดง • พวน • ตูลาว

กลุ่มลาว-ผู้ไท	ลาว • ไทญ้อ • ผู้ไท • ไทยถิ่นอีสาน

กลุ่มไทพายัพ	อาหม • อ่ายตน • คำตี่ • คำยัง • พ่าเก • ไทขึน • ไทใหญ่ • ไทลื้อ • ไทไต้คง (ไทเหนือ)

กลุ่มอื่นๆ	ปายี • ไทถาน • ไทยอง • ไทหย่า

ภาษาไต(อื่นๆ)	จ้วง • นุง • ต่าย • ตุรุง • นาง • ปูยี • ไทยถิ่นใต้ • ไทยโคราช