ภาษาพวน
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษาพวน | ||
|---|---|---|
| พูดใน: | ประเทศไทย ลาว | |
| ภูมิภาค: | เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ | |
| จำนวนผู้พูด: | 306,000 คน [1] | |
| ตระกูลภาษา: | ไท-กะได คำ-ไท บี-ไท ไท-แสก ไท ไทตะวันตกเฉียงใต้ ไทกลาง-ตะวันออก เชียงแสน ภาษาพวน |
|
| ระบบการเขียน: | อักษรพวน, อักษรลาว, อักษรไทย, อักษรตัวธรรมลาว | |
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | — | |
| ISO 639-3: | phu | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
ภาษาพวน เป็นภาษาในตระกูลไท-กะได คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาไทยถิ่นอีสานและภาษาลาวมากกว่าภาษาไทยภาคกลาง มีเสียงพยัญชนะ 20 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง มีเสียงควบกล้ำเฉพาะ /คฺว/ เท่านั้น สระมี 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์มี 6 เสียง
[แก้] อ้างอิง
- วีระพงศ์ มีสถาน. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธ์ พวน. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท. 2539.
|
||||||||||||||||||||||||||
