ไอริส-ที
| ไอริส-ที | |
|---|---|
 IRIS-T ติดตั้งกับเครื่องบินขับไล่ |
|
| ชนิด | ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ |
| สัญชาติ | ร่วมพัฒนาโดยหลายประเทศ นำโดยเยอรมนี |
| บทบาท | |
| ประจำการ | ธันวาคม พ.ศ. 2548 |
| ผู้ใช้งาน | 11 ประเทศ |
| ประวัติการผลิต | |
| บริษัทผู้ผลิต | Diehl BGT Defence |
| มูลค่า | 400,000 ยูโร |
| ข้อมูลจำเพาะ | |
| น้ำหนัก | 87.4 กิโลกรัม |
| ความยาว | 2,936 มิลลิเมตร |
| เส้นผ่าศูนย์กลาง | 127 มิลลิเมตร |
|
|
|
| หัวรบ | สะเก็ดระเบิดแรงสูง |
| กลไกการจุดชนวน | การกระทบของสายชนวนบริเวณเรดาร์ |
|
|
|
| เครื่องยนต์ | จรวดเชื้อเพลิงแข็ง |
| ความยาวระหว่างปลายปีก | 447 มิลลิเมตร |
| พิสัยปฏิบัติการ | ~25 กิโลเมตร |
| ความสูงปฏิบัติการ | 20,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล |
| ความเร็ว | 3 มัค |
| ระบบนำวิถี | อินฟราเรด |
| ใช้กับ | ผู้ใช้งาน: |
ไอริส-ที (ย่อ: IRIS-T อังกฤษ: Infra Red Imaging System Tail) เป็นขีปนาวุธนำวิถีอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ ที่เยอรมนีเป็นผู้นำในการพัฒนาร่วมกับหลายประเทศ เพื่อแทนที่ AIM-9 Sidewinder ซึ่งเป็นที่ใช้งานส่วนใหญ่ในประเทศสมาชิก นาโต้
เนื้อหา |
ประวัติ[แก้]
ในทรรศวรรษที่ 1980 ประเทศสมาชิกนาโต้ลงนามในบันทึกความตกลงว่าสหรัฐอเมริกาจะพัฒนาขีปนาวุธอากาศสู่อากาศพิสัยกลางเพื่อแทนที่ AIM-7 Sparrow ในขณะที่สหราชอาณาจักรและเยอรมนีจะพัฒนาขีปนาวุธอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ เพื่อแทนที่ AIM-9 Sidewinder สหรัฐอเมริกาได้ออกแบบและพัฒนา AIM-120 AMRAAM ในขณะที่สหราชอาณาจักร-เยอรมนีเริ่มออกแบบและพัฒนา AIM-132 ASRAAM
ASRAAM ได้ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1970 ซึ่งออกแบบให้มีความคล่องแคล่วสูงที่เรียกว่า "Taildog" แต่ในปี 1974 การพัฒนาก็ต้องสิ้นสุดลงจากการที่ไม่มีคำสั่งซื้อ ซึ่งต่อมาเยอรมนีและสหราชอาณาจักรได้มีความพยายามที่จะรื้อแผนงานนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ในช่วงเวลานั้น ความจำเป็นในการที่ขีปนาวุธจะต้องมีความคล่องแคล่วสูงได้ถูกลดระดับลง
AIM-120 ที่สหรัฐอเมริกาพัฒนานั้นสามารถปฏิบัติการในรัศมีมากกว่า 32 กิโลเมตร ในขณะที่ AIM-9 และ Taildog ยังพบช่องโหว่อีกมากที่ต้องเร่งแก้ไข แปลนขีปนาวุธเดิมได้ถูกนำมาใช้อีกครั้งในการผลิต แต่มีการปรับปรุงในบางรายละเอียด
ภายหลังจากที่เยอรมนีได้รวมประเทศในปี ค.ศ. 1990 เยอรมนีพบว่าตนเองนั้นมีขีปนาวุธ Vympel R-73 ของสหภาพโซเวียตอยู่มากมาย สำหรับใช้งานกับเครื่องบิน มิก-29 ซึ่งเป็นที่รับรู้ถึงประสิทธิภาพของมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันถูกค้นพบว่ามีความคล่องแคล่วกว่าเท่าตัวรวมถึงมีพิสัยทำการไกลกว่า AIM-9 ซึ่งข้อสรุปเหล่านี้เองทำให้เยอรมนีตั้งคำถามบางแง่มุมในการออกแบบของ ASRAAM ในส่วนของลำตัวซึ่งเป็นความรับผิดชอบของสหราชอาณาจักร ซึ่งต่อมานั้นส่งผลให้เยอรมนีและสหราชอาณาจักรไม่สามารถมาตกลงเกี่ยวกับการออกแบบของ ASRAAM ได้ ดังนั้นในปี ค.ศ. 1990 เยอรมนีถอนตัวออกจากโครงการ ASRAAM ในขณะที่สหราชอาณาจักรมีมติที่จะหาผู้ร่วมพัฒนาอื่นๆในการพัฒนา ASRAAM ต่อไป
ประเทศผู้พัฒนา[แก้]
ในปี ค.ศ. 1995 เยอรมนีได้ประกาศแผนงานพัฒนาขีปนาวุธนามว่า "IRIS-T" ร่วมกับกรีซ, อิตาลี, นอร์เวย์, สวีเดนและแคนาดา ซึ่งภายหลังแคนาดาได้ถอนตัวออกไป
สัดส่วนการจัดสรรงานในการพัฒนาขีปนาวุธ IRIS-T
- เยอรมนี: 46%
- อิตาลี: 19%
- สวีเดน: 18%
- กรีซ: 13%
- แคนาดาและนอร์เวย์: 4 %
ประเทศผู้ใช้งาน[แก้]
 เยอรมนี |
 สเปน |
 กรีซ |
 ออสเตรีย |
 สวีเดน |
 นอร์เวย์ |
 อิตาลี |
 เบลเยียม |
 ซาอุดีอาระเบีย |
 แอฟริกาใต้ |
 ไทย |
|||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1,250[1] | 770[2] | 350[1] | 25 | 400 | 150 | 450 | 500 | 1,400[3] | 10* | 220 | |||||
| หมายเหตุ: * - จากคำสั่งซื้อทั้งหมด 30 | |||||||||||||||
อ้างอิง[แก้]
- ↑ 1.0 1.1 deagel.com: Spain Joins IRIS-T Program
- ↑ Ministerio de Defensa (September 2011). "Evaluación de los Programas Especiales de Armamento (PEAs)" (ใน Spanish). Madrid: Grupo Atenea. สืบค้นเมื่อ 30 September 2012.
- ↑ http://armstrade.sipri.org/armstrade/page/trade_register.php
แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: ไอริส-ที |
