ไอคิโด

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไอคิโด

ไอคิโด (ญี่ปุ่น: 合気道 Aikidō ?) คือศิลปะการต่อสู้สมัยใหม่ประเภทหนึ่ง ของประเทศญี่ปุ่น พัฒนาขึ้นโดย อุเอะชิบะ โมริเฮอิ (植芝盛平) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930-1960 ลักษณะของไอคิโดที่แตกต่างจากศิลปะการต่อสู้แบบอื่น โดยมีลักษณะการรับการโจมตีและควบคุมการโจมตีของคู่ต่อสู้กลับ รวมถึงการหักข้อต่อ

โดยวิชามากของวิชาไอคิโดพัฒนามาจากสำนักไดโตริว ยูยิสสู ซึ่งอุเอะชิบะได้ศิกษามา นอกจากนั้นยังผสมด้วยวิชาการต่อสู้จากสำนักอื่น ๆ โดยช่วงแรกอุเอะชิบะเคยใช้ชื่ออื่น ๆ หลายชื่อ เพื่อเรียกวิชาของตนเอง เช่น ไอคิ บูโด, ไอคิจุสสุ และ ไอคิบูจิสสุ

หลังจากที่อุเอะชิบะเสียชีวิตก็ได้มีการเปิดสำนักย่อย ๆ ของวิชาไอคิโด โดยลูกศิษย์หลายคนของอุเอะชิบะ ปัจจุบันสำนักไอคิโดที่ใหญ่ที่สุดคือสำนักไอคิไค นอกจากนั้นยังมีอีกหลายสำนักที่โด่งดัง เช่น โยชินกัน, โชโดกัน ไอคิโด และ โยเซกัน

ไอคิโดมีลักษณะคล้ายกับ ฮัปคิโด ศิลปะการต่อสู้เกาหลีที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน

ความหมายของ ไอคิโด[แก้]

ไอคิโด ประกอบมาจากคำภาษาญี่ปุ่น 3 คำ คือ ไอ (合) , คิ (気) และ โด (道) มีความหมายต่างๆ ดังนี้

  • ไอ (合) หมายถึง การประสานเป็นวงกลม หรือการกลมกลืนกับทุกๆ สิ่ง ในไอคิโดใช้หลักของวงกลมในการทำท่าทางต่างๆ
  • คิ (気) หมายถึง กำลังภายใน โดยการคุมลมปราณ เพื่อส่งพลังไปทั่วร่างกาย
  • โด (道) หมายถึง วิถี หรือ หนทาง (คล้ายกับศิลปะป้องกันตัวอื่นๆ เช่น เทควันโด หรือ ยูโด)

ปรัชญาทวิลักษณ์ในการต่อสู้[แก้]

ไอคิโดเป็นมวยสายอ่อน ขณะที่มวยไทยเป็นมวยสายแข็ง ไอคิโดเปรียบดั่งเหมือนเป็นสตรีเพศที่อ่อนโยน ส่วนมวยไทยเป็นบุรุษเพศที่กร้าวแกร่ง เป็นปรัชญาทวิลักษณ์ที่เป็นสองขั้วต่าง กดข่มซึ่งกันและกัน ในช่วงสั้นบุรุษเพศมีอำนาจเหนือสตรีเพศ ความแข็งสามารถขยี้ความอ่อนให้แหลกลาญไปได้ ในทางกลับกันในช่วงที่ยาวออกไป ความอ่อนจะโอบรัดความแข็งแล้วค่อยๆกลืนกินความแข็งไปในที่สุด

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]