ไอคิโด

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไอคิโด

ไอคิโด (ญี่ปุ่น: 合気道 Aikidō ?) คือศิลปะการต่อสู้สมัยใหม่ประเภทหนึ่ง ของประเทศญี่ปุ่น พัฒนาขึ้นโดย อุเอะชิบะ โมริเฮอิ (植芝盛平) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930-1960 ลักษณะของไอคิโดที่แตกต่างจากศิลปะการต่อสู้แบบอื่น โดยมีลักษณะการรับการโจมตีและควบคุมการโจมตีของคู่ต่อสู้กลับ รวมถึงการหักข้อต่อ

โดยวิชามากของวิชาไอคิโดพัฒนามาจากสำนักไดโตริว ยูยิสสู ซึ่งอุเอะชิบะได้ศิกษามา นอกจากนั้นยังผสมด้วยวิชาการต่อสู้จากสำนักอื่น ๆ โดยช่วงแรกอุเอะชิบะเคยใช้ชื่ออื่น ๆ หลายชื่อ เพื่อเรียกวิชาของตนเอง เช่น ไอคิ บูโด, ไอคิจุสสุ และไอคิบูจิสสุ

หลังจากที่อุเอะชิบะเสียชีวิตก็ได้มีการเปิดสำนักย่อย ๆ ของวิชาไอคิโด โดยลูกศิษย์หลายคนของอุเอะชิบะ ปัจจุบันสำนักไอคิโดที่ใหญ่ที่สุดคือสำนักไอคิไค นอกจากนั้นยังมีอีกหลายสำนักที่โด่งดัง เช่น โยชินกัน, โชโดกัน ไอคิโด และ โยเซกัน

ไอคิโดมีลักษณะคล้ายกับ ฮัปคิโด ศิลปะการต่อสู้เกาหลีที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน

ความหมายของ ไอคิโด[แก้]

ไอคิโด ประกอบมาจากคำภาษาญี่ปุ่น 3 คำ คือ ไอ (合) , คิ (気) และ โด (道) มีความหมายต่างๆ ดังนี้

  • ไอ (合) หมายถึง การประสานเป็นวงกลม หรือการกลมกลืนกับทุกๆ สิ่ง ในไอคิโดใช้หลักของวงกลมในการทำท่าทางต่างๆ
  • คิ (気) หมายถึง กำลังภายใน โดยการคุมลมปราณ เพื่อส่งพลังไปทั่วร่างกาย
  • โด (道) หมายถึง วิถี หรือ หนทาง (คล้ายกับศิลปะป้องกันตัวอื่นๆ เช่น เทควันโด หรือ ยูโด)

ลักษณะของไอคิโด[แก้]

ไอคิโดเป็นเอกลักษณ์แบบหนึ่งของศิลปะป้องกันตัวโดยเฉพาะ ใช้วิธีการควบคุมแรง และจูงใจ คู่ต่อสู้ พร้อมกับฝึกจิตใจให้เป็นผู้มีน้ำใจของนักต่อสู้ มีคุณธรรม และรักความยุติธรรม

  • 1. เป็นการป้องกันตัวจากการกระทำทุกรูปแบบ ทั้งมือ และมีอาวุธ ในระยะกระทำประชิดตัว
  • 2. การป้องกันตัวโดยการหักข้อต่อต่าง ๆ ของร่างกาย อาทิ ข้อมือ ข้อศอก คอ หลัง หัวเข่า ข้อเท้า และพร้อม ๆ กันนั้นมีลักษณะการเหวี่ยงทุ่มกระแทกพื้น
  • 3. เป็นศิลปะการเข้าจับกุม ควบคุม นำพาโดยสุภาพ แต่เจ็บปวดและอันตราย (ปัจจุบัน ตำรวจ ทหาร นิยมฝึกเป็นส่วนมาก) พร้อม ๆ กันนั้นก็ศีกษาลักษณะการแก้ ถูกจับกุม และถูกล็อคต่าง ๆ
  • 4. เป็นวิชาที่ใช้พลังจิต (กำลังภายใน) ควบคุมคู่ต่อสู้โดยใช้แรง (กำลังกาย) ของคู่ต่อสู้ทำ ตัวเขาเอง (สุภาพสตรีฝึกได้ดี เพราะไม่ต้องใช้กำลังของตัวเองมาก)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]