ไกสอน พมวิหาน
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| สหาย ไกสอน พมวิหาน ສະຫາຍ ໄກສອນ ພົມວິຫານ |
|
 |
|
|
ประธานประเทศลาว คนที่ 3
|
|
| ดำรงตำแหน่ง 15 สิงหาคม 2534 – 21 พฤศจิกายน 2535 |
|
| สมัยก่อนหน้า | พูมี วงวิจิด |
|---|---|
| สมัยถัดไป | หนูฮัก พูมสะหวัน |
|
|
|
| เกิด | 13 ธันวาคม พ.ศ. 2463 บ้านนาแซง เมืองคันทะบูลี แขวงสะหวันนะเขต |
| ถึงแก่อสัญกรรม | 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 (อายุ 71 ปี) |
| สังกัดพรรค | พรรคประชาชนปฏิวัติลาว |
| ศาสนา | พุทธ เถรวาท |
ฯพณฯ นายไกสอน พมวิหาน (ภาษาอังกฤษ: H.E. Mr.Kaysone Phomvihane, ภาษาลาว: ທ່ານ ໄກສອນ ພົມວິຫານ) - 13 ธันวาคม พ.ศ. 2463 - 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) เลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคปฏิวัติประชาชนลาวคนแรกตั้งแต่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2498 หลังจากสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เจ้าสุภานุวงศ์ ได้เป็นประธานประเทศคนแรก และท่านไกสอน พมวิหาน เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และต่อมาได้เป็นประธานประเทศจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2535
[แก้] เกร็ด
นายไกสอน พมวิหาน หรือ Nguyen Cai Song[1] เป็นบุตรของนายเหงียน ตรี ลวน (Nguyen Tri Loan) กับมารดาชาวลาว[2] เกิดที่บ้านนาแซง เมืองคันทะบุลี ปัจจุบันคือเมืองไกสอน พมวิหาน แขวงสะหวันนะเขด ประเทศลาว
ไม่แน่ใจว่าระหว่างประธานสุภานุวงศ์ กับท่านไกสอน ใครคือผู้นำการปฏิวัติตัวจริง เพราะการรับทราบของคนไทยทั่วไป คือ ท่านสุภานุวงศ์ คือ ศูนย์รวมใจในการปฏิวัติกู้ชาติ แต่เวลาที่เราเข้าไปในประเทศลาว กลับมีแต่อนุสรณ์สถานของท่านไกสอน พมวิหาน
จริงๆแล้วประธานไกสอนเป็นผู้นำการปฏิวัติก่อนแล้วประธานสุภานุวงศ์จึงเข้าร่วมภายหลัง ดังนั้นรัฐบาลลาวจึงให้ความสำคัญประธานไกสอนมากกว่า รวมทั้งด้วยความที่ท่านเป็นสามัญชน ไม่มีเชื้อเจ้า และยังเป็นเชื้อสายเวียดนามซึ่งเป็นพันธมิตรร่วมกันมาตั้งแต่สมัยเริ่มทำการปฏิวัติประเทศทั้งสองนั่นเอง
ประธาน ไกรสอน พมวิหาน เคยเดินทางมาเยือนประเทศไทย อย่างเป็นทางการในฐานะแขกของรัฐบาล และราชอาคันตุกะ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และกราบบังคมทูลเชิญพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดสะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งแรก ที่จังหวัดหนองคายด้วย
[แก้] อ้างอิง
- ^ Asia & Pacific Review Published by World of Information, 1994, ISBN 0749410698, pg 117
- ^ Arthur J. Dommen, The Indochinese Experience of the French and the Americans: Nationalism and Communism in Cambodia, Laos, and Vietnam, Indiana University Press, 2001, ISBN 0253338549, pg 181
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
| สมัยก่อนหน้า | ไกสอน พมวิหาน | สมัยถัดไป | ||
|---|---|---|---|---|
| เจ้าสุวรรณภูมา |
|
คำไต สีพันดอน | ||
| พูมี วงวิจิด (รักษาการ) |
|
หนูฮัก พูมสะหวัน |
|
|||||||||||
.svg){kind=small}
|
|||||||||||||
