โชห่วย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

โชห่วย เป็นคำที่มาจากภาษาจีนฮกเกี้ยน สำหรับเรียกร้านขายของชำ สะดวกซื้อ สารพัดสิ่ง ที่มักมีลักษณะอยู่ในตึกแถวหนึ่งห้อง โดยมากเป็นกิจการเล็กๆ กิจการในครัวเรือน สร้างรายรับเล็กๆ น้อยๆ ใช้ในชีวิตประจำวัน ปัจจุบัน ลดน้อยลงไปมาก เพราะความที่เป็นกิจการเล็กๆ ในครัวเรือน จึงอาจจะมีสภาพเก่า เชย ไม่แตกต่างจากร้านสมัยโบราณ และมีคู่แข่งที่เป็นร้านสะดวกซื้อ ติดแอร์ เปิดตลอดวัน มาแข่งขัน

รากศัพท์[แก้]

คำว่า โชห่วย ในความหมายของคนไทยคือ ร้านขายของชำ (แบบร้าน จีฉ่อย) สันนิษฐานว่ามาจากภาษาจีนเขียนว่า 粗货 [1] ออกเสียงจีนกลางว่า "ชู ฮั่ว" ( ชู - 粗 หมายถึง ใหญ่ๆ หรือ หยาบ, ฮั่ว - 货 หมายถึง สินค้า, แปลรวมๆ หมายความว่า มีของขายเยอะแยะมากมาย) ในสำเนียงจีนฮกเกี้ยน ที่เป็นชาวจีนที่มาค้าขายรุ่นแรก ๆ ในไทย แถบปีนัง มาเลย์ และภูเก็ต ออกเสียงว่า โชฮ่วย หรือ ชุกห่วย

คำว่าโชห่วย ยังออกเสียงใกล้เคียงกับคำว่า จับห่วย (雜貨) หรือ แป๊ะห่วย (百貨) ที่ใช้เรียกร้านขายของชำ ในสำเนียงแต้จิ๋ว ที่เป็นคนจีนจากเมืองแต้จิ๋วที่อพยพเข้ามาในไทยในช่วงสงคราม ในขณะที่ภาษากวางตุ้งจะอกเสียงว่า จับฟอ

ขณะที่ ดร.อนันต์ เหล่าเลิศวรกุล แห่งคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สันนิษฐานว่าคำนี้มาจากการผสมคำระหว่างคำว่า "Show" ในภาษาอังกฤษ กับคำว่า "ห่วย" ซึ่งหมายถึง แย่, เลว, ไม่ดี ในภาษาไทย แล้วเผอิญเสียงไปพ้องกับภาษาฮกเกี้ยนมากกว่า[2]

ทั้งนี้เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2556 [3] นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ มีความคิดที่จะวางแผนการเปลี่ยนชื่อเรียกจากคำว่า โชห่วย มาเป็น โชสวย โดยระบุว่าคนในปัจจุบันไม่ทราบแล้วว่าโชห่วยมีความหมายว่าอะไร การเรียกเช่นนี้จะทำให้คนเข้าใจว่าโชห่วยหมายความว่าเป็นร้านที่จัดโชว์สินค้าห่วย ไม่มีความสวยงาม และมีแผนในการให้กู้สินเชื่อเพื่อให้นำมาปรับปรุงร้านค้าให้มีความสวยงามมากขึ้นเพื่อให้ตรงตามคำใหม่ที่แปลว่าโชว์สวยงาม

อ้างอิง[แก้]

  1. นวรัตน์ ภักดีคำ, 2553, หน้า 78
  2. ร้อยข่าวบลูสกาย โดย อัญชลี ไพรีรักษ์ และสันติสุข มะโรงศรี ทางบลูสกายแชนแนล: ศุกร์ที่ 8 มีนาคม 2556
  3. ข่าวสดออนไลน์ ณัฐวุฒิ รมช.พาณิชย์ ปิ๋งไอเดีย-เปลี่ยนชื่อร้าน โชห่วย เป็น โชสวย กระตุ้นยอดขาย วันที่ 07 มีนาคม พ.ศ. 2556

บรรณานุกรม[แก้]