โจะอิชิโร ทะสึโยะชิ
 |
||
| ข้อมูลส่วนตัว | ||
|---|---|---|
| ชื่อจริง | โจะอิชิโร ทะสึโยะชิ | |
| วันเกิด | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 (42 ปี) | |
| สถานที่เกิด |  โอซาก้า, ญี่ปุ่น |
|
| รุ่น | แบนตั้มเวท ซูเปอร์แบนตั้มเวท |
|
| ผู้จัดการ | อากิฮิโกะ ฮอนด้า | |
| สถิติ | ||
| ชก | 26 | |
| ชนะ | 19 | |
| ชนะน็อก | 13 | |
| แพ้ | 6 | |
| เสมอ | 1 | |
โจะอิชิโร ทะสึโยะชิ (ญี่ปุ่น: 辰吉丈一郎 Tatsuyoshi Jo'ichirō ?) อดีตแชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวท WBC ชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 ที่เมืองโอซาก้า โดยชื่อ โจะอิชิโร นั้นมาจากชื่อ ยาบูกิ โจ ตัวละครเอกในหนังสือการ์ตูนเรื่อง โจ สิงห์สังเวียน โดยพ่อของเขาเป็นคนตั้งเอง โดยหวังจะให้ลูกชายตนเองเป็นแชมป์โลกเหมือนในการ์ตูน
โจะอิชิโร ทะสึโยะชิ เป็นนักมวยที่มีมาดกวน โดยมักจะทำทีท่าว่าไม่ยี่หระกับคู่ต่อสู้ นั่นเป็นเพราะตัวเขาเป็นนักมวยที่ได้รับความนิยมจากทั้งผู้ที่เป็นแฟนมวยและไม่ใช่แฟนมวยชาวญี่ปุ่นเป็นจำนวนมาก เรียกได้ว่าเป็นซุปเปอร์สตาร์นักกีฬาชาวญี่ปุ่นก็ว่าได้ ไม่ใช่เพราะฝีมือ แต่เป็นเพราะชีวิตที่ต้องดิ้นรนต่อสู้มาตลอด เหมือนตัวละครในการ์ตูน โดยมีพ่อเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้าง แม้จะประสบปัญหาเรื่องสายตามาโดยตลอดก็ตาม แต่ก็ไม่ละทิ้งความหวัง พยายามกลับมาเป็นแชมป์โลกให้ได้หลายครั้ง
เนื้อหา |
ประวัติ [แก้]
ทะสึโยะชิเป็นนักมวยญี่ปุ่นที่ชกน้อยครั้งสุดแล้วเป็นแชมป์โลก เมื่อการชกครั้งที่ 8 ก็ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกแบนตั้มเวท WBC กับ เกร็ก ริชาร์ดสัน นักมวยชาวอเมริกัน และเป็นฝ่ายเอาชนะไปได้ในยกที่ 10 แต่หลังจากนั้น โจะอิชิโร่ ทะสึโยะชิ ก็มีปัญหาทางสุขภาพ เนื่องจากเรติน่าตาเสีย ต้องหยุดพักเพื่อรักษาตัวนานถึง 1 ปี และต่อมาก็ป้องกันตำแหน่งกับ วิคเตอร์ ราบานาเลส นักมวยชาวเม็กซิกัน และเป็นฝ่ายแพ้น็อกราบานาเลสไปอย่างบอบช้ำ
ต่อมาแก้มือชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นแบนตั้มเวท WBC กับ วิคเตอร์ นาบานาเรส อีก ก่อนชนะคะแนนไปแบบไม่เป็นเอกฉันท์ แต่ทางสมาคมมวยอาชีพญี่ปุ่นไม่รับรองผลการชก เพราะอาการบาดเจ็บที่เรติน่า ทะสึโยะชิต้องเดินทางไปชกนอกรอบที่อเมริกา ในปี พ.ศ. 2537 ก่อนจะเดินเรื่องกลับมาชกที่ญี่ปุ่นได้ เพื่อมาหาแชมป์จริงกับนักชกเพื่อนร่วมชาติ แชมป์ตัวจริง ยาซูเอะ ยากูชิจิ แม้มือซ้ายของทะสึโยะชิหักตั้งแต่ยก 1 แต่ก็กัดฟันสู้ถอยครบยกแพ้คะแนนไม่เอกฉันท์ ก่อนที่จะเลื่อนรุ่นไปชิงแชมป์ซุปเปอร์แบนตั้มเวทกับนักมวยผู้มากประสบการณ์ ชาวเม็กซิกัน ในต้นปี พ.ศ. 2539 แม้จะได้นับซาราโกซ่าในยกแรก แต่เมื่อซาราโกซ่า กลับมาสู่เกม ก็ได้ชกจน โจะอิชิโร่ ทะสึโยะชิ แตกที่ตาและตาแทบปิด กรรมการยุติการยกที่ 11 ต่อมาแม้จะขอแก้มือกับ ดาเนี่ยล ซาราโกซ่า อีก แต่ก็แพ้คะแนนเอกฉันท์ ในต้นปี พ.ศ. 2540
จนปลายปี พ.ศ. 2540 ได้ตัดสินใจชิงแชมป์โลกอีกครั้ง โดยการชกครั้งนี้เป็นการตัดสินชะตาชีวิตบนสังเวียนผ้าใบของทะสึโยะชิ หากแพ้ก็จะแขวนนวมทันที โดยลดรุ่นมาชิงในรุ่นเดิม คือ แบนตั้มเวท กับ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ แชมป์โลกชาวไทย โดยใช้ชื่อศึกครั้งนี้ว่า "Final Judgment" ซึ่งการชกครั้งนี้ศิริมงคลต้องประสบปัญหาการลดน้ำหนักตัวเป็นอย่างมาก ถึงวันชกสภาพร่างกายซูบซีด แก้มตอบ ตากลวงลึกโบ๋ แต่ศิริมงคลก็ยังอดทนกัดฟันแลกหมัดกับทะสึโยะชิและเกือบน็อกทะสึโยะชิได้หลายครั้ง แต่ทะสึโยะชิซึ่งสภาพร่างกายดีกว่าก็เป็นฝ่ายเอาชนะน็อกศิริมงคลไปได้ในยกที่ 7 จากนั้นจึงป้องกันตำแหน่งครั้งแรกชนะ ราฟาเอล โซซ่า นักมวยชาวเม็กซิกัน แล้วป้องกันครั้งที่สองไปอย่างไม่ประทับใจเพราะเป็นฝ่ายชนะแตกยอดมวยชาวอเมริกัน พอล อยาล่า ไปอย่างน่ากังขา ก่อนที่จะมาเสียแชมป์ให้ วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น ในปลายปี พ.ศ. 2541 ในการป้องกันครั้งที่สาม
ต่อจากนั้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2542 ได้ชกแก้มืออีกครั้งกับ วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น โดยเรียกศึกนี้ว่า "Final Chapter" เพราะพ่อของทะสึโยะชิเพิ่งจะเสียชีวิตไปก่อนการชกไม่นาน โดยทะสึโยะชิประกาศสู้ตาย ยอมตายไม่ยอมแพ้ และไม่ว่าชนะหรือแพ้จะเป็นไฟท์สุดท้ายของเขา เป็นที่น่าสังเกตว่า ในการชกครั้งนี้ทะสึโยะชิสวมกางเกงและรองเท้าสีน้ำเงิน ผิดแผกไปจากการชกครั้งก่อน ๆ ที่จะสวมกางเกงและรองเท้าสีขาวล้วนมาโดยตลอด
หลังจากแพ้วีระพลและแขวนนวมไปพักใหญ่ โจะอิชิโร่ ทะสึโยะชิ ก็เรียก แสน ส.เพลินจิต มาชกอุ่นเครื่อง แล้วต่อยหมัดชุดอัดแสนอยู่ข้างเดียว โดยที่หมัดของแสนทำอะไรทะสึโยะชิไม่ได้เลย โดนชกอยู่ข้างเดียวจนยก 6 กรรมการก็จับแสนแพ้ไป ต่อมา ทะสึโยะชิในวัย 38 ปี ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นชกในญี่ปุ่น ได้มาขึ้นชกมวยสากลที่เวทีราชดำเนิน ชนะน็อค พลังชัย ชูวัฒนะ ยก 2 และต่อมาในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2552 ทะสึโยะชิได้เดินทางมาชกที่เมืองไทยอีกครั้ง ณ เวทีมวยราชดำเนิน โดยพบกับ ซาไก จ๊อกกี้ยิม ซึ่งปรากฏว่าไฟท์นี้เกิดการพลิกความคาดหมาย เนื่องจากทะสึโยะชิ ถูกหมัดชุดและหมัดเหวี่ยงของซาไก แพ้น็อกอย่างสิ้นสภาพไปในยกที่ 7[1] [2]
เกียรติประวัติ [แก้]
- แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC
- ชิง 19 กันยายน 2534 ชนะคะแนนโดยเทคนิค เกรก ริชาร์ดสัน ที่ ญี่ปุ่น
- เสียแชมป์ 17 กันยายน 2535 แพ้น็อค วิคเตอร์ ราบานาเลส ยก 9 ที่ ญี่ปุ่น
- แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC
- ชิง 22 กรกฎาคม 2536 ชนะคะแนน วิคเตอร์ ราบานาเลส ที่ ญี่ปุ่น
- เสียแชมป์ 4 ธันวาคม 2537 แพ้คะแนน ยาสุเอะ ยากูชิจิ ที่ ญี่ปุ่น
- แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC
- ชิง 22 พฤศจิกายน 2540 ชนะน็อค ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
- ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 8 มีนาคม 2541 ชนะคะแนน โฮเซ่ ราฟาเอล โซซ่า ที่ ญี่ปุ่น
- ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 23 สิงหาคม 2541 ชนะคะแนนโดยเทคนิค พอล อยาลา ที่ ญี่ปุ่น
- เสียแชมป์ 29 ธันวาคม 2541 แพ้น็อค วีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
- เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
- ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 3 มีนาคม 2539 แพ้น็อค ดาเนียล ซาราโกซา ยก 11 ที่ ญี่ปุ่น
- ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 14 เมษายน 2540 แพ้คะแนน ดาเนียล ซาราโกซา ที่ ญี่ปุ่น
- ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC เมื่อ 29 สิงหาคม 2542 แพ้น็อค วีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 7ที่ ญี่ปุ่น
อ้างอิง [แก้]
- สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
