แมนนี่ ปาเกียว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แมนนี่ ปาเกียว
Manny Pacman Pacquiao 2.jpg
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อจริง เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว
ฉายา Pac Man, The Destroyer
วันเกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 (35 ปี)
สถานที่เกิด ฟิลิปปินส์ เมืองบูคิดนอน ฟิลิปปินส์
ส่วนสูง 170 เซนติเมตร
รุ่น ฟลายเวท
ซูเปอร์แบนตั้มเวท
ซูเปอร์เฟเธอร์เวท
ไลท์เวท
เวลเตอร์เวท
ไลท์เวลเตอร์เวท
ซูเปอร์เวลเตอร์เวท
ค่ายมวย ท้อปแรงค์โปรโมชั่น
ผู้จัดการ ไมเคิล คอนซ์
ผู้ฝึกสอน เฟรดดี โรช
สถิติ
ชก 62
ชนะ 56
ชนะน็อก 38
แพ้ 5 (แพ้น็อก 3)
เสมอ 2
ปาเกียว กับ เฟรดดี โรช เทรนเนอร์

แมนนี่ ปาเกียว (อังกฤษ: Manny Pacquiao) นักมวยสากลและนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่ เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao)

ประวัติ[แก้]

แมนนี่ ปาเกียว เกิดในครอบครัวที่ยากจนมากในเมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]

แมนนี่ ปาเกียว ถือเป็นนักมวยฟิลิปปินส์ที่ไม่เหมือนกับนักมวยฟิลิปปินส์รายอื่น ๆ ด้วยเป็นมวยทรหด หมัดหนักทั้งซ้ายและขวา จิตใจห้าวหาญไม่กลัวใคร และสภาพร่างกายแข็งแกร่ง โดยปาเกียวสามารถเอาชนะนักมวยไทยที่มีฝีมือเก่งกาจได้ถึง 2 คน คือ โชคชัย โชควิวัฒน์ และ ฉัตรชัย อีลิทยิม โดยเฉพาะฉัตรชัย เป็นการเอาชนะน็อกไปโดยไม่มีใครคาดคิดมาก่อนด้วย ในประเทศไทย และยังเป็นผู้แย่งตำแหน่งแชมป์โลกไปจากฉัตรชัย ถือเป็นแชมป์โลกครั้งแรกของปาเกียว อย่างไรก็ตาม ปาเกียวก็เสียตำแหน่งแชมป์ดังกล่าวคืนให้กับนักมวยชาวไทย ด้วยการแพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ซึ่งเม็ดเงินเป็นนักมวยเพียงหนึ่งในห้าคนที่สามารถเอาชนะปาเกียวได้ และเป็นเพียงหนึ่งในสามคนเท่านั้นที่สามารถน็อคปาเกียวลงได้

หลังจากนั้นปาเกียวก็ได้เดินทางไปชกมวยและใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา

ปัจจุบัน[แก้]

ปัจจุบัน แมนนี่ ปาเกียว กลายเป็นนักมวยระดับโลก และเป็นนักมวยชาวเอเชียรายแรกที่ได้ครองแชมป์โลกถึง 8 รุ่น นับว่าเป็นแชมป์โลกชาวเอเชียคนแรกที่ทำได้ถึงเช่นนี้ เพราะโดยปกติจะไม่มีโอกาสของนักมวยชาวเอเชียถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังได้รับการจัดอันดับว่าเป็นนักมวยที่ดีที่สุดในโลกปอนด์ต่อปอนด์ มักได้รับการติดต่อให้ไปชกที่สหรัฐอเมริกาบ่อย ๆ มีค่าตัวไม่ต่ำกว่า 30 ล้านบาท เคยปะทะฝีมือกับยอดนักมวยระดับโลกมาแล้วหลายคน ซ้ำยังเอาชนะได้อีกต่างหาก เช่น มาร์โก อันโตนิโอ บาร์เรร่า, อีริค โมราเลส, ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, ริคกี้ ฮัตตัน, อันโตนิโอ มาร์การิโต เป็นต้น จนได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนักกีฬาชาวฟิลิปปินส์ที่ชาวโลกรู้จักดีที่สุด และเป็นหนึ่งในชาวฟิลิปปินส์ที่ชาวโลกรู้จักดีที่สุดเทียบเท่าประธานาธิบดีกลอเรีย อาร์โรโย เลยทีเดียว นอกจากนี้ ปาเกียวยังได้รับเกียรติให้เป็นผู้เชิญธงชาติฟิลิปปินส์ ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน แม้ว่าตัวปาเกียวเองจะไม่ได้ร่วมการแข่งขันด้วยก็ตาม

ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ปาเกียวขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวตของ องค์กรมวยโลก (WBO) กับ มิเกล ค็อตโต้ นักมวยชาวเปอร์โตริโก การชกเป็นไปอย่างดุเดือดโดย ปาเกียว สามารถส่ง ค็อตโต้ ลงไปนอนให้กรรมการนับ 8 ได้ในยกที่ 2 และ 3 และหลังจากนั้นปาเกียวก็เป็นไล่ชก ค็อตโต้ อยู่ฝ่ายเดียวจนกรรมการยุติการชกในยกที่ 12 ทำให้ ปาเกียวสามารถคว้าเข็มขัดแชมป์โลกเส้นที่ 7 มาครองได้สำเร็จ และนับเป็นนักมวยคนแรกของโลกที่ได้แชมป์โลกมากถึง 8 รุ่น และถือว่าเป็นนักมวยอันดับหนึ่งของโลกเมื่อเทียบกันแล้วปอนด์ต่อปอนด์ในยุคปัจจุบัน

ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ปาเกียวขึ้นชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกร่นเวลเตอร์เวทของ WBO โดยพบกับ ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ นักมวยชาวเม็กซิกันที่เคยพบกันมาก่อนหน้นี้แล้วถึง 3 ครั้ง แม้ปาเกียวจะเป็นฝ่ายที่เอาชนะไปได้ก่อนหน้าถึง 2 ครั้ง และเสมอหนึ่งครั้ง แต่ฝ่ายมาร์เกวซอ้างว่าตนเองต่างหากที่สมควรเป็นผู้ชนะ สำหรับผลการชกในครั้งนี้ ปรากฏว่าปาเกียวเป็นฝ่ายเดินเข้าหามาร์เกวซ แต่ถูกมาร์เกวซดักสวนกลับไปได้หลายครั้ง จนหมด 12 ยก สภาพการณ์น่าจะเป็นมาร์เกวซเป็นผู้ชนะคะแนน แต่เมื่อมีการประกาศคะแนนออกมาแล้ว ปรากฏว่ากรรมการทั้ง 3 ท่าน ให้มาร์เกวซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ คือ 114-114 ,115-113 และ 116-112 ค้านสายตาแฟนมวยในสนามและทั่วโลกที่นั่งชมการถ่ายทอดผ่านหน้าจอโทรทัศน์เป็นอย่างมาก[2]

ต่อมา ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ต่อ ทิโมธี แบรดลีย์ นักมวยผิวสีชาวอเมริกัน อดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท ที่ทำน้ำหนักขึ้นมา และไม่เคยแพ้ใคร ด้วยคะแนน 113-115 ทั้ง 3 เสียง เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2555[3]

จากนั้น ในวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน ปาเกียวเปิดโอกาสให้มาร์เกวซชกล้างตาอีกรอบเป็นครั้งที่ 4 ปรากฏว่าปาเกียวเป็นฝ่ายโดนมาร์เกวซที่อยู่ในวัย 39 ปีแล้ว ชกลงไปนับ 8 ก่อนในยกที่ 4 จากนั้นปาเกียวได้นับ 8 คืนมาในยกที่ 5 และสามารถเรียกเลือดจากดั้งจมูกของมาร์เกวซได้ แต่ในปลายยกที่ 6 ปาเกียวขณะโถมตัวบุกเข้ามา โดนหมัดขวาสวนของมาร์เกวซเข้าเต็มคาง หน้าคว่ำลงไปนอนกับพื้นเวทีอย่างหมดสภาพ กรรมการยุติการชกทันที ทำให้ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกนี้ ด้วยเวลา 02.59 นาที ทำให้มาร์เกวซเอาชนะปาเกียวได้เป็นครั้งแรกในการชกของทั้งคู่ซึ่งในครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 โดยถือว่าเป็นชัยชนะที่เด็ดขาดของมาร์เกวซ ขณะที่ปาเกียวนับเป็นการแพ้ติดต่อกันถึง 2 ครั้ง[4]

ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2557 ปาเกียวได้มีโอกาสพบกับแบรดลีย์อีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ปาเกียวมีความมุ่งมั่นมากที่จะเอาชนะแบรดลีย์ให้ได้ ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ว่า ปาเกียวในขณะนี้ไม่ใช่ปาเกียวคนเดิมอีกแล้ว เพราะทั้งน้ำหนักหมัด และจังหวะความเร็วที่เคยเป็นจุดเด่น ก็ลดลงเป็นอย่างมาก ผลการชกปรากฏว่า ปาเกียวเป็นฝ่ายชนะคะแนนแบบเป็นเอกฉันท์ต่อแบรดลีย์ด้วยคะแนน 118-110, 116-112 และ 116-112 ทำให้ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง[5] [6]

ชีวิตส่วนตัว[แก้]

ปาเกียวนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโปรแตสแตนท์ ซึ่งเดิมเคยนับถือนิกายโรมันคาทอลิคมาก่อน[7] ชีวิตครอบครัว ปาเกียวสมรสกับจินกี้ จาโมร่า เมื่อปี พ.ศ. 2541 ขณะที่จินกี้อายุได้ 18 ปี ปาเกียวอายุ 19 ปี ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 4 คน ปาเกียวเป็นนักมวยที่ไว้ผมยาวกว่านักมวยทั่วไป โดยเจ้าตัวให้เหตุผลว่าเนื่องจากชื่นชอบบรูซ ลี จึงไว้เลียนแบบ[1]

การเมือง[แก้]

ในปี พ.ศ. 2550 แมนนี่ ปาเกียวได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกในระดับเทศบาลของกรุงมะนิลา แต่ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อพ่ายแพ้ต่อคู่แข่งไปแบบขาดลอย[1]

ต่อมาในกลางปี พ.ศ. 2553 ปาเกียวได้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดซารังกานี ในการเลือกตั้งทั่วไป และได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนที่ขาดลอยจากคู่แข่งเป็นอย่างมาก[8] ซึ่งปาเกียวมีความสนใจในการเมืองมานานแล้ว และยังเปรยหลายครั้งว่า หากได้เล่นการเมืองและได้รับเลือกตั้งอาจจะแขวนนวมเนื่องจากครอบครัวต้องการให้เลิกชกมวย[9] และก่อนหน้านั้นก็เคยได้เดินทางมาประเทศไทย เข้าพบ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีของไทยที่ทำเนียบรัฐบาลอีกด้วย[10]

เกียรติประวัติ[แก้]

  • แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท (2540 – 2541)
  • แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC (2541 – 2542)
  • แชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC (2542 – 2544)
    • ชิง 18 ธันวาคม 2542 ชนะน็อค เรนันโต จามิลี ยก 2 ที่ มะนิลา
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 มีนาคม 2543 ชนะน็อค อาร์เนล บาโรติลโล ยก 4 ที่ มะนิลา
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 28 มิถุนายน 2543 ชนะน็อค แช เซืองโคน ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 14 ตุลาคม 2543 ชนะน็อค นาเดล ฮุสเซน ยก 10 ที่ ฟิลิปปินส์
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 24 กุมภาพันธ์ 2544 ชนะน็อค เท็ตสุโตรา เซนริมา ยก 5 ที่ ฟิลิปปินส์
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 28 เมษายน 2544 ชนะน็อค เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์
  • แชมป์โลกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท IBF (2544 – 2546)
    • ชิง 23 มิถุนายน 2544 ชนะน็อค เลห์โลโฮโนโล เลดวาบา ยก 6 ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 10 พฤศจิกายน 2544 เสมอแบบเทคนิเกิ้ล ยก 6 อะกาปิโต ซานเชซ ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 8 สิงหาคม 2545 ชนะน็อค จอร์จ เอลิเวอร์ จูลิโอ ยก 2 ที่สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 26 ตุลาคม 2545 ชนะน็อค ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 26 กรกฎาคม 2546 ชนะน็อค เอมมานูเอล ลูเซอโร ยก 3 ที่ สหรัฐ
  • แชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC (2548 – 2550)
    • ชิง 10 กันยายน 2548 ชนะน็อค เฮกเตอร์ เวลาเควซ ยก 6 ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 21 มกราคม 2549 ชนะน็อค อีริค โมราเลส ยก 10 ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 2 กรกฎาคม 2549 ชนะคะแนน ออสการ์ ลาริออส ที่ ฟิลิปปินส์
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 18 พฤศจิกายน 2549 ชนะน็อค อีริค โมราเลส ยก 3 ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 14 เมษายน 2550 ชนะน็อค จอร์จ โซลิซ ยก 8 ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 6 ตุลาคม 2550 ชนะคะแนน มาร์โก อันโตนิโอ บาร์เรร่า ที่ สหรัฐ
  • แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC (2551)
    • ชิง 15 มีนาคม 2551 ชนะคะแนน ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ ที่ สหรัฐ
    • ชิง 28 มิถุนายน 2551 ชนะน็อกยก 9 เดวิด ดิแอซ ที่ สหรัฐ
  • แชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท IBO (2552)
    • 3 พฤษภาคม 2552 ชนะน็อกยก 2 ริคกี้ ฮัตตัน ที่ สหรัฐ
    • แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC (2551)
  • แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBO (2552)
  • แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBO (ครั้งที่ 2; 2557)
    • ชิง 13 เมษายน 2557 ชนะคะแนน ทิโมธี แบรดลีย์ ที่ เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา
  • แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวท WBC (2553)
    • 14 พฤศจิกายน 2553 ชนะคะแนน อันโตนิโอ มาร์การิโต ที่คาวบอยสเตเดียม เท็กซัส สหรัฐอเมริกา
  • เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
    • ชิงแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท WBA และ IBF 8 พฤษภาคม 2547 เสมอกับ ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ ที่ สหรัฐ
    • ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC 19 มีนาคม 2548 แพ้คะแนน อีริค โมราเลส ที่ สหรัฐ
  • ชกนัดพิเศษในรุ่นเวลเตอร์เวท
  • แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวทของ WBO 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ชนะคะแนน ฮวน มานูเอล มาเกวซ ที่สหรัฐอเมริกา[11]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 สารคดีพิเศษประวัติ แมนนี่ ปาเกียว ทางช่อง 7: วันศุกร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
  2. ค้านสายตา!มาร์เกซไล่ถลุงปาเกียว12ยกแต่แพ้คะแนน จากสนุกดอตคอม
  3. "แบร็ดลีย์" ทำช็อก!! แย่งเข็มขัดจาก "ปาเกียว" จากผู้จัดการออนไลน์
  4. Juan Manuel Marquez knocks out Manny Pacquiao in sixth round (อังกฤษ)
  5. "“ปาเกียว-แบร็ดลีย์” ภาค 2 / ลักษมณ์ นันทิวัชรินทร์". ผู้จัดการออนไลน์. 8 April 2014. สืบค้นเมื่อ 13 April 2014. 
  6. "Presented by PlayStation... Manny Pacquiao wins by Unanimous Decision. Scores: 116-112 (x2), 118-110.". Top Rank Boxing. 13 April 2014. สืบค้นเมื่อ 13 April 2014. 
  7. แม่ 'ปาเกียว' ชี้ลูกชายโดนน็อก เพราะเปลี่ยนนิกาย จากไทยรัฐ
  8. แมนนี่ ปาเกียว นักมวยชื่อดัง กลายเป็นส.ส.ตากาล็อก
  9. ช็อก!ปาเกียวอาจแขวนนวม เหตุแม่รบเร้าให้เลิกมานาน
  10. "ปาเกียว"เข้าพบอภิสิทธิ์มอบนวม-เข็มขัด
  11. ผลการชกและวิดีโอ ปาเกียว Vs มาเกวซ ครั้งที่ 3


แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

ก่อนหน้า แมนนี่ ปาเกียว ถัดไป
ฉัตรชัย อีลิทยิม 2leftarrow.png แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC
4 ธันวาคม 2541 – 17 กันยายน 2542

2rightarrow.png เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม
เลห์โลโฮโนโล เลดวาบา 2leftarrow.png แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท IBF
23 มิถุนายน 2544 – 26 กรกฎาคม 2546

2rightarrow.png อิสราเอล วาสเควซ
ฮวน มานวยล์ มาร์เกซ 2leftarrow.png แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC
15 มีนาคม 2551 – 16 กรกฎาคม 2551

2rightarrow.png ฮุมเบอร์โต้ โซโต
เดวิด ดิแอซ 2leftarrow.png แชมป์โลกรุ่นไลท์เวท WBC
28 มิถุนายน 2551 – 24 กุมภาพันธ์ 2552

2rightarrow.png เอ็ดวิน เวโลโร่
ริคกี้ ฮัตตัน 2leftarrow.png แชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท IBO
2 พฤษภาคม 2552 – 15 มกราคม 2553

2rightarrow.png คริส แวน เฮอร์เดน
ทิโมธี แบรดลีย์ 2leftarrow.png แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBO
13 เมษายน 2557

2rightarrow.png ยังเป็นแชมป์อยู่