แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010)
Bragging Rights (2010)
โปสเตอร์หรือสัญลักษณ์ของ แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010).
Promotional poster featuring various WWE Superstars
เพลงประจำ "It's Your Last Shot" by Politics and Assassins[1]
ข้อมูล
สมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
วันที่ 24 ตุลาคม 2010
ผู้ชม 9,000 คน[2]
สถานที่ ทาร์เก็ท เซ็นเตอร์
เมือง มินนีแอโพลิส, รัฐมินนิโซตา
ลำดับเหตุการณ์เพย์-เพอร์-วิว
เฮลล์อินเอเซลล์ (2010) แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (2010)
ลำดับเหตุการณ์แบรกกิ้ง ไรท์ส
แบรกกิ้ง ไรท์ส (2009) แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) TBA

แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) เป็นรายการ เพย์-เพอร์-วิว ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ที่ มินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา โดยมีแมทช์การปล้ำปะทะกันทั้ง 2 ค่าย ระหว่าง รอว์ และ สแมคดาวน์ ในแมทช์แทคทีม 14 คน แบบคัดออก ทีมไหนถูกกำจัดออกไปหมดก่อนทีมนั้นเป็นฝ่ายแพ้ และยังมีแมทช์การปล้ำชิงแชมป์ต่างๆ ได้แก่ แชมป์ WWE, แชมป์โลกเฮฟวี่เวท, แชมป์ดีวาส์ และ แชมป์แทคทีม WWE

เบื้องหลัง[แก้]

ด้านของ แดเนียล ไบรอัน และ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ซึ่ง แดเนียล ไบรอัน เจ้าของ แชมป์ยูเอส ได้ท้า ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ เจ้าของ แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล เจอกัน ในศึก แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) และ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ก็รับคำท่า ด้านของ เวด บาร์เร็ตต์ และ จอห์น ซีนา ซึ่งในศึก เฮลล์อินเอเซลล์ (2010) เวด บาร์เร็ตต์ ได้เจอกับ จอห์น ซีนา โดยถ้า จอห์น ซีนา ชนะ เดอะเน็กซัส ต้องแตกทีมกันไปแต่ถ้า เวด บาร์เร็ตต์ ชนะ จอห์น ซีนา จะต้องเข้ากลุ่มเดอะเน็กซัส ในระหว่างการปล้ำ ก็ถูก ไมเคิล แมคกิลลิคัตตี และ ฮัสกี้ แฮร์ริส จากรายการ ดับเบิลยูดับเบิลยูอีเอ็นเอ็กซ์ที รูกี้ ซีซั่น 2 เข้ามาก่อกวนการปล้ำ และเล่นงาน จอห์น ซีนา ทำให้ เวด บาร์เร็ตต์ เป็นฝ่ายเอาชนะ จอห์น ซีนา มาได้ และทำให้ จอห์น ซีนา ต้องเข้ามาร่วมเป็นสมาชิกของกลุ่มเดอะเน็กซัส ไปในที่สุด หลังจากนั้นในศึกรอว์ ที่ผ่านมาได้มีการคัดเลือกนักมวยปล้ำในแมทช์แบทเทิลรอยัล 20 คน เพื่อหาผู้ท่าชิงอันดับ 1 ที่จะไปชิงแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน ในศึก แบรกกิ้ง ไรท์ส ผลปรากฏว่า เวด บาร์เร็ตต์ ชนะและเป็นผู้ท่าชิงอันดับ 1 ที่จะไปชิงแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน ในศึก แบรกกิ้ง ไรท์ส ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์ WWE โดยมี จอห์น ซีนา ยืนอยู่ข้างเวที

ผลการแข่งขัน[แก้]

# ผลการปล้ำ แมทช์การปล้ำ เวลา[3]
ก่อนเริ่มรายการ มอนเทล วอนเทเวียส พอร์เตอร์ ชนะ ชาโว่ เกอร์เรโร่[4] แมทช์การปล้ำเดี่ยว N/A
1 แดเนียล ไบรอัน ชนะ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ (พร้อมด้วย วิคกี เกอร์เรโร)[5] แมทช์การปล้ำแชมป์ชนแชมป์ 16:14
2 เดอะเน็กซัส (เดวิด โอทังก้า และ จอห์น ซีนา) ชนะ โคดี โรดส์ และ ดรูว์ แมคอินไตย์ (c)[6] แมทช์การปล้ำแทคทีม เพื่อชิงแชมป์แทคทีม WWE 06:29
3 เท็ด ดิบิอาซี (พร้อมด้วย มารีส) ชนะ โกลดัสต์ (พร้อมด้วย อักซานา)[7] แมทช์การปล้ำเดี่ยว 07:29
4 เลย์ลา (c) (พร้อมด้วย มิเชล แมคคูล) ชนะ นาตาเลีย[8] แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ดีวาส์ 04:45
5 เคน (c) (พร้อมด้วย พอล แบเรอร์) ชนะ ดิอันเดอร์เทเกอร์[9] แมทช์การปล้ำฝังทั้งเป็น เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท 16:59
6 ทีม สแมคดาวน์ (บิ๊กโชว์ (กัปตันทีม), เรย์ มิสเตริโอ, เอดจ์, แจ๊ค สแวกเกอร์, อัลเบร์โต เดล รีโอ, ไทเลอร์ เร็กส์ และ โคฟี คิงส์ตัน) (พร้อมด้วย ฮอร์นสวอเกอร์) ชนะ ทีม รอว์ (เดอะ มิซ (กัปตันทีม), ซีเอ็ม พังก์, เชมัส, อาร์-ทรูธ, จอห์น มอร์ริสัน, ซานติโน่ มาเรลล่า, และ อีเซเคียล แจ็คสัน) (พร้อมด้วย อเล็กซ์ ไรลีย์)[10] แมทช์การปล้ำแทคทีมคัดออก 14 คน 27:45
7 เวด บาร์เร็ตต์ (พร้อมด้วย จอห์น ซีนา) ชนะฟาล์ว แรนดี ออร์ตัน (c)[11] แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ WWE 14:34
(c) – หมายความว่าเป็นแชมป์อยู่ในขณะนั้น
แมทช์การปล้ำแทคทีมคัดออก 14 คน[3]
Elimination Wrestler Team Eliminated by Elimination Move Time[3]
1 Santino Marella Raw Tyler Reks Burning Hammer 02:38
2 Kofi Kingston SmackDown Sheamus High Cross 06:52
3 Jack Swagger SmackDown John Morrison Starship Pain 13:07
4 Tyler Reks SmackDown Sheamus Brogue Kick 14:32
5 Big Show SmackDown N/A Counted Out 15:29
6 Sheamus Raw N/A Counted Out 15:29
7 R-Truth Raw Edge Spear 16:42
8 John Morrison Raw Edge Spear 17:09
9 Alberto Del Rio SmackDown CM Punk Back Slide 18:05
10 CM Punk Raw Rey Mysterio 619 followed by a Slingshot Splash 24:07
11 Ezekiel Jackson Raw Rey Mysterio 619 followed by a botched Springboard Splash 26:16
12 The Miz Raw Edge Spear 27:45
Winner: Team Smackdown (Edge and Rey Mysterio)

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Official Bragging Rights theme". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-08-19. 
  2. Martin, Adam. "Recent WWE attendance figures (10/23 and 10/24)". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 2010-10-28. 
  3. 3.0 3.1 3.2 Caldwell, James (2010-10-24). "Caldwell's WWE Bragging Rights PPV Results 10/24: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Orton vs. Barrett, Kane vs. Taker, Raw vs. Smackdown". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2010-10-26. 
  4. "Second Live Report From WWE Bragging Rights PPV". PWInsider.com. สืบค้นเมื่อ 2010-10-25. 
  5. "Results:Bryan saved by Lebell". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 
  6. "Results:The "Nex" Champ is here!". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 
  7. "Results:Million Dollar cry-baby". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 
  8. "Results:'Nat' a chance". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 
  9. "Results:Burying The Deadman". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 
  10. "Results:Team blue brags again". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 
  11. "Results:Not quite in the "brag," Wade". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]