แต้จิ๋ว (เมือง)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สำหรับสำเนียงภาษาจีน ดูที่ สำเนียงแต้จิ๋ว

แต้จิ๋ว
ChinaGuangdongChaozhou.png
ชื่อเรียก
อักษรไทย แต้จิ๋ว
ภาษาจีน
- อักษรจีน 潮州市
- พินอิน Cháozhōu
Diê5 ziu1 (ภาษาแต้จิ๋ว)
อักษรโรมัน Chaozhou, Teochew
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง มณฑลกวางตุ้ง
ปีสถาปนา
ประเภทเขตปกครอง เมืองระดับจังหวัด
เลขาฯเขตปกครอง แห่งCPC Lok Vunzhi (骆文智)
ผู้ว่าการ Tong Sitkun (汤锡坤)
พื้นที่ 3,614 ตร.กม.
(1,395.4 ตร. ไมล์)
- ความสูงที่ตั้ง 0 - 1,497.5 เมตร
ประชากร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2549)
- เขตเมือง 668,600
- ปริมณฑล 2,533,700
ชาติพันธุ์หลัก ฮั่น
จำนวนเมือง/อำเภอ 4
จำนวนตำบล 43
เว็บไซต์ www.chaozhou.gov.cn
Zhongwen.svg บทความนี้มีอักษรจีนปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลได้อย่างถูกต้อง

แต้จิ๋ว (จีน: 潮州) เป็นเมืองซึ่งตั้งอยู่ติดกับซัวเท้าทางทิศใต้ (หรือที่คนไทยรู้จักในนามซัวเถา 汕頭市) จรดเมืองกิ๊กเอี๊ยทางตะวันตกเฉียงใต้ (หรือ เจียหยางในภาษาจีนกลาง) จรดเมืองเหมยโจวทางตะวันตกเฉียงเหนือ และจรดมณฑลฝูเจี้ยน (หรือมณฑลฮกเกี้ยนในภาษาไทย) ทางทิศตะวันออก และจรดทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และแต้จิ๋วก็เป็นภาษาจีนที่ใช้ในกลุ่มของคนจีนแต้จิ๋ว หรือสำเนียงแต้จิ๋ว

เขตการปกครอง[แก้]

เขตเมืองเอก (อังกฤษ: prefecture-level city) แห่งแต้จิ๋ว มีอำนาจปกครองครอบคลุม 4 อำเภอ - 2 อำเภอ (อังกฤษ: districts) และ 2 กิ่งอำเภอ (อังกฤษ: counties) ได้แก่

สภาพทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ[แก้]

แต้จิ๋วตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกสุดของมณฑลกวางตุ้ง และตั้งอยู่ทางทิศเหนือของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหาน (韩江) ซึ่งไหลผ่านกลางเมือง

ประวัติศาสตร์[แก้]

ในปี 214 ก่อนคริสตกาลซึ่งตรงกับสมัยราชวงศ์ฉิน แต้จิ๋วเป็นเพียงพื้นที่ที่ยังปราศจากการพัฒนาและตั้งชื่อเรียก และเป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองหนานไห่(南海郡)ล่วงมาถึงสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก ได้มีการก่อตั้งเขตไห่หยาง (海陽縣) ขึ้น แต้จิ๋วจึงได้เป็นเมืองซึ่งขึ้นกับเขตการปกครองตงกวัน (東官郡)

เมื่อปี พ.ศ. 956 (ค.ศ.413) เขตการปกครองตงกวันได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตการปกครองอี้อัน (義安郡) หรือหงี่อังในภาษาแต้จิ๋ว และในต้นรัชสมัยของราชวงศ์สุย ปี พ.ศ. 1133 (ค.ศ. 590) ก็ได้เปลี่ยนมาเป็นเขตเมืองเอกชื่อว่า สวินโจว (循州) และต่อมาในปี พ.ศ. 2457 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนได้รวมเขตเฉาและสวินเข้าด้วยกัน ให้ชื่อว่าเขตเฉาสวิน

ในช่วงระยะเวลาสั้นสมัยราชวงศ์สุยและต้นราชวงศ์ถัง เขตไห่อยางเคยถูกเรียกว่าอี้อันด้วย ชื่อเขตนี้ยังคงเป็นไห่หยางจนกระทั่งปี พ.ศ. 2457 จึงได้ถูกเปลี่ยนเป็นเฉาอันเพื่อป้องกันไม่ให้สับสนกับเขตไห่หยางในมณฑลชานตง

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 23°40′N 116°38′E / 23.67°N 116.63°E / 23.67; 116.63