แจ็ก วิลเชียร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แจ็ก วิลเชียร์
Jack Wilshere 2009 cropped.jpg
วิลเชียร์ในนัดกระชับมิตรกับทีมบาร์เนต ในปี ค.ศ. 2009
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม Jack Andrew Garry Wilshere[1][2]
เกิด 1 มกราคม ค.ศ. 1992 (22 ปี)
เกิดที่ Stevenage England
สูง 1.73 ม. (5 ฟุต 8 นิ้ว)[3]
ตำแหน่ง Midfielder
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน Arsenal
หมายเลข 10
ชุดเยาวชน
2001 Luton Town
2001–2008 Arsenal
ชุดใหญ่*
ปี ทีม ลงเล่น (ประตู)
2008– Arsenal 89 (5)
2009–2010 Bolton Wanderers (loan) 14 (1)
ทีมชาติ
2006–2007 England U16 2 (0)
2007–2009 England U17 10 (1)
2009– England U19 1 (0)
2009– England U21 7 (0)
2010– England 22 (0)
* จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 02:55, 3 April 2011 (UTC).

† ลงเล่น (ประตู)

‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูให้ทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 02:55, 3 April 2011 (UTC)

แจ็ก แอนดรูว์ แกร์รี วิลเชียร์ (อังกฤษ: Jack Andrew Garry Wilshere) เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1992 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ซึ่งเขาถือเป็นผลงานของการฝึกสอนของสถาบันสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล เขาเล่นในตำแหน่งกองกลางและยังร่วมเล่นกับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ

ชีวิตช่วงแรก[แก้]

วิลเชียร์เกิดที่เมืองสตีเวนิจ ฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ ปัจจุบันอยู่ที่เมือง ฮิตชิน ฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ เขาเติบโตขึ้นที่เมืองฮิตชิน เข้าเรียนโรงเรียนประถมที่ไวต์ฮิล และโรงเรียนเดอะไพรออรี[4] เขาเป็นกัปตันทีมฟุตบอลของเดอะไพรออรี ในชัยชนะเคาน์ตีคัปและดิสทริกคัป ตั้งแต่ชั้นเกรด 7 ถึง เกรด 10 (ราว ม.1-5) และยังเล่นกับฟุตบอลทีมชาติอายุไม่เกิน 15 ปี ตั้งแต่ชั้นเกรด 8 (ม.2) โดยร่วมเล่นกับเจค อาร์เจนต์-มาร์ตินและแจ็ก ลีฟส์ แห่งเลย์ตันโอเรียนต์

ระดับอาชีพ[แก้]

ทีมเยาวชนและทีมสำรอง[แก้]

วิลเชียร์ได้เข้าร่วมกับสถาบันสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2001 ขณะที่อายุได้ 9 ปี หลังจากที่เข้ร่วมเล่นกับสโมสรฟุตบอลลูตันทาวน์เป็นเวลา 2 เดือน[5][6] และเมื่ออายุ 15 ปี เขาเป็นกัปตันทีมอายุไม่เกิน 16 ปี และยังเล่นบางนัดในทีมอายุไม่เกิน 18 ปี ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2007 วิลเชียร์เป็นส่วนหนึ่งของทีมชนะเลิศแชมเปียนส์ยูทคัป ต่อมาโค้ชของสถาบันสโมสร สตีฟ เบาลด์ ได้ให้เขาเริ่มเล่นกับทีมอายุไม่เกิน 18 ปี ครั้งแรกโดยแข่งกับสโมสรฟุตบอลเชลซี อายุไม่เกิน 18 ปี[7] เขาทำประตูแรกในการแข่งกับสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา อายุไม่เกิน 18 ปี ในชัยชนะ 4–1[8] จากนั้นยิงแฮตทริก ในการแข่งกับสโมสรฟุตบอลวัตฟอร์ตอายุไม่เกิน 18 ปี ได้ทำให้ทีมชนะในแอคาเดมีกรุ๊ปเอ[9] จบฤดูกาลกับทีมอายุไม่เกิน 18 ปี เขาทำประตู 13 ประตู ในการลงแข่งขัน 18 นัด เมื่อเขาอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น[10]

เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 เขาลงแข่งเปิดตัวในฐานะทีมสำรองอาร์เซนอล เมื่ออายุ 16 ปี โดยแข่งกับเรดดิง วิลเชียร์ทำประตูให้กับการแข่งขันที่อาร์เซนอลได้ประตูเดียว สุดท้ายคือผลเสมอ[11] เขาทำประตูในนัดแข่งกับทีมสำรองของเวสต์แฮมในเดือนมีนาคม โดยยิงบอลโค้งเข้าไปในกรอบประตูบน ซึ่งอาร์แซน แวงแกร์ได้จับตามองดูอยู่[12] เขาทำประตู 2 ประตูและช่วยส่งทำประตู 2 ประตู ในการลงแข่งเพียง 3 ครั้งให้กับทีมสำรองในปลายฤดูกาล 2007-08 เขาลงเล่นในทีมชุดอายุไม่เกิน 16 ปี นำชัยชนะในถ้วยอะตาแลนตาคัป และได้ตำแหน่งผู้เล่นแห่งการแข่งขันครั้งนี้ไปด้วย[13] เขามีบทบาทสำคัญในการแข่งขันของอาร์เซนอล ในชุดเอฟเอฟยูทคัป 2009 โดยทำประตูในรอบรองชนะเลิศ[14] และทำให้เขาเป็นผู้เล่นแห่งนัด ในการแข่งขันครั้งแรกกับลิเวอร์พูล เขาช่วยทำประตู 2 ประตูและยังทำประตูได้อีก[15]

วิลเชียร์กำลังอุ่นเครื่อง ก่อนลงแข่งกับ เวสตบรอมมิชอัลเบียน

ฤดูกาล 2008–09[แก้]

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 วิลเชียร์ได้รับเลือกให้เล่นให้ทีมชุดใหญ่ ในนัดกระชับมิตรก่อนเปิดฤดูกาล เขาเล่นเปิดตัวในทีมแรกโดยแข่งกับสโมสรฟุตบอลบาร์เนต ลงแทนที่เฮนรี ลันส์บูรี ในครึ่งหลัง ช่วงส่งลูกให้เจย์ ซิมป์สัน ยิง[16] วิลเชียร์ทำ 2 ประตูแรกในนัดที่อาร์เซนอลชนะ บูร์เกนลันด์ XI ไป 10–2 และอีกครั้งในสองวันต่อมาในนัดกระชับมิตร แข่งกับสตุตการ์ต

ผู้จัดการทีมอาร์เซนอล อาร์แซน แวงแกร์ ให้โอกาสวิลเชียร์ลงแข่งในทีมแรก ในการเป็นผู้เล่นในฤดูกาล 2008–09[17] โดยเขาได้ใส่เสื้อเบอร์ 19 ซึ่งเขาใส่เบอร์นี้มาจนถึง ณ วันนี้[18] เขาลงแข่งครั้งแรกในพรีเมียร์ลีก โดยแข่งกับสโมสรฟุตบอลแบล็กเบิร์นโรเวิร์ส ที่อีวูดพาร์ก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ลงแข่งแทนการเปลี่ยนตัวโรบิน ฟาน เพอร์ซี ในนาทีที่ 84[19] ด้วยอายุ 16 ปี กับอีก 256 วัน ทำให้เขาเป็นผู้เล่นอาร์เซนอลที่อายุน้อยที่สุดในการลงแข่งครั้งแรก โดยสถิติก่อนหน้านี้เป็นของ เซสก์ ฟาเบรกัส[20] หลังจากนั้น 10 วัน เมื่อวันที่ 23 กันยายน วิลเชียร์ทำประตูแรกให้กับอาร์เซนอลในชัยชนะ 6–0 เหนือสโมสรฟุตบอลเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด ในฟุตบอลลีกคัป[21] เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 วิลเชียร์ลงเปลี่ยนตัวแทนในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในนัดเจอกับสโมสรฟุตบอลดีนาโมเคียฟ (Dynamo Kyiv) กลายเป็นผู้เล่นอายุ 16 ปี คนที่ 5 ที่ได้ลงแข่งในแชมเปียนส์ลีก[22] ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 วิลเชียร์เซ็นสัญญาฟุตบอลอาชีพครั้งแรก[23] โดยสัญญาถึงเดือนกรกฎาคม ในปีนั้น[24]

ฤดูกาล 2009–10[แก้]

ในช่วงระหว่างเตรียมตัวสำหรับฤดูกาล 2009–10 วิลเชียร์ทำประตู 2 ครั้งและได้รับรางวัลผู้เล่นแห่งนัดให้กับอาร์เซนอล ในนัดกระชับมิตรในเอมิเรตส์คัป เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2009 เขาลงเล่นกับอาร์เซนอล ในชัยชนะเหนือสโมสรฟุตบอลเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ในลีกคัป 2–0 โดยในนาทีที่ 37 เกิดข้อพิพาทระหว่างเขากับเจโรม โทมัส โดยโทมัสผัสหน้าของวิลเชียร์ และได้รับใบแดงไป[25]

ยืมตัวไปโบลตันวันเดอเริร์ส[แก้]

ในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ได้แข่งในพรีเมียร์ลีก ร่วมกับสโมสรฟุตบอลโบลตันวันเดอเริร์ส ในการยืมตัวไปจนจบฤดูกาล 2009–10[26] เขาลงแข่งในลีกครั้งแรกโดยเป็นทีมเยือน แข่งกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ และทำประตูแรกให้กับโบลตัน เป็นประตูแรกในพรีเมียร์ลีกของเขา และวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2010 ชนะสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด 2–1[27] เขาสร้างความประทับใจให้กับทีมโบลตัน และทางโบลตันพยายามที่จะเซ็นสัญญายืมตัวเขาอีกฤดูกาล แต่ก็ไม่สำเร็จ[28]

ฤดูกาล 2010–11[แก้]

วิลเชียร์ในนัดเจอกับเบอร์มิงแฮมซิตี เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2010

ในฤดูกาล 2010–11 ถือเป็นฤดูกาลแจ้งเกิดของวิลเชียร์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์เริ่มเล่นในนัดพรีเมียร์ลีกครั้งแรกกับอาร์เซนอล โดยพบกับลิเวอร์พูล ที่สนามแอนฟิลด์[29] ในสุดสัปดาห์ถัดมาแข่งกับสโมสรฟุตบอลแบล็กพูล โดยเขาเป็นคนช่วยจ่ายลูกยิงประตู เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ลงการแข่งขันในแชมเปียนส์ลีกครั้งแรก ได้ช่วยจ่ายลูกยิงและมีผลงานการเล่นที่น่าประทับใจ[30] วิลเชียร์ได้เป็นผู้เล่นอาร์เซนอลแห่งเดือนกันยายน ค.ศ. 2010[31] เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ได้ใบแดงครั้งแรกในเกมพรีเมียร์ลีก ในนัดเจอกับสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี จากการปะทะกับนีกอลา ซีกิช[32]

เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ทำประตูแรกในแชมเปียนส์ลีก โดยชิปข้าม อันดรีย์ ปีอาตอฟ (Andriy Pyatov) ที่สนามเอมิเรตส์สเตเดียม ในรอบแบ่งกลุ่มที่เจอกับสโมสรฟุตบอลชาคห์ตาร์โดเนตสค์ ชนะไป 5-1[33] เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ได้เซ็นสัญญาระยะยาวฉบับใหม่[34] เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ทำประตูแรกในพรีเมียร์ลีก ในนัดอาร์เซนอลพบสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา ชนะไป 4–2 วิลเชียร์ได้รับคำชมในผลงานที่แข่งกับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา โดยทีมชนะไป 2-1 ในนัดนี้เขาส่งผ่าน 93.5% โดย 91% เกิดขึ้นใน 1 ใน 3 ส่วนของสนาม ในแดนคู่แข่ง[35][36][37] ผู้จัดการทีมอาร์เซนอลอาร์แซน แวงแกร์ พูดถึงผลงานครั้งนี้ของเขาว่า "โดดเด่น"[38] ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2011 วิลเชียร์ได้รับรางวัลผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีจากสมาคมนักฟุตบอลอาชีพ และยังอยู่ในรายชื่อทีมแห่งปีของฤดูกาล 2011 ของสมาคมนักฟุตบอลอาชีพ ร่วมกับเพื่อนร่วมทีมอื่นของอาร์เซนอล ซาเมียร์ นาสรีและบาการี ซาญา[39]

รูปแบบการเล่น[แก้]

วิลเชียร์เป็นนักฟุตบอล ที่เลื่องชื่อในด้านการส่งผ่านบอล การเลี้ยงลูก วิสัยทัศน์ การเคลื่อนไหวและการเล่นรวมกัน[40][41][42] โอเวน คอยล์ ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลโบลตันวันเดอเริร์ส ในช่วงการยืมตัวอยู่ในโบลตัน ชื่นชมความสามารถเขาว่า "หยุดฝ่ายตรงข้ามที่ครองลูกและสามารถเอามาได้" ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้สูง เขายังได้ถูกเปรียบเทียบกับอดีตนักฟุตบอลอังกฤษ พอล แกสคอยน์ ในด้านคุณลักษณะการเล่นกองกลาง อย่างไรก็ตาม หัวหน้าฝ่ายพัฒนาเยาวชนของอาร์เซนอล เลียม เบรดี กล่าวว่า วิลเชียร์มีปัญหาในการควบคุมอารมณ์ในช่วงต้นของอาชีพ[43]

วิลเชียร์เล่นในหลาย ๆ ตำแหน่ง อย่างเช่น กองกลางตัวรุก ปีก และควบคุมช่องว่างระหว่างกองหลังและกองกลาง เขาเกือบเล่นในทุกตำแหน่งที่ว่านี้ในฤดูกาล 2010-11 แวงแกร์ยังกล่าวว่า "เขาเป็นผู้เล่นที่ทั้งรุกและรับ มากกว่าการเป็นกองกลางเฉย ๆ"

การแข่งขันระหว่างประเทศ[แก้]

วิลเชียร์และบ็อบบี ซาโมรา ในนัดเปิดตัวกับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ ในนัดแข่งกับฟุตบอลทีมชาติฮังการี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010

ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ ได้เลือกวิลเชียร์เพื่อเล่นให้กับทีมชาติ ในช่วงอายุของเขา โดยวิลเชียร์ในขณะที่อายุ 14 ปี ในลงเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ อายุไม่เกิน 16 ปี ในการแข่งวิกตอรีชีลด์ ในปี ค.ศ. 2006 เมื่ออายุ 15 ปี เขาลงเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ อายุไม่เกิน 17 ปี จากนั้นมีชื่อในทีมฟุตบอลชิงแชมป์ยุโรป อายุไม่เกิน 17 ปี ในปี 2009 ลงเล่นใน 2 นัดแรก เป็นตัวหลักในการกดดันในเกมที่ 2 ที่แข่งกับเยอรมนี ก่อนที่จะออกไปหลังจากบาดเจ็บ ทำให้เขาอดลงเล่นในนัดสุดท้าย[44][45] หลังจากการแข่งขันนี้ ทำให้เขาอยู่ในรายชื่อ 10 ดาวรุ่งแห่งการแข่งขันนี้[46]

เขายังได้รับคำชมจากผู้จัดการทีมชาติอังกฤษฟาบีโอ กาเปลโล ที่แสดงให้เห็นว่า เขามีโอกาสที่จะลงเป็นกองกลางในทีมผู้เล่นฟุตบอลโลก 2010[47] แต่ก็พลาดไป เขายังเป็นตัวสำรองในทีมชาติอังกฤษอายุไม่เกิน 21 ปี โดยลงแข่งครั้งแรกในนัดเจอกับเนเธอร์แลนด์[48]

เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2010 เขาถูกเรียกตัวในทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรก ในนัดกระชับมิตร เจอกับฟุตบอลทีมชาติฮังการี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม[49] เขาลงแข่งครั้งแรกในฐานะตัวแทนทีมชาติอังกฤษเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ในนาทีที่ 83 โดยลงแทนสตีเวน เจอร์ราด ในนัดเจอกับฮังการี[50] และทำให้เขาเป็นผู้เล่นทีมชาติอังกฤษที่อายุน้อยที่สุด อันดับ 10[51]

เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เขาลงเป็นตัวจริงลงสนามครั้งแรกให้กับทีมชาติอังกฤษ ในนัดกระชับมิตรเจอกับฟุตบอลทีมชาติเดนมาร์ก เขาสร้างความประทับใจถึงแม้ว่าจะเล่นในตำแหน่งไม่คุ้นเคย กับกองหลัง และได้คำชมจากฟาบีโอ กาเปลโล[52]

สถิติ[แก้]

สโมสร[แก้]

สโมสร ฤดูกาล ลีก เอฟเอคัป ลีกคัป ยูโรป รวม
นัด ประตู ช่วยจ่ายยิงประตู นัด ประตู ช่วยจ่ายยิงประตู นัด ประตู ช่วยจ่ายยิงประตู นัด ประตู ช่วยจ่ายยิงประตู นัด ประตู ช่วยจ่ายยิงประตู
อาร์เซนอล 2008–09 1 0 0 2 0 0 3 1 1 2 0 0 8 1 1
2009–10 1 0 0 1 0 0 2 0 0 3 0 0 7 0 0
โบลตันวันเดอเริร์ส (ยืมตัว) 2009–10 14 1 1 0 0 0 0 0 0 0 0 0 14 1 1
อาร์เซนอล 2010–11 27 1 2 2 0 0 4 0 3 7 1 3 40 2 8
รวม (อาร์เซนอล) 29 1 2 5 0 0 9 1 4 12 1 3 55 3 9
รวมตลอดทั้งอาชีพ 43 2 3 5 0 0 9 1 4 12 1 3 69 4 129
(สถิตินับถึงการแข่งขันในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2010)[53]

ทีมชาติ[แก้]

ทีมชาติ สโมสร ปี นัด ประตู ช่วยจ่ายยิงประตู
England Arsenal 2010 0 (1) 0 0
2011 3 (0) 0 0
Total 3 (1) 0 0

ชีวิตส่วนตัว[แก้]

เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2011 แฟนสาวของเขาลอเรน นีล ให้กำเนิดบุตรชาย โดยตั้งชื่อว่า อาร์ชี แจ็ก วิลเชียร์ โดยเกิดเมื่อเวลา 15.06 น. (เวลาสหราชอาณาจักร) น้ำหนักตัว 7 ปอนด์ 11 ออนซ์

เกียรติประวัติ[แก้]

อาร์เซนอล[แก้]

ชนะเลิศ:

รองชนะเลิศ:

ทีมชาติ[แก้]

ชนะเลิศ:

ส่วนตัว[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Jack Wilshere - England prodigy". foxsoccer. 2010-08-10. สืบค้นเมื่อ 2010-12-19. 
  2. "Jack Wilshere on Twitter". Twitter. 16 December 2010. สืบค้นเมื่อ 20 December 2010. 
  3. Jack Wilshere ready for a big year in 2010, The Times. Retrieved 14 November 2010.
  4. Wyett, Charlie (2008-11-13). "Hero Jack still has time for his pals". The Sun (London). สืบค้นเมื่อ 2009-08-03. 
  5. "Sowing the seeds". The Football League. 2008-11-26. 
  6. "The next Gazza? Why 16-year-old Jack is the talk of football". The Independent (London). 2008-11-13. 
  7. "Academy League: Arsenal 3–1 Chelsea". Arsenal F.C. 2007-08-20. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  8. "Academy: Arsenal 4–1 Aston Villa". Arsenal F.C. 2007-09-03. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  9. "Academy: Watford 1–7 Arsenal — Report". Arsenal F.C. 2007-09-18. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  10. "Reserves and Youth Statistics— Report". Arsenal F.C. 2008-05-01. สืบค้นเมื่อ 2011-02-25. 
  11. "Match Report". Arsenal F.C. 2008-02-21. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  12. "Reserves: Arsenal 2–0 West Ham — Report". Arsenal F.C. 2008-04-21. สืบค้นเมื่อ 2011-02-25. 
  13. "Arsenal Under 16’s Beat Juventus To Win Atalanta Cup". Young Guns. 2008-05-05. Archived from the original on 2008-05-06. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  14. "Youth Cup: Arsenal 4–1 Man City — Report | Fixtures & Reports | Fixtures". Arsenal F.C. 2009-04-22. สืบค้นเมื่อ 2009-08-03. 
  15. Lawrence, Amy (2009-05-23). "FA Youth Cup final, first leg: Jack Wilshere orchestrates young Gunners' thrashing of Liverpool". The Guardian (London). สืบค้นเมื่อ 2009-08-03. 
  16. "Match Report". Arsenal F.C. 2008-07-19. Archived from the original on 2008-07-30. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  17. "Wilshere named in Arsenal's first-team squad". Arsenal F.C. 2008-08-03. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. [ลิงก์เสีย]
  18. "19. Jack Wilshere". Arsenal F.C. สืบค้นเมื่อ 2010-11-01. 
  19. Lyon, Sam (13 September 2008). "Blackburn 0–4 Arsenal". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 17 August 2009. 
  20. Castles, Duncan (2008-09-14). "Walcott sets up another rout". The Guardian (London). สืบค้นเมื่อ 2008-09-14. 
  21. "Arsenal 6–0 Sheffield United Match Report". Arsenal F.C. สืบค้นเมื่อ 2008-09-23. 
  22. "Minute-by-minute". UEFA. สืบค้นเมื่อ 12 December 2008. 
  23. "Arsenal's Wilshere signs pro deal". BBC Sport. 5 January 2009. สืบค้นเมื่อ 9 January 2009. 
  24. "Wilshere extends Arsenal contract". BBC Sport. 2009-07-02. สืบค้นเมื่อ 2009-08-03. 
  25. "Arsenal star Jack Wilshere in red card storm". Daily Mirror. 2009-09-22. สืบค้นเมื่อ 2009-22-23. 
  26. "Jack Wilshere joins Bolton Wanders on loan". Arsenal F.C. 29 January 2010. 
  27. Cox, Gerry (2010-03-07). "West Ham United 1 Bolton Wanderers 2: match report". The Daily Telegraph (London). สืบค้นเมื่อ 2010-05-05. [ลิงก์เสีย]
  28. "Coyle admits Wilshere defeat". Sky Sports. 5 August 2010. สืบค้นเมื่อ 1 November 2010. 
  29. "Liverpool 1-1 Arsenal". Whoscored.com. 
  30. Clarke, Richard (16 August 2010). "Liverpool 1-1 Arsenal". Arsenal F.C. สืบค้นเมื่อ 16 August 2010. 
  31. Arsenal.com (11 October 2010). "Wilshere - It was a great month for me". Arsenal F.C. สืบค้นเมื่อ 11 October 2010. 
  32. Sheringham, Sam (16 October 2010). "Arsenal 2 - 1 Birmingham". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 16 October 2010. 
  33. "His first goal in Champions League, Arsenal 5-1 Shaktar Donetsk". Whoscored.com. 
  34. "Midfielder Jack Wilshere signs new Arsenal contract". BBC Sport. 1 November 2010. 
  35. "Arsenal 2-1 Barcelona". Whoscored.com. 
  36. "Jack Wilshere's dazzling display against Barcelona offers Arsenal and England genuine hope for the future". Telegraph. 17 February 2011. 
  37. "Jack Wilshere’s radar on par with Barcelona greats". Telegraph. 17 February 2011. 
  38. "Jack Wilshere's stunning display". Canadian Press. 17 February 2011. 
  39. "Gareth Bale & Samir Nasri lead PFA nominations". BBC Sport. 8 April 2011. สืบค้นเมื่อ 11 April 2011. 
  40. Emirates experience leaves me jealous, BBC Sport. Retrieved 19 September 2010.
  41. Comment: Forget Joe Cole - In Jack Wilshere, Arsenal Have England's Finest Young Talent, Yahoo! Sports. Retrieved 19 September 2010.
  42. The team showed desire, energy and quality, Arsenal F.C.. Retrieved 19 September 2010.
  43. Ornstein, David (1 October 2010). "Jack Wilshere ready to shine for Arsenal and England". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 18 October 2010. 
  44. "Pezzaiuli: We could have won by more". UEFA. สืบค้นเมื่อ 11 September 2009. [ลิงก์เสีย]
  45. "Euro U17 Championships: Germany 4–0 England". Daily Mirror. สืบค้นเมื่อ 2009-08-03. 
  46. "Ten future stars from 2009 finals". UEFA. สืบค้นเมื่อ 14 May 2010. 
  47. "Jack Wilshere: a prodigious talent". The Times (London). สืบค้นเมื่อ 2009-08-03. [ลิงก์เสีย]
  48. "New-look Under-21s draw comfort in Holland". The Football Association. สืบค้นเมื่อ 2009-09-11. [ลิงก์เสีย]
  49. "Capello calls up Wilshere, Gibbs and Zamora for England". BBC Sport. 2010-08-07. สืบค้นเมื่อ 2010-08-07. 
  50. "Gerrard brace saves England blushes". ESPNsoccernet. 2010-08-11. สืบค้นเมื่อ 2010-08-11. 
  51. "Gibbs and Wilshere make senior England debuts". Arsenal F.C. 2010-08-11. สืบค้นเมื่อ 2010-08-11. 
  52. "Fabio Capello hails Jack Wilshere after England win over Denmark". Metro. 2010-08-11. สืบค้นเมื่อ 2011-02-09. 
  53. "Jack Wilshere Bio, Stats, News". ESPNsoccernet. สืบค้นเมื่อ 30 October 2008. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]